Ως καλοπροαίρετος άνθρωπος πάντα αποδέχομαι την «αλήθεια» του συνομιλητή μου .Και όταν η απόδοσή της δεν είναι ικανή για να με πείσει προσπαθώ να βρεθώ για δευτερόλεπτα στη θέση του -στα παπούτσια του- όπως λέγεται λαϊκά, ώστε να μπορέσω να δω πίσω από τις λέξεις και τη γλώσσα του σώματος του όχι πια αν αυτά που λέει ισχύουν , αλλά ποιος είναι ο λόγος που τον ωθούν να τα πει…
Πρόσφατα είχα μία καταπληκτική συζήτηση με αδελφικό φίλο, στρατηγό της αστυνομίας, όχι εν ενεργεία τώρα πια, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, με αφορμή ένα περιστατικό ελαφράς σωματικής βλάβης περί ενδεχόμενου δόλου από τον φερόμενο ως δράστη ή απλής αμέλειας του. Και η διαφορά βέβαια αφορά επί ουσίας, μόνο στη βαρύτητα της τιμωρίας του, γιατί το κακό δύσκολα διορθώνεται έτσι κι αλλιώς…αλλά και στην αμοιβή του δικηγόρου που θα καταφέρει με τα ακράδαντα στοιχεία και το ταλέντο του φυσικά, να φέρει την κατηγορία στα μέτρα που θέλει ωφελώντας τον πελάτη του.
Η κουβέντα μας, όπως ήταν φυσικό γέννησε πάρα πολλές σκέψεις μέσα στο μυαλό μου. Γιατί η καθημερινότητα μας στην ουσία είναι από μόνη της ένα «πεδίο δράσης» . Πολλά είναι τα λάθη και τα απρόοπτα που μπορούν να συμβούν είτε από υπερβολική σιγουριά στις ικανότητες μας, είτε από παράτολμες κινήσεις, είτε από απλή διάθεση να υποστηρίξουμε μία λανθάνουσα κατάσταση αλλά ακόμα και από τη ψευδαίσθηση ότι βρισκόμαστε στο «απυρόβλητο» ειδικά αν ταυτόχρονα κατέχουμε μία θέση «εξουσίας» ακόμα και στη πρώτη βαθμίδα της , και να οδηγήσουν σε αποτελέσματα δυσάρεστα και ίσως σε ακραίες περιπτώσεις και μη αναστρέψιμα.
Και όταν αυτά τα λάθη αποκαλυφθούν εκ του αποτελέσματος, τότε είναι η στιγμή που επικαλούμενοι μία δικαιολογία και ζητώντας μία «συγγνώμη» το θέμα πιστεύουμε ότι καθαρίζει, ότι ξεχνιέται και ότι η ζωή συνεχίζεται κανονικά…
Είναι όμως πραγματικά έτσι; Μία συγγνώμη είναι αρκετή; Σχετικό…
Προφανώς έχει να κάνει με τη βαρύτητα του λάθους αλλά και την εξέταση ύπαρξης ενδεχόμενου δόλου ή ενσυνείδητης αμέλειας…
Τροφή για σκέψη…
Άρθρο της Χριστίνας Λαμπίρη στην Εφημερίδα POLIS
