Παλιά, πριν πενήντα χρόνια, οι δρόμοι δεν ήταν φτιαγμένοι μόνο για αυτοκίνητα. Ήταν φτιαγμένοι για ανθρώπους. Για παιδιά που έπαιζαν χωρίς φόβο, για γείτονες που αντάλλασσαν κουβέντες στη μέση του δρόμου, για μυρωδιές από φαγητό που έβγαιναν από τα σπίτια και μπλέκονταν με τη θαλασσινή αύρα.
Και ξαφνικά, τώρα, μέσα από ένα εργοτάξιο, μέσα από μια «ταλαιπωρία», αυτό το παλιό σκηνικό ξαναγεννήθηκε. Ο δρόμος της ανόδου της Ραφήνας — κλειστός για τα αυτοκίνητα — γέμισε ανθρώπους. Γέλια, μουσικές, ψήστες που στήσανε πρόχειρα τραπέζια, παιδιά που τρέχουν, φωνές που ταξιδεύουν. Μια εικόνα τόσο απλή και τόσο αληθινή, σαν να γύρισε ο χρόνος πίσω.
Ίσως να μην είναι κακή ιδέα να μείνει έτσι. Έστω για λίγο, έστω κάποιες μέρες. Να μείνει δρόμος ανθρώπων, όχι μηχανών. Γιατί αυτή η μικρή «παύση» έδειξε κάτι μεγάλο: ότι η ζωή βρίσκει τον τρόπο να ανθίσει, όταν της δώσεις λίγο χώρο να αναπνεύσει.
