Στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ η κυβέρνηση πέτυχε ένα καταπληκτικό ποσοστό, άνω του 60%, στην απαλλαγή των βουλευτών της. Βέβαια παραπέμπεται ένας λόχος από στελέχη της, αλλά αυτό δεν έχει πια και τόση σημασία. Και μένει ένα ερώτημα να αιωρείται αναπάντητο, σαν στοιχειό: ο Μάκης ποιος είναι;
Η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει για τις εξελίξεις με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Από τους 11 κοινοβουλευτικούς παραπέμπονται οι 4. Πρακτικά αυτό σημαίνει ποσοστό απαλλαγής που υπερβαίνει το 60%. Ας είμαστε δίκαιοι. Δεν το λες και λίγο. Και οι τέσσερις που θα δικαστούν πάνε για πλημμέλημα. Σιγά τα αβγά. Στην ελληνική πολιτική ζωή το πλημμέλημα ισούται με πταίσμα. Δεν σημαίνει και κάτι σοβαρό.
Θα μου πείτε ότι παραπέμπονται, για βαρύτατα αδικήματα, στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και άνθρωποι που βρέθηκαν σε καίριες θέσεις έπειτα από πολιτικές επιλογές. Εντάξει, συμβαίνουν αυτά και στα καλύτερα κόμματα. Δεν ζούμε σε κοινωνία αγίων. Μόλις η κυβέρνηση κατάλαβε το κόλπο, έστω και μετά από έξι χρόνια, πήγε ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ.
Βέβαια, το πρόβλημα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν ούτε τα, προς διερεύνηση, πλημμελήματα των βουλευτών, ούτε η ζέση της Κοβέσι που, όταν μας επισκέφθηκε, διέσυρε την κυβέρνηση και τη χώρα. Περιέργως, δεν ήταν ούτε ο κουμπάρος του Ανδρουλάκη που είναι πίσω από τα κάγκελα. Διότι και αυτός βρήκε πρόσφορο έδαφος για να καλλιεργήσει τις ανομίες του. Και, εξ όσων γνωρίζω, ο Ανδρουλάκης δεν ήταν στα πράγματα για να του αποδώσουμε πολιτικές ευθύνες.
Το βασικό πρόβλημα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν η μηχανή που είχε στηθεί εδώ και χρόνια και λειτουργούσε ασταμάτητα υπό την επιμελητεία της κυβέρνησης. Ηταν οι τηλεφωνικές συνδιαλέξεις μεταξύ τοπικών παραγόντων και κομματαρχών που παραπέμπουν σε συνομιλίες μαφιόζων. Ηταν και η τρέλα που πούλησαν στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής διάφοροι εκκεντρικοί τύποι, όπως ο «Φραπές», που εμφανίστηκαν με την έπαρση που χορηγεί η αίσθηση της ασυλίας πίσω από μεγάλες πλάτες.
Ηταν και κάτι ακόμα: η χρησιμοποίηση του κράτους ως κομματικό λάφυρο, με τους κατά τόπους κομματάρχες να λαμβάνουν φέουδα ώστε να μοιράσουν τους κλήρους των επιδοτήσεων στους σωστούς ανθρώπους.
Αλλά όλα αυτά θεωρούνται αυτονόητα, σωστά; Για αυτό και η κυβέρνηση εστιάζει στο καλό ποσοστό απαλλαγής των κοινοβουλευτικών στελεχών της. Για τους υπόλοιπους δεν γνωρίζει κάτι ή, τέλος πάντων, ήταν απλοί γνωστοί. Και κάπως έτσι, από Δευτέρα στα πρωινά πάνελ θα ακούμε ότι το θέμα τελείωσε, δεν έχει πλέον πολιτικό ενδιαφέρον.
Και θα μείνει μόνο ένα αναπάντητο ερώτημα να στοιχειώνει την υπόθεση και να ακούγεται, με ηχώ, από τη φωνή της Μιλένας Αποστολάκη: «Ο Μάκης ποιος είναι;»
