Στην πολιτική, όταν τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν, ανοίγουν τα κομπιουτεράκια. Και κάπου εκεί ένας παλιός και έμπειρος του χώρου φαίνεται πως άρχισε να εξετάζει ένα διαφορετικό μοντέλο για το μέλλον.
Όχι έμμισθες θέσεις. Όχι μεταγραφές. Όχι καρέκλες.
Μοίρασμα θητείας. Δοκιμασμένη πρακτική σε όμορο Δήμο. Η πρόταση πήγε στον πρώτο. Όχι. Πήγε στον δεύτερο. Πάλι όχι. Πήγε και στον τρίτο. Και επιτέλους ακούστηκε το πολυπόθητο: «Ναι».
Μόνο που εδώ αρχίζει το ωραίο. Γιατί ο τρίτος μπορεί να μην είναι σήμερα ενεργός, όπως και κανένας από του προηγούμενους, μπορεί να μη βρίσκεται καν μέσα στα πράγματα θεσμικά, αλλά πολιτικά θεωρείται ήδη πολύ κοντά του.
Οπότε γεννιέται το πρώτο ερώτημα: Τι ακριβώς προσθέτει η συμφωνία; Αλλά αυτό είναι μάλλον το εύκολο. Το δύσκολο θα είναι το δεύτερο: Τι θα πουν εκείνοι που είναι ήδη μέσα;
Αυτοί που βρίσκονται δίπλα του σήμερα. Που σηκώνουν βάρος, που βγαίνουν μπροστά, που συμμετέχουν, που στηρίζουν και που κάποια στιγμή μπορεί να αναρωτηθούν: «Μισό λεπτό… Εμείς εδώ είμαστε τόσο καιρό. Σε εμάς γιατί δεν έγινε ποτέ αυτή η κουβέντα;»
Και τότε τα κομπιουτεράκια μάλλον θα ξαναβγούν. Γιατί άλλο να συμφωνήσεις με κάποιον που θέλεις να φέρεις κοντά σου και άλλο να προσφέρεις κάτι σε κάποιον που θεωρούσες ότι ήταν ήδη κοντά σου.
Κυρίως όμως άλλο να κάνεις μια συμφωνία για το αύριο και άλλο να πρέπει μετά να την εξηγήσεις σε αυτούς που είναι μαζί σου σήμερα. Εκεί προβλέπεται ενδιαφέρον. Για να το πούμε και πιο λαϊκά: Ε, ρε, χλέντια που έχουν να γίνουν αν αρχίσει η κουβέντα…
Γιατί στην απλή αριθμητική ένα κι ένα κάνουν δύο. Στην πολιτική, όμως, ένα κι ένα δεν κάνουν πάντα δύο. Καμιά φορά κάνουν τρία. Και καμιά φορά, αν στραβώσει κανένας από αυτούς που θεωρούσες δεδομένους, κάνουν και… ένα.
