Κάποιοι έχουν μια περίεργη βεβαιότητα. Πιστεύουν ότι γνωρίζουν ποιος είναι με ποιον. Ποιος θα στηρίξει ποιον. Ποιος χρωστάει σε ποιον. Ποιος θα εμφανιστεί όταν έρθει η ώρα και ποιος, επειδή κάποτε βρέθηκε κοντά, θεωρείται δεδομένος για πάντα.
Καλό είναι να μην είστε τόσο σίγουροι. Γιατί πολλές φορές η σιωπή παρερμηνεύεται ως αδυναμία. Η απόσταση ως αδιαφορία. Και η ευγένεια ως λήθη.
Δεν είναι.
Κάποια πράγματα απλώς καταγράφονται. Χωρίς φωνές, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς εξηγήσεις. Και κυρίως χωρίς προειδοποιήσεις.
Οι άνθρωποι κρίνονται στις δύσκολες στιγμές. Εκεί φαίνεται ποιος στέκεται, ποιος κρύβεται, ποιος αλλάζει πεζοδρόμιο και ποιος εμφανίζεται μετά, όταν πέρασε η μπόρα, για να θυμηθεί ξανά τις «φιλίες».
Και τότε οι λογαριασμοί είναι ήδη κλεισμένοι. Δεν χρειάζεται ούτε θυμός ούτε εκδίκηση. Οι επιλογές έχουν από μόνες τους τίμημα. Και μερικές φορές είναι βαρύ.
Γι’ αυτό μην ψάχνετε να καταλάβετε σε ποιους απευθύνονται αυτές οι γραμμές. Όσοι δεν έχουν λόγο, θα τις διαβάσουν και θα προσπεράσουν. Οι υπόλοιποι θα καταλάβουν.
Και κάτι τελευταίο. Τα παντελόνια δεν είναι ρούχο, αλλά στάση ζωής. Και, ευτυχώς ή δυστυχώς, όταν έρχεται η ώρα που πραγματικά μετράει, φαίνεται ποιοι τα φοράνε.
Το ξέρουμε. Το ξέρουν. Και αυτό αρκεί.
