Χρειάστηκαν 120 ολόκληρα χρόνια και κάτι παραπάνω… για να συμβεί κάτι που, αν το σκεφτείς ψύχραιμα, είναι από εκείνες τις ειδήσεις που μόνο η Ελλάδα μπορεί να προσφέρει στην ανθρωπότητα.
Πλύναμε το Καλλιμάρμαρο. Ναι. Το Παναθηναϊκό Στάδιο. Το παγκόσμιο σύμβολο του Ολυμπισμού. Το μοναδικό στάδιο στον κόσμο κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από λευκό μάρμαρο. Αυτό που δείχνουμε στους ξένους, αυτό που φωτογραφίζουμε, αυτό που βρίσκεται σε κάθε τουριστικό οδηγό της Αθήνας.
Ε, τα μάρμαρά του είχαν να δεχθούν τέτοιο συστηματικό καθαρισμό περισσότερο από έναν αιώνα. Και το καλύτερο; Το γεγονός έγινε παγκόσμια είδηση.
Μέχρι και το Associated Press ασχολήθηκε με το μεγάλο ελληνικό γεγονός: η Αθήνα καθαρίζει το μαρμάρινο Ολυμπιακό της Στάδιο για πρώτη φορά μετά από περισσότερο από έναν αιώνα.
Διότι εμείς δεν καθαρίζουμε μνημεία κάθε χρόνο. Τα αφήνουμε να ωριμάσουν. Όπως το κρασί και το καλό ακριβό ουίσκι. Όπως η γραφειοκρατία. Προφανώς τόσα χρόνια κάποιος σοβαρός λόγος θα υπήρχε. Μπορεί να φοβόντουσαν ότι, αν καθαρίσει το πεντελικό μάρμαρο και πέσει πάνω του ο αθηναϊκός ήλιος, η αντανάκλαση θα τυφλώνει τους οδηγούς μέχρι τον Ευαγγελισμό. Μπορεί να πίστευαν ότι η μαυρίλα ήταν μέρος της ιστορικότητας. Μπορεί κάποιος υπηρεσιακός φάκελος να έγραφε: «Να μην καθαριστεί. Έτσι το παραλάβαμε.»
Μπορεί πάλι να περιμέναμε απλώς την κατάλληλη στιγμή. Και η κατάλληλη στιγμή ήρθε.
Ήρθε ο Ισίδωρος Κούβελος στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και φαίνεται ότι κάποια στιγμή κοίταξε το Καλλιμάρμαρο και έκανε την ερώτηση που κανείς δεν είχε τολμήσει να κάνει εδώ και έναν αιώνα: «Ρε παιδιά, αυτό… πλένεται;»
Και κάπου εκεί ξεκίνησαν όλα. Νέο ταρτάν. Καθαρισμός των μαρμάρων. Νέος φωτισμός. Αναβάθμιση του Σταδίου. Και για να γίνουν όλα αυτά, βρέθηκε ο Βαγγέλης Μαρινάκης, μέσω της Capital Maritime, να χρηματοδοτήσει το έργο. Η συνολική παρέμβαση χρηματοδοτείται ιδιωτικά και ο Κούβελος έχει δημόσια ευχαριστήσει τον Μαρινάκη για τη στήριξη.
Και ξαφνικά άρχισε να συμβαίνει το αδιανόητο. Έριξαν νερό, έφυγε η βρωμιά. Και από κάτω…
ΜΑΡΜΑΡΟ! Λευκό! Πεντελικό! Ποιος να το περίμενε;
Οι ειδικοί βέβαια δεν έχουν πάρει ένα Kärcher και όποιον πάρει ο χάρος. Ο καθαρισμός γίνεται με ελεγχόμενες μεθόδους και με ειδικούς συντηρητές, ώστε να φύγουν οι ρύποι χωρίς να τραυματιστεί ή να «ασπρίσει» τεχνητά το ιστορικό μάρμαρο.
Και εδώ σταματάει για λίγο η πλάκα.
Γιατί μπράβο τους.
Μπράβο στον Κούβελο που δεν αρκέστηκε να κάθεται στην καρέκλα του προέδρου της ΕΟΕ και να φωτογραφίζεται μπροστά από ένα παγκόσμιο μνημείο, αλλά έβαλε μπροστά ένα πραγματικό πρόγραμμα αναγέννησής του.
Και μπράβο στον Μαρινάκη.
Χωρίς αστερίσκους, χωρίς οπαδικά γυαλιά και χωρίς το γνωστό ελληνικό «ναι, αλλά».
Όταν ένας ιδιώτης βάζει χρήματα για να αναδειχθεί ένα μνημείο που ανήκει στην ιστορία της χώρας και του παγκόσμιου αθλητισμού, το μπράβο πρέπει να λέγεται δυνατά.
Γιατί το Καλλιμάρμαρο δεν είναι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ ή ΠΑΟΚ.
Είναι Ελλάδα.
Και ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία της σημερινής ΕΟΕ: Ότι μέσα σε λίγο χρόνο κατάφερε να βάλει μπροστά πράγματα που για δεκαετίες αντιμετωπίζαμε περίπου σαν τα οικογενειακά ασημικά της γιαγιάς. Τα έχουμε. Τα καμαρώνουμε. Τα δείχνουμε στους επισκέπτες. Αλλά μην τα πειράξει κανείς.
Κάπως έτσι φτάσαμε στο 2026 για να γίνει διεθνής είδηση ότι οι Έλληνες… καθαρίζουν το Καλλιμάρμαρο.
Και κάπου στο εξωτερικό φαντάζεσαι τη συζήτηση:
— When was it last cleaned?
— More than a century ago.
— Why?
— Greece.
Αυτό αρκεί.
Το ωραιότερο όμως είναι άλλο.
Σε λίγο το έργο θα έχει ολοκληρωθεί. Το μάρμαρο θα έχει ξαναβρεί τη φυσική του όψη, το Στάδιο θα έχει νέο ταρτάν και σύγχρονο φωτισμό και ένα από τα σημαντικότερα αθλητικά μνημεία του πλανήτη θα δείχνει όπως πραγματικά του αξίζει.
Και τότε θα μπορούμε να πούμε ότι ο Κούβελος και ο Μαρινάκης πέτυχαν κάτι που φάνταζε αδύνατο:
Έκαναν το Καλλιμάρμαρο… Καλλιμάρμαρο ξανά.
Μόνο μία παράκληση.
Όταν τελειώσουν τα έργα και πέσει πάνω στο καθαρό πεντελικό μάρμαρο ο αυγουστιάτικος ήλιος, καλού κακού μοιράστε γυαλιά ηλίου στους πρώτους θεατές.
Μπορεί τελικά οι προηγούμενοι να ήξεραν γιατί δεν το έπλεναν.
