Υπάρχει ένας παλιός κανόνας στην επικοινωνία. Όταν δεν έχεις κάτι να πεις, μην προσπαθείς να αποδείξεις ότι έχεις. Γιατί καμιά φορά η σιωπή είναι αμηχανία. Η λάθος απάντηση όμως είναι θέση.
Και ο ΣΕΓΑΣ, στην περίπτωση της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη, κατάφερε κάτι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Να πάρει μια απολύτως συγκεκριμένη ερώτηση μιας από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες αθλήτριες και να απαντήσει σε… κάποια άλλη.
Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη δεν μίλησε με γρίφους, ούτε άφησε υπονοούμενα. Δεν ζήτησε να ψάξουμε πίσω από τις λέξεις της. Είπε: «Ήρθα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα χωρίς τον προπονητή μου. Περιμένω απαντήσεις από τους αρμόδιους, από αυτούς που αποφάσισαν, από τον τομέα του αγωνίσματος, να μην είναι ο προπονητής μου εδώ».
Ελληνικά, κανονικά, κατανοητά και μάλιστα από μια γυναίκα που λίγη ώρα νωρίτερα είχε κάνει κάτι που δύσκολα χωράει σε αριθμούς.
42 ετών.
Πρώτος Μαραθώνιος βάδην της ζωής της.
42,195 χιλιόμετρα.
3:22:16.
Πανελλήνιο ρεκόρ.
Τέταρτη στην Ευρώπη.
Ύστερα από τέσσερα κατάγματα μέσα σε έναν χρόνο και με περίπου 25 ημέρες προπόνησης. Και χωρίς τον άνθρωπο που την προπονεί δίπλα της. Αυτή η γυναίκα λοιπόν έκανε μία ερώτηση. Γιατί δεν ήταν εδώ ο προπονητής μου;
Και κάπου εκεί ο ΣΕΓΑΣ αποφάσισε ότι ήταν ώρα να απαντήσει. Ίσως τελικά να ήταν καλύτερα να έκανε την πάπια. Γιατί μάθαμε ότι στο Μπέρμιγχαμ υπήρχε ένας γιατρός. Μάθαμε ότι υπήρχαν τρεις φυσιοθεραπευτές. Μάθαμε ότι στο βάδην προκρίθηκαν δώδεκα και αγωνίστηκαν έντεκα αθλητές. Μάθαμε ότι υπήρχε υπεύθυνος τμήματος, ομοσπονδιακός τεχνικός και δύο συνεργάτες προπονητές. Μάθαμε μέχρι και ότι όλοι ήταν «ανά πάσα στιγμή διαθέσιμοι».
Ένα μόνο δεν μάθαμε. Γιατί δεν ήταν εκεί ο προπονητής της Αντιγόνης. Δηλαδή αυτό ακριβώς που ρώτησε. Και κάπου εδώ χρειάζεται ίσως μια δωρεάν συμβουλή επικοινωνίας προς τον ΣΕΓΑΣ: Όταν μια πρωταθλήτρια σού κάνει μία ερώτηση, απαντάς στην ερώτηση.
Δεν της εξηγείς πόσους φυσιοθεραπευτές είχες. Δεν της λες πόσοι άλλοι προπονητές ήταν διαθέσιμοι. Και κυρίως δεν προσπαθείς να πείσεις την ίδια ότι είχε «πλήρη υποστήριξη», όταν η ίδια σου λέει δημόσια ότι η απουσία του προπονητή της την στεναχώρησε, την θύμωσε και την αποσυντόνισε. Γιατί τότε δεν απαντάς. Την ακυρώνεις. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο λάθος αυτής της ανακοίνωσης.
Δεν είναι ότι δεν έδωσε την απάντηση. Είναι ότι μοιάζει να προσπαθεί να εξηγήσει στην ίδια την αθλήτρια πώς έπρεπε να αισθάνεται για την υποστήριξη που είχε. Συγγνώμη, αλλά αυτό το ξέρει καλύτερα η Αντιγόνη. Αυτή ήταν εκεί. Αυτή προπονείται καθημερινά με τον άνθρωπό της. Αυτή κουβαλούσε τέσσερα κατάγματα. Αυτή είχε 42 χιλιόμετρα μπροστά της. Αυτή βγήκε τέταρτη στην Ευρώπη. Αυτή έφτασε μία ανάσα από το μετάλλιο. Και αυτή είπε:
«Ήμουν πάρα πολύ στεναχωρημένη. Με αποσυντόνισε πλήρως από τον αγώνα».
