Ως… αλάνθαστος ειδικός αναλυτής συστήνω ανεπιφύλακτα ένα εξαιρετικά σύντομο άρθρο σε νυν, τέως και εις τους αιώνας των αιώνων φύλακες αυθεντίας, συνειδήσεων, προθέσεων, γνώσεων, αγαθοεργιών, έργων και πάρεργων και γενικώς «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω» πολιτικούς παντογνώστες με… αξεπέραστη ενσυναίσθηση λόγων και πράξεων, σε προσκήνιο, παρασκήνιο και υπερσκήνιο (πώς αλλιώς να αποδοθεί το σκηνικό σε υπερβατικό επίπεδο -βοήθειά μας- χωρίς τη γλωσσοπλαστική συνδρομή) αλλά πάνω απ’ όλα υπομονετικούς και συμπονετικούς με τον συνανθρώπινο πόνο (ουμανιστές γαρ), μακριά από οικονομικά ανοσιουργήματα και άλλα αμαρτήματα ενώπιον Θεού και ανθρώπων…. αμήν….
Του Παναγιώτη Ι. Δρίβα
Γενικά (επαναλαμβάνομαι τώρα απολογούμενος, για να μην εξειδικεύσω άγιες μέρες που έρχονται), γουσταρίζω ρε παιδάκι μου τους αναμάρτητους ταγούς που θα θαυμάσουμε τούτες τις ημέρες να παρελαύνουν με «μεγάλους σταυρούς» σε εκκλησίες (συνήθως μητροπόλεις αλλά και εκκλησάκια) αλλά και όπου υπάρχει θρησκευτική εκδήλωση μεγάαααααλης πίστης και αλήστου μνήμης φαυλότητας…
Α! μην ξεχάσετε να διαβάσετε τα βαθυστόχαστα μηνύματά τους στο Facebook… (κάποιοι μου λένε ότι ψάχνονται να κάνουν και Tiktok)…
Από εδώ αρχίζει το άρθρο διότι η εισαγωγή απλώς επιβεβαιώνει ότι και ο υποφαινόμενος υπόκειται στο φαινόμενο… με βαθιά περισυλλογή σαρκασμού και αυτοσαρκασμού…. Τον στοχασμό τον αφήνω για αργότερα…
Διαβάστε αργά… απολαυστικά… ηδονικά
«Αυτό που συμβαίνει στο φαινόμενο Dunning-Kruger, είναι ότι οι ανεπαρκείς άνθρωποι συνήθως: υπερεκτιμούν τις ικανότητες, τις γνώσεις και τον εαυτό τους, αδυνατούν να αναγνωρίσουν τη δική τους έλλειψη δεξιοτήτων, αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν την έκταση της ανεπάρκειας τους, αποτυγχάνουν να υπολογίσουν με ακρίβεια τις δεξιότητες των άλλων και αναγνωρίζουν τη δική τους έλλειψη ικανότητας μόνο αφού εκτεθούν σε κατάρτιση για αυτή τη δεξιότητα.
Από την άλλη, οι ειδικοί σε έναν τομέα, συχνά υποτιμούν τις γνώσεις τους και τις ικανότητές τους ή πιστεύουν ότι και οι άλλοι γύρω τους βρίσκονται σε παρόμοιο επίπεδο. Αυτό συμβαίνει επειδή όσο περισσότερα μαθαίνουν για ένα θέμα τόσο συνειδητοποιούν πόσο πολύπλοκο είναι και πόσα πολλά έχουν ακόμα να μάθουν.
Με τα χρόνια, το φαινόμενο Dunning-Kruger έχει μετατραπεί από μια επιστημονική υπόθεση σε ένα δημοφιλές μιμίδιο, το οποίο βγήκε σε φωνές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στην ιεραρχία των προσβολών, λίγες είναι πιο ισχυρές από το να επικαλεστείς την ιδέα ότι οι αντίπαλοί σου είναι τόσο ανόητοι που δεν ξέρουν καν πόσο ηλίθιοι είναι. Είναι μόλις ένα βήμα πριν συγκρίνουμε την άλλη πλευρά με Ναζί, γνωστός και ως νόμος του Godwin.
Ο νόμος του Godwin ορίζει πως όταν κάποιος διάλογος στο Διαδίκτυο τραβάει σε μάκρος κάποια στιγμή ο ένας από τους δύο συνομιλητές θα συγκρίνει τον άλλον με τον Χίτλερ ή τους ναζί. Ονομάζεται επίσης και ο Κανόνας της αναλογίας με τους ναζί. Σε πολλές περιπτώσεις στο σημείο αυτό σταματάει ο διάλογος.
