Υπάρχει μια απορία που βασανίζει την ανθρωπότητα εδώ και δεκαετίες.
Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να είναι απολύτως φυσιολογικός τη Δευτέρα και την Τρίτη, μόλις φορέσει στολή, να αρχίσει να μιλάει σαν εγχειρίδιο χρήσης φωτοτυπικού του 1987;
Είναι ανεξήγητο.
Ο ναυτικός δεν θα σου πει ποτέ «δεν ξέρω». Θα σου απαντήσει:
«Θα το εξετάσουμε επιχειρησιακά, σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες.»
Ρώτησες απλώς πού είναι η τουαλέτα.
Ο αεροπόρος ζει μόνιμα τρία χιλιόμετρα πάνω από όλους. Δεν έχει σημασία αν είναι στο καφενείο. Θα σου εξηγήσει ότι εσύ δεν καταλαβαίνεις, γιατί «δεν έχεις εικόνα».
Ο πεζικάριος πιστεύει ότι η λύση σε κάθε πρόβλημα είναι μία.
«Να τρέξουμε.»
— Δεν ανοίγει ο υπολογιστής.
— Τρέξε δύο χιλιόμετρα.
— Έσπασε η καφετιέρα.
— Κάμψεις.
— Χώρισε η κοπέλα μου.
— Δέκα γύρους και θα σου περάσει.
Ο πυροβολητής είναι ο μόνος άνθρωπος που αν του πεις «έχουμε μια μικρή διαφωνία», θα αρχίσει να υπολογίζει γωνίες βολής.
Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι όλοι αποκτούν την ίδια γλώσσα.
Δεν λένε ποτέ:
«Έλα.»
Λένε:
«Προχωρήστε.»
Δεν λένε:
«Περίμενε.»
Λένε:
«Αναμείνατε.»
Δεν λένε:
«ΟΚ.»
Λένε:
«Ελήφθη.»
Και φυσικά, το απόλυτο θαύμα είναι ότι μπορούν να κάνουν μια δουλειά πέντε λεπτών να κρατήσει τρεις ώρες.
Όχι επειδή είναι δύσκολη.
Αλλά γιατί προηγείται ενημέρωση, σύσκεψη, προετοιμασία, επιβεβαίωση, αναφορά, επανέλεγχος, νέα αναφορά και, στο τέλος…
«Δεν προβλέπεται.»
Βέβαια, όποιος έχει υπηρετήσει ξέρει την αλήθεια.
Δεν τους κάνει βλήματα η στολή.
Απλώς η στολή τους δίνει την αυτοπεποίθηση να εξηγούν με απόλυτη σοβαρότητα γιατί η πιο απλή υπόθεση του κόσμου χρειάζεται δεκαεπτά διαδικασίες και μια υπογραφή από κάποιον που λείπει με άδεια.