Όταν λοιπόν μια τέτοια αθλήτρια σου λέει αυτό, υπάρχει μια πολύ απλή πρώτη απάντηση: «Αντιγόνη, σε ακούμε». Και μετά εξηγείς. Καθαρά, ανθρώπινα και τίμια. Ακόμη κι αν η απόφαση ήταν σωστή. Ακόμη κι αν υπήρχαν αντικειμενικά κριτήρια. Ακόμη κι αν δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν όλοι οι προσωπικοί προπονητές. Πες το. Αυτό κάνει μια σοβαρή Ομοσπονδία. Δεν κρύβεται πίσω από αριθμούς και υπηρεσιακές διατυπώσεις. Και το εκπληκτικό είναι ότι ο ίδιος ο ΣΕΓΑΣ, προσπαθώντας να απαντήσει, μας έδωσε τελικά το σημαντικότερο στοιχείο:
«Οι επιλογές των συνοδών-προπονητών έγιναν έπειτα από εισηγήσεις των αρμόδιων τομεαρχών και επικεφαλής των τμημάτων».
Α, ωραία. Άρα υπήρξε επιλογή. Κάποιος εισηγήθηκε. Κάποιος αξιολόγησε. Κάποιος αποφάσισε. Κάποιος έβαλε ονόματα μέσα. Κάποιος άφησε ονόματα έξω. Τέλεια. Τώρα πλησιάζουμε επιτέλους στην ερώτηση της Αντιγόνης. Ποιος εισηγήθηκε να μείνει εκτός ο προπονητής της;
Γιατί; Με ποια κριτήρια; Αυτό περιμένει να ακούσει. Και μαζί της, πλέον, το περιμένουμε κι εμείς. Όχι επειδή η Αντιγόνη πρέπει να έχει ειδική μεταχείριση. Αλλά επειδή κάθε αθλητής που φορά το εθνόσημο δικαιούται να γνωρίζει με ποιους κανόνες λαμβάνονται αποφάσεις που επηρεάζουν την προετοιμασία και τον αγώνα του.
Και εδώ υπάρχει και κάτι ακόμη που θα έπρεπε να έχει σκεφτεί ο ΣΕΓΑΣ πριν πατήσει «αποστολή». Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη δεν χρειάζεται τον ΣΕΓΑΣ για να μας εξηγήσει ποια είναι.
Το έχει εξηγήσει μόνη της. Στον δρόμο. Στα 20 χιλιόμετρα. Στα 35. Στα 42. Στο Μόναχο. Στο Παγκόσμιο. Στο Τόκιο. Στο Παρίσι, όταν κράτησε τη γαλανόλευκη δίπλα στον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Και τώρα στο Μπέρμιγχαμ. Στα 42 της. Με τέσσερα κατάγματα πίσω της. Με έναν πρώτο Μαραθώνιο μπροστά της. Και με τον προπονητή της απόντα. Κι όμως τερμάτισε τέταρτη.
Γι’ αυτό και η περίφημη φράση της μετά τον αγώνα είναι πολύ μεγαλύτερη από μια ατάκα: «Επιβιώνω όπου και να με βάλετε».
Ναι, Αντιγόνη.
Το καταλάβαμε.
Το έχεις αποδείξει.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν μπορείς εσύ να επιβιώσεις χωρίς τον προπονητή σου.
Το ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκε.
Και αυτό είναι που ο ΣΕΓΑΣ οφείλει να απαντήσει. Χωρίς «όπερ και συνέβη». Χωρίς καταμέτρηση φυσιοθεραπευτών. Χωρίς ανακοινώσεις που απαντούν σε ερωτήσεις που κανείς δεν έκανε. Γιατί στον αθλητισμό υπάρχει κάτι σημαντικότερο ακόμη και από τα μετάλλια.
Ο σεβασμός στον αθλητή. Και ο σεβασμός δεν φαίνεται όταν ανεβάζεις τη φωτογραφία του μετά την επιτυχία. Δεν φαίνεται όταν γράφεις «συγχαρητήρια». Δεν φαίνεται όταν πανηγυρίζεις το πανελλήνιο ρεκόρ του. Ο σεβασμός φαίνεται κυρίως όταν ο αθλητής σηκώνει το χέρι και λέει:
«Έχω μια ερώτηση». Τότε σταματάς, τον ακούς και του απαντάς. Αν έχεις κάνει λάθος, το παραδέχεσαι. Αν έχεις δίκιο, το τεκμηριώνεις. Αν υπήρχε κανονισμός, τον εξηγείς. Αν υπήρχαν κριτήρια, τα δημοσιοποιείς. Αλλά απαντάς.
Γιατί αλλιώς ισχύει εκείνη η παλιά συμβουλή που τελικά παραμένει αξεπέραστη:
Αν δεν ξέρεις να μιλάς, καλύτερα να μασάς.
Και ειδικά όταν απέναντί σου βρίσκεται η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, υπάρχει και μία δεύτερη: Πριν της εξηγήσεις πόσο καλά τη στηρίξατε, ακούστε πρώτα τι σας λέει η ίδια.
Γιατί εκείνη χθες βάδισε 42,195 χιλιόμετρα. Εσείς είχατε να διανύσετε μόνο την απόσταση από την ερώτηση μέχρι την απάντηση. Και, παραδόξως, εκείνη τερμάτισε, ενώ εσείς ακόμη όχι.
Βασίλης Σπαντούρος
