Στον Λογοπόταμο οι μέρες περνούν, αλλά το μεγάλο ερώτημα παραμένει το ίδιο: «Ποιος τελικά θα κατέβει;». Το αστείο είναι ότι πλέον ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν.
Ο ένας δηλώνει αποφασισμένος ότι θα μπει μπροστά. Το έχει πει τόσες φορές, που έχει αρχίσει να κάνει πρόβες για την επινίκια ομιλία, χωρίς να έχει γίνει ακόμη η εκκίνηση. Ο διπλανός του ορκίζεται πως δεν πρόκειται να ασχοληθεί. Το επαναλαμβάνει σε κάθε καφέ, σε κάθε τραπέζι και σε κάθε συνάντηση, μέχρι που όλοι είναι σίγουροι ότι τελικά αυτός θα είναι ο πρώτος που θα εμφανιστεί.
Λίγο πιο κάτω κάθεται ο γνωστός «τραβάτε με κι ας κλαίω». Θέλει να τον παρακαλέσουν, να τον πιέσουν, να του πουν ότι χωρίς αυτόν δεν γίνεται τίποτα. Μόλις όμως κάποιος του πει «έλα», αρχίζει να εξηγεί γιατί τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.
Στην απέναντι γωνία υπάρχει ένας που έχει αναλάβει να σπρώχνει κόσμο μπροστά. Τόσα χρόνια σπρώχνει, που κουράστηκε. Τώρα ψάχνει κάποιον να τον σπρώξει κι εκείνον. Δίπλα του κάθεται ένας άλλος που δεν σπρώχνει κανέναν. Έχει παραγγείλει δεύτερο καφέ, παρακολουθεί το έργο και γελάει τόσο πολύ, που κάθε μέρα του έρχονται καινούριοι θεατές να τον θαυμάσουν.
Στο μεγάλο τραπέζι του καφενείου κάθεται ο μάγειρας της παρέας. Δεν μαγειρεύει φαγητό. Ανακατεύει τη σούπα της πολιτικής. Κάθε φορά που πάει να καθαρίσει λίγο το τοπίο, πετάει μέσα άλλο ένα υλικό και μέχρι το τέλος της ημέρας κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς βράζει στην κατσαρόλα.
Ακριβώς δίπλα του βρίσκεται ο άνθρωπος που έχει το μοναδικό χάρισμα να μπερδεύει τους πάντες. Μπαίνεις στη συζήτηση γνωρίζοντας ποιος είναι με ποιον και βγαίνεις πιστεύοντας ότι όλοι είναι με όλους και ταυτόχρονα απέναντι σε όλους.
Υπάρχει κι εκείνος που λέει «ναι» σε όλους. Συμφωνεί με τον πρώτο, συμφωνεί με τον δεύτερο, συμφωνεί και με τον τρίτο. Αν τους βάλεις όλους στο ίδιο τραπέζι, θα συμφωνήσει και με τους τρεις, ακόμη κι αν διαφωνούν μεταξύ τους. Στην άλλη πλευρά του καφενείου κάθεται ο άνθρωπος που λέει μονίμως «όχι». Δεν συμφωνεί με τίποτα. Μερικές φορές διαφωνεί ακόμη και με τον εαυτό του, αλλά το κάνει με τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση, που κανείς δεν τολμά να του το πει.
Κάπου ανάμεσα υπάρχει κι εκείνος που θέλει πραγματικά να κατέβει, αλλά οι γύρω του κάνουν ό,τι μπορούν για να τον κρατήσουν στην καρέκλα. «Κάτσε λίγο ακόμη», του λένε. «Δεν είναι η ώρα». Η ώρα όμως δεν έρχεται ποτέ.
Ακριβώς απέναντι κάθεται ένας άλλος που έχει όρεξη, σχέδιο και ενθουσιασμό, αλλά κάθε φορά που ανοίγει το πορτοφόλι του ακούγεται μόνο η ηχώ. Λίγα τραπέζια πιο πέρα κάθεται ο αντίθετός του. Έχει χρήματα για αφίσες, πανό, τραπεζώματα, καφέδες και ό,τι άλλο φανταστεί κανείς. Το μόνο που φοβούνται οι φίλοι του είναι μήπως, στο τέλος της ημέρας, δυσκολευτεί να βρει ακόμη και τη δική του ψήφο.
Και φυσικά υπήρχε κι ένας ακόμη. Ο χρονικογράφος του χωριού. Κάθε πρωί ξυπνούσε αποφασισμένος να γράψει τη «μεγάλη αλήθεια». Μέχρι το μεσημέρι είχε γράψει μια άλλη. Το βράδυ είχε ήδη αλλάξει γνώμη και έγραφε μια τρίτη. Όσοι τον διάβαζαν δυσκολεύονταν να θυμηθούν τι είχε γράψει χθες, γιατί σήμερα υποστήριζε ακριβώς το αντίθετο. Εκείνος όμως ήταν βέβαιος πως με κάθε νέο κείμενο άλλαζε την πορεία του Λογοπόταμου. Οι γέροι του καφενείου γελούσαν και έλεγαν: «Δεν δημιουργεί ρότα… κυματάκια κάνει. Και τα σβήνει μόνος του πριν φυσήξει ο αέρας.»
Στον Λογοπόταμο, βέβαια, αυτά είναι τα εύκολα. Τα δύσκολα αρχίζουν όταν ξεκινούν οι ενώσεις. Ο ένας ενώνει παρέες, ο άλλος τις διαλύει, ένας τρίτος ενώνει αυτούς που μόλις χώρισαν, ενώ ένας τέταρτος προσπαθεί να ενώσει εκείνους που ο ίδιος είχε χωρίσει πριν από λίγες εβδομάδες. Κάποιοι πηγαίνουν με κάποιους, οι άλλοι ορκίζονται ότι δεν θα πάνε ποτέ με αυτούς που πήγαν με τους προηγούμενους, μέχρι που όλοι βρίσκονται στο ίδιο τραπέζι και πίνουν στην υγειά της… μεγάλης ενότητας.
Στο τέλος της βραδιάς, ο γηραιότερος του χωριού σηκώθηκε, κοίταξε γύρω του, χαμογέλασε και είπε:
«Ρε παιδιά… τόσα χρόνια ζω στον Λογοπόταμο, αλλά πρώτη φορά βλέπω τόσους πολλούς αρχηγούς να ψάχνουν τόσο λίγους… Ινδιάνους.»
Κανείς δεν απάντησε.
Όχι γιατί διαφώνησε.
Αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν… ποιος νόμιζε ότι ήταν ο αρχηγός.
Και κάπως έτσι τελείωσε άλλη μία μέρα στον Λογοπόταμο.
Ή μάλλον… άρχισε η επόμενη.
Γιατί στον Λογοπόταμο οι συμμαχίες λήγουν πιο γρήγορα κι από το γάλα, οι βεβαιότητες αλλάζουν πιο γρήγορα κι από τον καιρό και οι αρχηγοί… φυτρώνουν πιο γρήγορα κι από τα αγριόχορτα μετά τη βροχή.
