Ο Ράσελ Κρόου, ο πρώτος Μονομάχος στο επικό Gladiator, μίλησε ανοιχτά για τον ρόλο που καθόρισε την καριέρα του και εξηγεί τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η προσπάθεια αναπαραγωγής της ίδιας «μαγείας» μέσω ενός σίκουελ έπεσε στο κενό.
Κατά τη διάρκεια ενός πάνελ στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Ταορμίνα, ο 62χρονος ηθοποιός αναφέρθηκε στο σίκουελ του Μονομάχου, σημειώνοντας πως πιστεύει ότι η ταινία δεν πέτυχε επειδή της έλειπε ο «ηθικός πυρήνας» του πρωτότυπου φιλμ του 2000.
«Όταν γυρίζαμε εκείνη την ταινία, η πίεση ήταν τεράστια. Το στούντιο και οι παραγωγοί θεωρούσαν ότι έπρεπε να υπάρξει μια ερωτική σκηνή ανάμεσα στον Μάξιμο και τους γυναικείους χαρακτήρες. Εγώ αντιστεκόμουν συνεχώς», δήλωσε αναφερόμενος στην πρώτη ταινία.
Όπως εξήγησε ο ίδιος, ο σκηνοθέτης Ρίντλεϊ Σκοτ συμφώνησε τελικά μαζί του ότι μια προσωπική σκηνή ανάμεσα σε εκείνον και την Κόνι Νίλσεν θα αφαιρούσε από τον «συναισθηματικό πυρήνα» του έργου και έτσι την απέκλεισε από το τελικό μοντάζ.
«Όταν γυρίζαμε εκείνη την ταινία, η πίεση ήταν τεράστια. Το στούντιο και οι παραγωγοί θεωρούσαν ότι έπρεπε να υπάρξει μια ερωτική σκηνή ανάμεσα στον Μάξιμο και τους γυναικείους χαρακτήρες. Εγώ αντιστεκόμουν συνεχώς»
Ο πρωταγωνιστής των Αθλίων συνέχισε λέγοντας πως του φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον το γεγονός ότι τα στελέχη του στούντιο επέλεξαν «να καταστρέψουν αυτό το ηθικό κέντρο» στο σίκουελ του 2024.
«Έχει πολύ ενδιαφέρον, γιατί η δεύτερη ταινία με το ζόρι έφτασε τις εισπράξεις της πρώτης στο box office. Και μιλάμε για 20 χρόνια μετά», τόνισε ο Κρόου.
«Αν υπολογίσει κανείς πόσο έχει αλλάξει η αξία του δολαρίου [λόγω πληθωρισμού], απέτυχαν. Απέτυχαν επειδή δεν κατάλαβαν γιατί η πρώτη ταινία ήταν επιτυχημένη —επειδή είχε ηθικό πυρήνα».
Ο Αυστραλός ηθοποιός Ράσελ Κρόου, γεννημένος στη Νέα Ζηλανδία, κρατά το Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού που κέρδισε για τον ρόλο του στην ταινία «Gladiator» κατά τη διάρκεια της 73ης ετήσιας τελετής απονομής των Όσκαρ στο Shrine Auditorium του Λος Άντζελες, στις 25 Μαρτίου 2001
Για την ιστορία, η αυθεντική ταινία είχε αποφέρει περίπου 465,5 εκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office το 2000, ενώ το δεύτερο μέρος κέρδισε περίπου 462,1 εκατομμύρια δολάρια το 2024. Ωστόσο, με τα δεδομένα της αγοράς σήμερα, 26 χρόνια μετά, τα έσοδα της πρώτης ταινίας θα ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερα.
Ο Κρόου εξήγησε ότι, ενώ το στούντιο δεν μπορούσε να αποκωδικοποιήσει τους λόγους της τεράστιας επιτυχίας, ο ίδιος συνειδητοποίησε κάτι πολύ συγκεκριμένο ήδη από τη δεύτερη εβδομάδα της παγκόσμιας κυκλοφορίας: «Στις αίθουσες υπήρχαν πάντα περισσότερες γυναίκες παρά άνδρες».
«Επιφανειακά πιστεύεις ότι ο Μονομάχος είναι μια ταινία για άνδρες. Αν όμως ήταν έτσι, θα αφορούσε απλώς την εκδίκηση. Αλλά δεν είναι έτσι. Είναι μια ταινία για τις γυναίκες, επειδή αφορά τη δικαίωση»
«Επιφανειακά πιστεύεις ότι ο Μονομάχος είναι μια ταινία για άνδρες. Αν όμως ήταν έτσι, θα αφορούσε απλώς την εκδίκηση. Αλλά δεν είναι έτσι. Είναι μια ταινία για τις γυναίκες, επειδή αφορά τη δικαίωση», εξήγησε.
«Ήταν επιτυχημένη γιατί είχε ηθικό πυρήνα. Με έναν τρόπο, αν είσαι άνδρας, όλοι θέλουμε να είμαστε αυτός ο τύπος που μπορεί να παραμείνει τόσο δυνατός. Και αν είσαι γυναίκα, όλες θέλουν έναν άνδρα να τις αγαπήσει με αυτόν τον τρόπο».
Δύο άλλοι κόσμοι
Η πρώτη ταινία ακολουθούσε τον Κρόου ως Μάξιμο, έναν κάποτε πανίσχυρο στρατηγό που πωλείται ως σκλάβος και εκπαιδεύεται ως μονομάχος, αφότου ο ζηλόφθονος γιος του αυτοκράτορα δολοφονεί την οικογένειά του.
Το φιλμ αναδείχθηκε στη δεύτερη πιο εμπορική ταινία του 2000 και απέσπασε πέντε βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Κρόου.
Το δεύτερο μέρος εστιάζει στον Πολ Μέσκαλ ως Λεύκιο (τον γιο του Μάξιμου), ο οποίος επιστρέφει στη Ρώμη ως αιχμάλωτος και εκπαιδεύεται ως μονομάχος για λογαριασμό του Μακρίνου —ενός πρώην σκλάβου που υποδύεται ο Ντένζελ Ουάσινγκτον, ο οποίος συνωμοτεί για να ανατρέψει τους δίδυμους αυτοκράτορες.
«Το μόνο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να βάλουμε τα ρούχα και να αρχίσουμε να μιλάμε», είχε δηλώσει ο Ουάσινγκτον σε προβολή της ταινίας στο Λος Άντζελες τον Οκτώβριο του 2024.
«Μιλάω σοβαρά. Αυτό που έκανε ο Ρίντλεϊ, και ήταν σπουδαίο, είναι ότι έχτισε τη Ρώμη… Όταν περπατούσες εκεί γύρω, ήσουν πράγματι στη Ρώμη, με 10.000 κομπάρσους και άλογα. Ήταν ένα αληθινό, μαγικό παιχνίδι».
