ΕΛ.Α.Σ: Τέσσερα γράμματα που χωράνε μια ολόκληρη Ελλάδα

Date:

Share post:

Δεν είναι απλώς ένα όνομα. Δεν είναι ένας ακόμα κομματικός τίτλος φτιαγμένος σε κάποιο γραφείο επικοινωνίας. Είναι ένα πολιτικό μήνυμα. Ένα σύνθημα χωρίς να χρειάζεται να γίνει σύνθημα.

ΕΛ.Α.Σ — Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη.

Τέσσερα γράμματα που κουβαλούν μνήμη, ταυτότητα, πατρίδα, αλλά και μια προσπάθεια επανεκκίνησης ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου. Ένα όνομα που μοιάζει να σχεδιάστηκε όχι για να κλείσει πόρτες, αλλά για να τις ανοίξει όλες.

Ο Αλέξης Τσίπρας, από το Θησείο και με φόντο μια χώρα που κουράστηκε από διαχωρισμούς, επιχειρεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια κομματική επιστροφή. Επιχειρεί να φτιάξει μια νέα πολιτική ομπρέλα. Μια συμμαχία που να μπορεί να μιλήσει στον αριστερό, στον προοδευτικό, στον δημοκράτη, στον απογοητευμένο κεντρώο, αλλά και στον πατριώτη που δεν αντέχει άλλο μια Ελλάδα μικρή, φοβισμένη και διχασμένη.

Και κάπου εκεί έρχεται η πολιτική ευφυΐα του ονόματος.

Γιατί το «Ελληνική» μπαίνει πρώτο. Όχι τυχαία.
Μπροστά από ιδεολογίες, μηχανισμούς και κομματικές ταμπέλες.

Γιατί πριν από όλα, Ελλάδα είναι μία.

Μια Ελλάδα που δεν χωρίζεται σε μπλε, πράσινους, κόκκινους και γκρίζους. Μια Ελλάδα που έχει ανάγκη από κοινωνική δικαιοσύνη αλλά και εθνική αυτοπεποίθηση. Από ανάπτυξη αλλά και αξιοπρέπεια. Από πρόοδο αλλά και ρίζες.

Το «Αριστερή» δεν επιχειρεί να τρομάξει. Επιχειρεί να θυμίσει αξίες. Κοινωνικό κράτος. Δημόσια υγεία. Εργασία με δικαιώματα. Δημοκρατία χωρίς αλαζονεία. Πολιτική χωρίς αποκλεισμούς.

Και το «Συμπαράταξη» είναι ίσως η σημαντικότερη λέξη από όλες.

Γιατί φανερώνει ότι αυτό το εγχείρημα δεν ζητά οπαδούς. Ζητά συμμέτοχους. Δεν χτίζεται πάνω στο «ή εμείς ή αυτοί». Χτίζεται πάνω στο «όλοι μαζί μπορούμε αλλιώς».

Το ΕΛ.Α.Σ δεν παρουσιάζεται ως ένα στενό κομματικό καταφύγιο. Παρουσιάζεται ως ένα πολιτικό κάλεσμα προς κάθε άνθρωπο που αισθάνεται ότι η χώρα χρειάζεται μια νέα αρχή.

Πατριώτες. Αριστεροί. Άνθρωποι του κέντρου. Νέοι που έφυγαν ή σκέφτονται να φύγουν.
Πολίτες που κουράστηκαν να ζουν με θυμό, φόβο και μικρές προσδοκίες.

Το ταξίδι ξεκινά από το Θησείο.
Με μπλε και κόκκινα πανιά.
Με φόντο μια Ελλάδα που ψάχνει ξανά ελπίδα.

Και ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη αυτού του ονόματος:
ότι δεν μιλά μόνο σε έναν πολιτικό χώρο.

Μιλά σε μια ολόκληρη χώρα.

ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
spot_img

Related articles

Αισθησιασμός και χαμένη ουτοπία στο νησί της Σαπφούς – Κριτική του Guardian στην ελληνική ταινία «Λεσβία»

«Ένα λεπτοδουλεμένο και κομψά σκηνοθετημένο ντοκιμαντέρ, αυτή η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Ελληνίδας σκηνοθέτιδας Τζέλη Χατζηδημητρίου αφηγείται...

Βασίλης Οικονόμου: «Δεν θα αφήσουμε τους κατοίκους να πληρώσουν λάθη του κράτους»

Με ξεκάθαρο μήνυμα ότι η αδικία σε βάρος των κατοίκων των εργατικών κατοικιών πρέπει επιτέλους να αποκατασταθεί, πραγματοποιήθηκε...

«Οι πυροσβέστες νιώθουν απροστάτευτοι»: Νεκροί και τραυματίες, υπερεργασία, 3 εκατ. απλήρωτα ρεπό και απουσία εκπαίδευσης

Τρεις νεκροί στο Ρέθυμνο και το Γύθειο, δύο τραυματίες με ελαφριά εγκαύματα στη Σητεία, ένας ελαφρά τραυματίας στην...

Το χωριό που μιλούσαν όλοι… Επεισόδιο 8: Ψάχνοντας τον αρχηγό… και χάνοντας τον δρόμο

Στον Λογοπόταμο οι μέρες περνούν, αλλά το μεγάλο ερώτημα παραμένει το ίδιο: «Ποιος τελικά θα κατέβει;». Το αστείο...