Το φαινόμενο Dunning-Kruger εξηγεί γιατί πάνω από 100 μελέτες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι επιδεικνύουν απατηλή ανωτερότητα. Κρίνουμε τον εαυτό μας ως καλύτερο από τους άλλους σε βαθμό που παραβιάζει τους νόμους των μαθηματικών.
Ζητήθηκε από τους μηχανικούς λογισμικού δύο εταιρειών να αξιολογήσουν την απόδοσή τους, το 32% στη μία εταιρεία και το 42% στην άλλη έβαλαν τον εαυτό τους στο κορυφαίο 5%. Μια άλλη έρευνα φανέρωσε ότι το 88% των Αμερικάνων οδηγών θεωρούν τις οδηγητικές τους ικανότητες άνω του μέσου όρου. Αυτά δεν είναι μεμονωμένα ευρήματα. Κατά μέσο όρο, οι άνθρωποι τείνουν να αυτοαξιολογούνται σαν καλύτεροι από τους υπόλοιπους σε τομείς όπως η υγεία, οι ηγετικές ικανότητες, η ηθική και ακόμα παραπέρα.
Το πιο ενδιαφέρον είναι που οι λιγότερο ικανοί είναι συνήθως εκείνοι που υπερεκτιμούν τις ικανότητές τους στον μεγαλύτερο βαθμό. Άτομα που αποδεδειγμένα υστερούν στη λογική σκέψη, τη γραμματική, τις οικονομικές γνώσεις, τα μαθηματικά, τη συναισθηματική νοημοσύνη, τη διεξαγωγή ιατρικών τεστ σε εργαστήριο και το σκάκι, όλοι τείνουν να αξιολογούν τις γνώσεις τους σχεδόν τόσο ευνοϊκά όσο και οι πραγματικοί ειδικοί.
Ποιος είναι, λοιπόν, πιο ευάλωτος σε αυτή την αυταπάτη; Δυστυχώς, όλοι μας, επειδή όλοι έχουμε κενά ανικανότητας που δεν το αντιλαμβανόμαστε. Αλλά γιατί; Όταν οι ψυχολόγοι Ντάνινγκ και Κρούγκερ, πρώτοι περιέγραψαν το φαινόμενο το 1999, υποστήριξαν ότι τα άτομα που υστερούν σε γνώση και ικανότητα σε κάποιο θέμα υποφέρουν από μια διπλή «κατάρα».
Πρώτον, κάνουν λάθη και παίρνουν λανθασμένες αποφάσεις. Και δεύτερον, ακριβώς αυτά τα γνωστικά κενά είναι που τους εμποδίζουν να εντοπίσουν τα λάθη τους. Δηλαδή, δεν έχουν τις κατάλληλες γνώσεις που θα τους επέτρεπαν να καταλάβουν πόσο άσχημα τα πάνε.
Σαν αποτέλεσμα, οι άνθρωποι, και οι ικανοί και οι μη ικανοί, συχνά παγιδεύονται σε μια φούσκα ανακριβούς αυτοαντίληψης. Όταν είναι ανειδίκευτοι, δεν βλέπουν τα λάθη τους, και όταν είναι εξαιρετικά ικανοί, δεν αντιλαμβάνονται πόσο ασυνήθιστες είναι οι ικανότητές τους.
Αν το φαινόμενο Ντάνινγκ-Κρούγκερ είναι αόρατο σε αυτούς που το βιώνουν, πώς μπορείτε να διαπιστώσετε με ακρίβεια πόσο καλοί είστε σε κάτι;
Πρώτον, ζητήστε από άλλους να σας κάνουν κριτική, και λάβετε την υπόψιν, όσο και αν σας είναι δύσκολο. Δεύτερον, και πιο σημαντικό, συνεχίστε να μαθαίνετε. Όσο πιο γνώστες γινόμαστε, τόσο ελαττώνονται οι πιθανότητες να έχουμε να αόρατα κενά στις ικανότητές μας. Ίσως να συνοψίζονται όλα σε αυτό το παλιό γνωμικό: «Όταν μαλώνεις με έναν ηλίθιο, σιγουρέψου πρώτα ότι ο άλλος δεν κάνει και αυτός το ίδιο πράγμα»”.
Σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο θέμα, οι άνθρωποι που δεν είναι ειδικοί δεν έχουν την ίδια τεχνογνωσία που χρειάζονται για να γνωρίζουν πόση τεχνογνωσία τους λείπει. Το φαινόμενο Dunning-Kruger μας επισκέπτεται όλους αργά ή γρήγορα στο πλαίσιο της ανικανότητάς μας. Δεν πρόκειται για γενική βλακεία. Αφορά τον καθένα μας, αργά ή γρήγορα».
ΥΓ: «Χάσαμε» την ημερομηνία πατριώτες (29 Απριλίου) την απόφαση για το Μάτι, αλλά που να ξέρω και εγώ από αυτά….
Εφημερίδα Polis
