Δέκα χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή για έναν αθλητή. Μια ολόκληρη εποχή για την ελληνική κολύμβηση.
Κι όμως, ο Απόστολος Χρήστου είναι ακόμη εκεί. Στα μετάλλια. Στο βάθρο. Ανάμεσα στους κορυφαίους της Ευρώπης.
Από το πρώτο μέχρι το σημερινό, πέρασε μια δεκαετία. Άλλαξαν διοργανώσεις, πόλεις, αντίπαλοι. Νέα μεγάλα ονόματα εμφανίστηκαν, πρωταθλητές ήρθαν και έφυγαν, γενιές κολυμβητών διαδέχθηκαν η μία την άλλη.
Ο Χρήστου έμεινε. Και πριν από λίγο το έκανε ξανά. Όχι απλώς με ένα ακόμη μετάλλιο.
Με χρυσό. Πρωταθλητής Ευρώπης ξανά στα 100 μέτρα ύπτιο, σε μια κούρσα που κρίθηκε εκεί όπου ο αθλητισμός σταματά να μετριέται σε δευτερόλεπτα και αρχίζει να μετριέται σε καρδιά. Στην τελευταία χεριά. Στο τελευταίο άγγιγμα, με τερματισμό κάτω απο το νερό… έτσι όπως κάνουν οι παλιοί και έμπειροι κολυμβητές! Σε ένα εκατοστό του δευτερολέπτου.
Και ίσως η μοίρα να του χρωστούσε ακριβώς αυτό το ένα εκατοστό. Δύο ημέρες πριν, στα 50 μέτρα ύπτιο, είχε μείνει έξω από το βάθρο για ένα εκατοστό. Ένα εκατοστό τότε του πήρε το μετάλλιο. Ένα εκατοστό σήμερα τού έδωσε την Ευρώπη.
Αν θέλεις να εξηγήσεις σε ένα παιδί τι σημαίνει πρωταθλητής, ίσως αυτή να είναι όλη η ιστορία που χρειάζεται να του πεις. Δεν είναι αυτός που δεν χάνει. Είναι αυτός που χάνει για ένα εκατοστό και επιστρέφει δύο ημέρες αργότερα για να κερδίσει για ένα εκατοστό.
Αυτός είναι ο Απόστολος Χρήστου. Γιατί ένα Ευρωπαϊκό μετάλλιο μπορεί να είναι το όνειρο μιας ζωής. Δύο μπορεί να είναι μια τεράστια καριέρα.
Αλλά δέκα χρόνια στα μετάλλια της Ευρώπης είναι κάτι που κανείς, όταν ξεκινά παιδί να μετράει διαδρομές σε μια πισίνα, δεν μπορεί να φανταστεί ούτε στα πιο τρελά του όνειρα.
Δέκα χρόνια να ξυπνάς και να ξαναρχίζεις. Δέκα χρόνια προπόνηση. Δέκα χρόνια πίεση. Δέκα χρόνια να κυνηγάς εκατοστά του δευτερολέπτου. Δέκα χρόνια απέναντι στους καλύτερους και χιλιάδες ώρες να μετράς πλακάκια!
Και κάθε φορά που κάποιος περιμένει ότι ο χρόνος θα σε προσπεράσει, εσύ να βουτάς ξανά στο νερό και να του απαντάς. Όχι ακόμη. Αυτό είναι που κάνει το επίτευγμά του τεράστιο.
Δεν μιλάμε πια για ένα μετάλλιο. Δεν μιλάμε για μία μεγάλη διοργάνωση. Δεν μιλάμε ούτε καν για μία σπουδαία περίοδο φόρμας. Μιλάμε για μία ολόκληρη εποχή. Την εποχή του Απόστολου Χρήστου. Και ίσως το μεγαλύτερο παράσημο αυτής της διαδρομής να είναι ότι μας έκανε να συνηθίσουμε το ασυνήθιστο. Να βλέπουμε το όνομά του σε έναν ευρωπαϊκό τελικό και να περιμένουμε μετάλλιο.
Να τον βλέπουμε στο βάθρο και να μας φαίνεται φυσιολογικό. Δεν είναι. Τίποτα από αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Είναι αποτέλεσμα ταλέντου, χαρακτήρα, αφοσίωσης και μιας απίστευτης συνέπειας που μόνο οι πραγματικά μεγάλοι μπορούν να έχουν.
Κάποτε θα σταματήσουν τα χρονόμετρα. Οι κούρσες θα γίνουν φωτογραφίες. Τα μετάλλια θα μπουν σε μια προθήκη. Και τότε ίσως καταλάβουμε ακόμη περισσότερο τι ζήσαμε.
Έναν Έλληνα που για δέκα ολόκληρα χρόνια δεν κατέβαινε από τα μετάλλια της Ευρώπης.
Απόστολος Χρήστου. Κάποιοι κερδίζουν αγώνες. Κάποιοι κερδίζουν μετάλλια. Και κάποιοι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε την ώρα που συμβαίνει, γράφουν Ιστορία.
Βασίλης Σπαντούρος
