Κάπως έτσι κύλησαν οι τελευταίες μέρες: Ανακοινώσεις, καταγγελίες, δελτία τύπου, αιχμές, υπαινιγμοί. Όλοι μιλούσαν με ύφος ανθρώπου που μόλις ανακάλυψε την αλήθεια του σύμπαντος. Μια ωραία ατμόσφαιρα, από αυτές που θες να ανοίξεις παράθυρο, αλλά φοβάσαι μην μπει κι άλλη μέσα.
Και φτάνουμε στο χθες.
Όπου, με μια χάρη σχεδόν χορευτική, το Δημοτικό Συμβούλιο υιοθετεί αυτό που μέχρι πρότινος παρουσιαζόταν ως προβληματικό. Την πρόταση ενός “ανεξάρτητου” για τον οποίο, μέχρι πριν λίγες ώρες, ακούγαμε ότι «μας τα λέει γιατί…»
Και μετά; Πέρασε. Με άνεση. Με χάρη. Με εκείνη την αυτοπεποίθηση που μόνο όποιος έχει μπερδευτεί εντελώς μπορεί να επιδείξει.
Και κάπου εδώ, όποιος προσπαθεί να παρακολουθήσει τη λογική, απλώς… κουράζεται. Ή χάνει επεισόδια. Ή αλλάζει κανάλι. Ή όλα μαζί, σε μια δημιουργική σύνθεση.
Γιατί τι να καταλάβεις;
Ότι τελικά είχε δίκιο; Ότι δεν είχε; Ότι άλλαξαν τα δεδομένα;
Αυτό που μένει, όμως, είναι η αίσθηση ενός παραλόγου που δύσκολα εξηγείται.
Ότι αυτό με το οποίο διαφωνείς τη μία μέρα, υιοθετείται την επόμενη. Ότι οι τόνοι ανεβαίνουν πιο εύκολα από τις εξηγήσεις. Ότι η συζήτηση ξεκινά με βεβαιότητες και καταλήγει σε αναδιπλώσεις. Ότι όλοι φαίνεται να συμφωνούν… διαφωνώντας. Και ότι το σενάριο αλλάζει τόσο συχνά, που στο τέλος δεν ξέρεις αν βλέπεις δράμα ή κωμωδία.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν προσπαθείς πια να βρεις ποιος έχει δίκιο. Απλώς παρακολουθείς. Άλλοτε γελώντας, άλλοτε απορώντας, αλλά πάντα με την ίδια σκέψη:
«Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε…»
ΑΛΚΙΠΠΗ
