Επεισόδιο 2: Τρία ζητήματα, καμία απάντηση
Στον Λογοπόταμο όλα συνέχιζαν όπως πάντα.
Οι Ψιθυράκηδες εξηγούσαν.
Οι Βροντάκηδες διαβεβαίωναν.
Και κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα.
Μόνο που αυτή τη φορά… δεν ήταν ένα θέμα.
Ήταν τρία.
Και κανένα δεν είχε σχέση με το άλλο.
Πρώτο ζήτημα: Οι δρόμοι που γέμιζαν νερό
Σε μια γειτονιά του χωριού, εκεί που περνούσαν καθημερινά άμαξες και κάρα, οι δρόμοι είχαν γεμίσει λακκούβες.
Μικρές στην αρχή.
Αθώες.
Μέχρι που έβρεξε.
Και οι λακκούβες έγιναν παγίδες.
Το νερό μαζευόταν, στεκόταν, φούσκωνε.
Ένας περαστικός είπε:
— «Εδώ κάθε φορά γίνεται το ίδιο.»
Ένας Ψιθυράκης απάντησε:
«Το φαινόμενο της συγκέντρωσης υδάτων σε επιμέρους κοιλότητες του οδικού δικτύου αποτελεί μια σύνθετη πραγματικότητα που χρήζει συνολικής προσέγγισης…»
Ένα κάρο κόλλησε μέσα στη λάσπη.
Οι Βροντάκηδες πήραν θέση:
«Δεν είναι θέμα δρόμου! Είναι θέμα συνολικής θεώρησης του προβλήματος!»
Το νερό έμενε εκεί.
Χωρίς εξήγηση.
Χωρίς λύση.
Δεύτερο ζήτημα: Τα οικόπεδα που άλλαζαν χέρια
Σε άλλη άκρη του χωριού, πιο ψηλά, μακριά από τα νερά, γινόταν κάτι τελείως διαφορετικό.
Οικόπεδα.
Χαρτιά.
Σφραγίδες.
Υπογραφές.
— «Ευκαιρία!»
— «Ανερχόμενη περιοχή!»
— «Με προοπτική ανάπτυξης!»
Οι άνθρωποι αγόραζαν.
Πουλούσαν.
Ξαναπουλούσαν.
Κάποιος ρώτησε:
— «Ξέρουμε ακριβώς τι αγοράζουμε;»
Ένας Ψιθυράκης απάντησε:
«Η αξιοποίηση των συγκεκριμένων εκτάσεων εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο δυναμικής ανάπτυξης που…»
Οι Βροντάκηδες συμπλήρωσαν:
«Όποιος δεν βλέπει την ευκαιρία, χάνει το μέλλον!»
Κανείς δεν μιλούσε για το παρόν.
Τρίτο ζήτημα: Τα καλώδια που περίμεναν
Και κάπου αλλού, σε μια τρίτη περιοχή του χωριού, υπήρχαν καλώδια.
Περασμένα.
Παλιά.
Μπερδεμένα.
Ήταν να τραβηχτούν.
Ήταν να μεταφερθούν.
Ήταν να αλλάξουν θέση.
Και περίμεναν.
Κάποιος είπε:
— «Πότε θα γίνει αυτό;»
Ένας Ψιθυράκης εξήγησε:
«Το ζήτημα της μετατόπισης των γραμμών εντάσσεται σε μια διαδικασία που απαιτεί συντονισμό πολλαπλών φορέων και…»
Οι Βροντάκηδες απάντησαν:
«Όλα θα γίνουν στην ώρα τους!»
Η ώρα περνούσε.
Τα καλώδια έμεναν.
Και στη μέση… η κουβέντα
Τρεις διαφορετικές περιοχές.
Τρία διαφορετικά ζητήματα.
Τρεις διαφορετικές πραγματικότητες.
Και όμως…
Όταν συναντήθηκαν στη γέφυρα, τα έκαναν όλα ένα.
Μιλούσαν για τα νερά… και πετούσαν μέσα τα οικόπεδα.
Μιλούσαν για τα οικόπεδα… και έφερναν τα καλώδια.
Μιλούσαν για τα καλώδια… και γύριζαν πάλι στα νερά.
Και στο τέλος, κάποιος είπε:
«Το θέμα είναι συνολικό.»
Όλοι συμφώνησαν.
Και έτσι…
κανένα θέμα δεν λύθηκε.
Κάποιος μικρός, που τους άκουγε ώρα, ρώτησε:
— «Δηλαδή… τι κάνουμε για το καθένα;»
Κανείς δεν απάντησε.
Γιατί στον Λογοπόταμο,
όταν όλα μπερδεύονται μαζί…
είναι ο πιο εύκολος τρόπος
να μη λυθεί τίποτα.
