Άρχισαν να ακούγονται ξανά τα πρώτα τύμπανα στον Μαραθώνα. Όχι, δεν ανακοινώθηκε κάποια υποψηφιότητα. Όχι, δεν στήθηκαν ακόμη εκλογικά κέντρα. Όχι, δεν γέμισαν οι δρόμοι με χαμόγελα και υποσχέσεις.
Όμως έχω μάθει από τα παλιά πως οι μάχες δεν ξεκινούν όταν εμφανιστούν οι στρατοί. Ξεκινούν πολύ νωρίτερα, όταν αρχίζουν να χαράσσονται τα πρώτα μονοπάτια προς το πεδίο της σύγκρουσης. Και τέτοια μονοπάτια βλέπω τελευταία αρκετά.
Τραπέζια που πληθαίνουν. Παρέες που αποκτούν ξαφνικά πολιτικό ενδιαφέρον. Συναντήσεις σε σπίτια που βαφτίζονται κοινωνικές. Τηλέφωνα που γίνονται συχνότερα. Πηγαδάκια που δεν στήνονται τυχαία. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ξεπροβάλλει η σκιά ενός νέου διεκδικητή.
Γιατί περί διεκδικητή πρόκειται.
Μπορεί κάποιοι να προσποιούνται πως δεν το βλέπουν. Μπορεί άλλοι να επιμένουν ότι πρόκειται απλώς για ανταλλαγή απόψεων και προβληματισμών. Όμως όταν κάποιος μετράει ανθρώπους, δυνάμεις και διαθέσεις, συνήθως δεν το κάνει από φιλοσοφικό ενδιαφέρον.
Η πρόθεση υπάρχει. Το έχω ακούσει από περισσότερους απ’ όσους θα έπρεπε να το έχουν ακούσει. Και όταν μια πρόθεση αρχίζει να ταξιδεύει από στόμα σε στόμα, σημαίνει πως έχει ήδη αρχίσει να αναζητά δρόμο. Ο άνθρωπος κινείται. Χτυπά πόρτες. Ψάχνει συνεργασίες. Μετρά πρόσωπα. Δοκιμάζει συμμαχίες. Ακούει υποσχέσεις.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει το ενδιαφέρον. Γιατί το ερώτημα δεν είναι αν βρίσκει πρόθυμα αυτιά. Το ερώτημα είναι αν βρίσκει ειλικρινή αυτιά. Έχω μάθει επίσης από τα παλιά πως στην πολιτική οι πιο θερμές χειραψίες δεν είναι πάντα και οι πιο σταθερές. Πολλοί σε ενθαρρύνουν να ξεκινήσεις τη διαδρομή. Πολύ λιγότεροι σε ακολουθούν μέχρι το τέλος της.
Γι’ αυτό και παρακολουθώ με ενδιαφέρον. Όχι τον άνθρωπο. Τους γύρω του. Γιατί πολλές φορές δεν είναι ο υποψήφιος που καθορίζει την εξέλιξη της ιστορίας.
Είναι εκείνοι που τον πείθουν πως μπορεί να τη γράψει.
