Μπήκε για τα καλά το καλοκαίρι στον Δήμο Σπάτων – Αρτέμιδας. Και μαζί του άνοιξε ξανά η μεγάλη σκηνή της παραλιακής. Από την Αρτέμιδα μέχρι τη Βραυρώνα, μια ακτογραμμή από τις ομορφότερες της Ανατολικής Αττικής προσπαθεί να σταθεί όρθια. Τα μαγαζιά δουλεύουν, οι άνθρωποι της εστίασης παλεύουν, οι επαγγελματίες μοχθούν καθημερινά να σώσουν ό,τι σώζεται σε μια εποχή που ο κλάδος δεν περνάει και τις καλύτερες μέρες του.
Κάθε φορά που περπατώ από την Αρτέμιδα μέχρι τη Βραυρώνα, αναρωτιέμαι το ίδιο πράγμα. Πώς γίνεται μια από τις ομορφότερες ακτογραμμές να δείχνει σαν να μην αποτελεί προτεραιότητα για κανέναν;
Βρέχει και τα νερά λιμνάζουν. Τα αγριόχορτα σε πολλά σημεία παραμένουν στη θέση τους. Οι εικόνες εγκατάλειψης στις άκρες των δρόμων δεν κρύβονται. Και όμως, η ζωή συνεχίζεται. Όχι χάρη σε κάποιον σχεδιασμό, αλλά χάρη στους ανθρώπους που καθημερινά ανοίγουν τα καταστήματά τους και παλεύουν να κρατήσουν ζωντανή την αγορά.
Δεν είναι εύκολη εποχή για την εστίαση. Όποιος μιλά με τους επαγγελματίες το γνωρίζει. Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση είναι δύσκολη και κάθε σεζόν μοιάζει με μάχη επιβίωσης.
Γι’ αυτό και με εκπλήσσει η αδιαφορία. Γιατί αυτή η παραλιακή δεν είναι απλώς ένας δρόμος δίπλα στη θάλασσα. Είναι η βιτρίνα της πόλης. Είναι το πρώτο πράγμα που βλέπει ο επισκέπτης. Είναι ένας φυσικός πλούτος που άλλοι δήμοι θα ζήλευαν. Κι όμως, χρόνια τώρα, η μεγάλη εικόνα μοιάζει να μένει η ίδια.
Τουλάχιστον αυτό μου λένε όσοι δουλεύουν εκεί καθημερινά. Και για να είμαι ειλικρινής, όσο κι αν κοιτάζω γύρω μου, δυσκολεύομαι να τους αντικρούσω. Γιατί η θάλασσα παραμένει πανέμορφη. Το ερώτημα είναι αν αρκεί μόνο αυτή.
