Λένε πως το φθινόπωρο είναι η εποχή της ανανέωσης. Τα φύλλα πέφτουν, ο καιρός αλλάζει, κι οι τοπικοί παράγοντες… ξυπνούν. Μόνο που στη δική μας περίπτωση, το μυστήριο δεν είναι ποιος θα μιλήσει με ποιον – γιατί όλοι με όλους θα μιλήσουν – αλλά τι ακριβώς θα πουν και με πόση σοβαρότητα θα το εννοούν.
Στην τοπική πολιτική σκηνή, ήδη στήνεται μια χορογραφία συναντήσεων, «τυχαία» καφέδες, «ανεπίσημες» κουβέντες, «μυστικές» συνεννοήσεις που τελικά μαθαίνονται μέχρι και στα τραπεζάκια της πλατείας. Οι ήρωες του έργου εμφανίζονται με ύφος μυστηριώδες, σαν να φέρουν στις τσέπες τους το μεγάλο σχέδιο για το μέλλον του Δήμου. Μόνο που πολλές φορές, αντί για σχέδιο, φέρουν… κορδέλες μεταξωτές, για να τυλίγουν ωραιότατα τα φούμαρα τους.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και την παράξενη κατηγορία των «παραγόντων». Όχι, δεν μιλάμε για επιστήμη, αλλά για εκείνους που νομίζουν πως με υπονοούμενα, αναρτήσεις ή ψευτο-ερωταπαντήσεις χτίζουν προφίλ και δημιουργούν εντυπώσεις. Η μόνη εντύπωση που καταφέρνουν, όμως, είναι αυτή που ήδη γνωρίζει όλη η κοινωνία. Πως το αποτύπωμά τους στο δημόσιο γίγνεσθαι είναι πιο αχνό κι από συνταγή που γράφτηκε με στυλό χωρίς μελάνι.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το φθινόπωρο θα έχει πολλά «επεισόδια». Και, όπως κάθε καλό σίριαλ μυστηρίου, η κορύφωση θα έρθει όταν αποκαλυφθεί πως η υπόθεση δεν ήταν τελικά τόσο μυστική όσο έδειχνε. Γιατί σε μικρούς τόπους, τίποτα δεν μένει κρυφό. Και τα φούμαρα με κορδέλες, όσο κι αν γυαλίζουν, πάντα καταλήγουν να κοστίζουν.
