Πάνε σχεδόν 80 χρόνια από τότε που στις ΗΠΑ καταστρέφονταν καριέρες και ζωές με την υποψία και μόνο των κομμουνιστικών πεποιθήσεων. Ήταν η μαύρη περίοδος του μακαρθισμού, που ο «Κόκκινος Τρόμος» θριάμβευε. Η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ, όμως, έβγαλε και πάλι από το χρονοντούλαπο το «στίγμα», ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Θα είναι το ίδιο αποτελεσματικό έναντι των αντιπάλων του;
Ο πρώτος «Κόκκινος Τρόμος» ακολούθησε τη Ρωσική Επανάσταση του 1917. Στις επιδρομές Πάλμερ του 1919 και του 1920 (που πήραν το όνομά τους από τον υπουργό Δικαιοσύνης Α. Μίτσελ Πάλμερ), χιλιάδες ύποπτοι για ριζοσπαστική δράση και μετανάστες συνελήφθησαν, πολλοί χωρίς εντάλματα. Η έλευση του Ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή Μακάρθι τη δεκαετία του 1950 σήμανε τον δεύτερο Κόκκινο Τρόμο.
Σήμερα, ο πρόεδρος Τραμπ επικαλέστηκε τον κομμουνισμό 81 φορές μέσα σε δύο εβδομάδες, αποκαλώντας τους αντιπάλους του «σκληροπυρηνικούς, άθεους κομμουνιστές», ενώ περιγράφει τον κομμουνισμό ως έναν καρκίνο που πρέπει να αφαιρεθεί.
«Ο κομμουνισμός δεν αποτελεί πλέον μια απίθανη απειλή», προειδοποίησε πρόσφατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, Μάικ Τζόνσον. «Είναι εδώ, στις ΑΚΤΕΣ μας!».
Προς τι αυτός ο τρίτος «Κόκκινος Τρόμος»;
Αυτή η κομμουνιστοφοβία εντάθηκε αφότου υποψήφιοι του κινήματος Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA) κέρδισαν αρκετές προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών τον Ιούνιο, όπως αναφέρει στο The Conversation ο καθηγητής Οργανωσιακών Μελετών στο Πανεπιστήμιο Μάσεϊ, Θίοντορ Ε. Ζορν.
Υπενθυμίζεται πως μετά την εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης τον Νοέμβριο του 2025, οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές καταγράφουν ένα σερί νικών στις προκριματικές. Ενδεικτικά, τον Μάιο ο Κρις Ραμπ κέρδισε το χρίσμα των Δημοκρατικών στην 3η περιφέρεια της Πενσιλβάνια, ενώ στις 4 Αυγούστου ο Ντόναβαν ΜακΚίνι επικράτησε στο Μίσιγκαν, εκτοπίζοντας τον εν ενεργεία βουλευτή Σρι Θανεντάρ.
«Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο κομμουνισμός δεν παρέπεμπε μόνο σε ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα, αλλά και σε ιδέες περί επανάστασης, αθεΐας, δικτατορίας, υπονόμευσης και προδοσίας. Οι πολιτικοί αντίπαλοι μετατρέπονταν σε εσωτερικούς εχθρούς» αναφέρει, και «αυτό ακριβώς επιδιώκει να αναβιώσει η σημερινή ρητορική».
Ωστόσο υπογραμμίζει ότι η αναλογία είναι σήμερα ακόμη πιο τραβηγμένη και ίσως αποτελεί ένδειξη απελπισίας, δεδομένης της χρονικής συγκυρίας.
«Τα ποσοστά αποδοχής του Τραμπ έχουν υποχωρήσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα σε αρκετές πρόσφατες δημοσκοπήσεις, ενώ ο πόλεμος με το Ιράν, οι υψηλές τιμές καταναλωτή και η διαμάχη γύρω από τους φακέλους Έπσταϊν κυριαρχούν στους τίτλους των ειδήσεων» λέει. Έτσι, ο Ζορν τονίζει πως καθώς πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές, οι Ρεπουμπλικάνοι αναζητούν τρόπο αντεπίθεσης.
«Έχουν δοκιμάσει το μήνυμα περί “κομμουνισμού” σε focus groups και, όπως φαίνεται, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αποτελεί το καλύτερο όπλο τους».
Είναι τέχνασμα
Ο Ζορν όμως αποδομεί το ρεπουμπλικανικό κατηγορητήριο, κάνοντας λόγο για ένα σημασιολογικό τέχνασμα παραπλάνησης.
«Τα κομμουνιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα συχνά συνδύαζαν τον κρατικό έλεγχο της οικονομίας, τη μονοκομματική δικτατορία και τον επίσημο αθεϊσμό, ενώ πολλά από αυτά ανήλθαν στην εξουσία μέσω βίαιης επανάστασης». Έτσι αυτά τα ιστορικά παραδείγματα, εξηγεί στη συνέχεια, χρησιμοποιούνται από τους σύγχρονους Ρεπουμπλικανούς για να προσδίδουν μια περιορισμένη οικονομική ομοιότητα μεταξύ του δημοκρατικού σοσιαλισμού και του παλαιού τύπου κομμουνισμού και στη συνέχεια να εισάγουν λαθραία όλο το υπόλοιπο ιδεολογικό φορτίο.
Επειδή λοιπόν οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές τάσσονται υπέρ μεγαλύτερης δημόσιας ιδιοκτησίας και ρύθμισης της αγοράς, οι Ρεπουμπλικάνοι υπαινίσσονται ότι αυτοί (και όλοι οι Δημοκρατικοί) πρέπει επίσης να τάσσονται υπέρ της δικτατορίας, της αθεΐας και της βίαιης επανάστασης. Έτσι φορτώνουν στους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές όλες τις αμαρτίες του κομμουνισμού του παρελθόντος.
Κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμία περίπτωση, σύμφωνα με τον καθηγητή.
«Η καθολική πρόσβαση σε οικονομικά προσιτή υγειονομική περίθαλψη, ένας αξιοπρεπής κατώτατος μισθός, η δημόσια εκπαίδευση και οι κρατικές συνταξιοδοτικές παροχές δεν αποτελούν προετοιμασία για μια δικτατορία του προλεταριάτου. Είναι συνηθισμένα χαρακτηριστικά των μικτών οικονομιών» λέει θυμίζοντας τις σκανδιναβικές χώρες που συνδυάζουν ιδιωτική επιχειρηματικότητα και ανταγωνιστική δημοκρατία με εκτεταμένες δημόσιες υπηρεσίες, σχετικά υψηλή φορολογία και ισχυρά συνδικάτα.
Εξάλλου σημειώνει πως τόσο ο δημοκρατικός σοσιαλιστής δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζόραν Μαμντάνι, με περισσότερες από 50 μεταρρυθμίσεις, όσο και η κυβέρνηση του καπιταλιστή Τραμπ με τη συμμετοχή στο ιδιοκτησιακό κεφάλαιο ιδιωτικών εταιρειών βοηθούν την ιδιωτική επιχειρηματικότητα
«Ποιος είναι λοιπόν ο κομμουνιστής εδώ;» αναρωτιέται και απαντάει: «Κανείς από τους δύο, φυσικά. Και οι δύο τάσσονται υπέρ της κρατικής παρέμβασης σε μια οικονομία της αγοράς – απλώς υπέρ διαφορετικών μορφών παρέμβασης για διαφορετικούς σκοπούς.»
Κρύβει κινδύνους
Όμως, παρότι η προειδοποίηση ότι «άθεοι κομμουνιστές» βρίσκονται έτοιμοι να καταλάβουν την εξουσία μπορεί να αποτελεί κίνηση απελπισίας, δεν είναι ακίνδυνη, προειδοποιεί ο Ζορν.
«Η εξίσωση της εύλογης πολιτικής επιχειρηματολογίας με τον ριζοσπαστικό εξτρεμισμό στιγματίζει τους πολιτικούς αντιπάλους ως επικίνδυνους ξένους αντί για συμπολίτες. Ο ορθολογικός διάλογος καθίσταται αδύνατος», λέει και καταλήγει ότι δεν είναι ο κομμουνισμός που καταλαμβάνει την Αμερική, αλλά ένας ακόμη «Κόκκινος Τρόμος».
in.gr
