Βρέθηκε σε θέση ευθύνης. Κατά λάθος βέβαια, αλλά αυτά συμβαίνουν. Ας όψονται οι επιλογές κάποιων άλλων και κυρίως η ανοχή εκείνων που εξακολουθούν να θεωρούν ότι όλο αυτό μπορεί να συνεχίζεται.
Το φυσιολογικό θα ήταν απλό: λίγη αυτογνωσία, λίγο διάβασμα, καμιά ερώτηση σε όσους γνωρίζουν και προσπάθεια να γίνουν τουλάχιστον τα βασικά. Αντί γι’ αυτό, η καρέκλα φαίνεται πως έφερε μαζί της και την απόλυτη γνώση.
Άποψη για όλα. Παρέμβαση παντού. Διοίκηση, οικονομικά, νομικά, τεχνικά, έργα, προσωπικό, αθλητισμός, πολιτισμός. Αν αύριο συζητηθεί η αποστολή στον Άρη, καλό θα ήταν η NASA να περιμένει λίγο πριν αποφασίσει.
Και πάντα με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Το «δεν ξέρω» απουσιάζει. Το «μήπως κάνω λάθος;» αγνοείται. Το «ας ρωτήσουμε κάποιον που ξέρει» μάλλον θεωρείται προσβολή.
Ρωτάς πόσο κάνει 1+1;
Η απάντηση είναι 11.
Και μη διανοηθεί κανείς να πει «δύο». Θα ακολουθήσει ανάλυση, νομοθεσία, εγκύκλιος, ιστορική αναδρομή και πιθανότατα εισήγηση που θα αποδεικνύει ότι οι δύο άσσοι δίπλα δίπλα κάνουν πράγματι 11.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι το λάθος. Λάθη κάνουν όλοι. Το πρόβλημα είναι το λάθος με απόλυτη βεβαιότητα, συνοδευόμενο από την ανάγκη να διδαχθούν και οι υπόλοιποι.
Και κάπου εδώ τελειώνουν τα αστεία.
Γιατί μια τέτοια κατάσταση δεν συντηρείται μόνη της. Κάποιος την ανέχεται. Και όταν στην κορυφή υπάρχει Δήμαρχος, η ανοχή κάποια στιγμή παύει να είναι ανοχή και γίνεται πολιτική επιλογή.
Οπότε κανένα παράπονο. Όποιοι επέλεξαν, ας λουστούν την επιλογή. Όποιοι ανέχονται, ας λουστούν την ανοχή. Και όποιος έχει την τελική ευθύνη, ας λουστεί το αποτέλεσμα.
