Τα μέσα εκπαιδεύουν τον πολίτη να παρακολουθεί πολιτική σαν αθλητικό γεγονός. Αυτό βολεύει πρώτα την κυβέρνηση. Οσο συζητάμε για το πότε θα γίνουν οι εκλογές, δεν ασχολούμαστε με το τι συμβαίνει μέχρι να στηθούν οι κάλπες. Μας απασχολεί ποιους θα προσλάβει ο Τσίπρας και τι σκορ θα πιάσει, όχι τι θα κάνει με τα νοσοκομεία και το στεγαστικό πρόβλημα.
Οταν παρακολουθείς τα κοινά μπορείς εύκολα να γράψεις τα πιο ευφάνταστα σενάρια. Τι και αν σε διαψεύσει η πραγματικότητα; Δεν φταις εσύ, αλλά τα δεδομένα που άλλαξαν. Κάπως έτσι, όλοι όσοι παρατηρούμε τα πολιτικά, φλυαρούμε με την αξιοπιστία οιωνοσκόπου. Θα μου πείτε ότι κάπως πρέπει να βγει και το μεροκάματο. Καμία αντίρρηση.
Ομως, να με συγχωρείτε, έχω βαρεθεί να διαβάζω κάθε μέρα το ίδιο ρεπορτάζ (ή σχόλιο) με διαφορετική υπογραφή: τέλη Αυγούστου θα αποφασίσει ο Μητσοτάκης για τις εκλογές που, αν δεν τις κάνει άνοιξη, θα στήσει τις κάλπες Σεπτέμβριο. Και ύστερα απλώνονται οι παραφυάδες των σεναρίων για να καλύψουν ολόκληρο το σκηνικό. Πόσο θα πιάσει η Νέα Δημοκρατία; Τι θα κάνει ο Τσίπρας και τι ο Σαμαράς; Θα ξεφουσκώσει η Καρυστιανού; Και αν συμβεί το ένα, τότε θα γίνει και το άλλο. Εκτός και αν εμφανιστεί κάτι απρόβλεπτο και μας οδηγήσει κάπου αλλού.
Η πολιτική δημοσιογραφία έχει πάψει να περιγράφει το παρόν. Προτιμά να αφηγείται το μέλλον. Δεν ασχολείται τόσο με όσα κάνει η κυβέρνηση, όσο με το πότε θα πάει σε εκλογές. Δεν εξετάζει τι προτείνει η αντιπολίτευση, αλλά πώς θα αντιδράσει αν ο πρωθυπουργός προκηρύξει εκλογές τον Μάρτιο αντί για τον Σεπτέμβριο. Η πραγματικότητα αντιμετωπίζεται ως μια ενοχλητική παρένθεση ανάμεσα σε δύο σενάρια. Συζητάμε επί εβδομάδες για γεγονότα που δεν έχουν συμβεί, ενώ εκείνα που συμβαίνουν περνούν σχεδόν απαρατήρητα.
Τα μέσα εκπαιδεύουν τον πολίτη να παρακολουθεί πολιτική σαν αθλητικό γεγονός. Αυτό βολεύει πρώτα την κυβέρνηση. Οσο συζητάμε για το πότε θα γίνουν οι εκλογές, δεν ασχολούμαστε με το τι συμβαίνει μέχρι να στηθούν οι κάλπες. Μας απασχολεί ποιους θα προσλάβει ο Τσίπρας και όχι τι θα κάνει με τον ΕΝΦΙΑ (που θα καταργούσε), τα νοσοκομεία και το στεγαστικό πρόβλημα.
Ετσι, η πολιτική απογυμνώνεται από το περιεχόμενο της. Μετατρέπεται σε pre-game show, όπου όλοι αναλύουν τους σχηματισμούς, τις τακτικές και τις πιθανές ημερομηνίες του αγώνα, αλλά κανείς δεν κοιτάζει την κατάσταση του γηπέδου.
Το αποτέλεσμα είναι μια παράδοξη συλλογική απάθεια: ο πολίτης εθίζεται να περιμένει την επόμενη κάλπη ως τη μόνη στιγμή που η ζωή του αποκτά πολιτικό ενδιαφέρον. Και επειδή η αναμονή φέρνει και βαρεμάρα, συχνά γυρίζει την πλάτη.
news247.gr
