Η ελληνική κυβέρνηση πανηγυρίζει για τη συμφωνία με το Ισραήλ για την “Ασπίδα του Αχιλλέα”. Εχει δίκιο;
Οι επιλογές μίας χώρας στην εξωτερική της πολιτική μένουν (ή θα έπρεπε να μένουν) μακριά από το συναίσθημα. Συνήθως τις χαρακτηρίζει ο ωμός κυνισμός και το συμφέρον (το συμφέρον της άρχουσας τάξης, όχι όλων, αλλά αυτή είναι μίας άλλης τάξης συζήτηση). Υπό αυτό το πρίσμα, κάναμε καλά που υπογράψαμε τη διακρατική συμφωνία με το Ισραήλ για την “Ασπίδα του Αχιλλέα”. Σωστά; Λάθος!
Μερικά δεδομένα που νομίζουμε ότι είναι χρήσιμα για κάθε αναγνώστη έτσι ώστε να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα:
1. Το Ισραήλ, τούτη την ώρα, παραμένει σε μία σχετική διεθνή απόμονωση με τον Πρωθυπουργό της χώρας καταζητούμενο για εγκλήματα πολέμου και το στρατό της να διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα (με τη βούλα του ΟΗΕ).
2. Ακόμα και παραδοσιακοί σύμμαχοι του Ισραήλ παίρνουν αποστάσεις από τον αιμοσταγή Νετανιάχου και τον ακροδεξιό του θίασο που παριστάνει την κυβέρνηση της χώρας. Μέχρι και ο Τραμπ έχει εμφανιστεί ουκ ολίγες φορές αγανακτισμένος. Οι δε Ευρωπαίοι είναι από πολύ προσεκτικοί μέχρι επικριτικοί για τη γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ.
3. Το Ισραήλ παραβιάζει ασύστολα, συνεχώς και με ωμό τρόπο το διεθνές δίκαιο, στο οποίο υποτίθεται ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική ομνύει, κυρίως σε ότι αφορά τη διαφορά της με την Τουρκία στο Αιγαίο.
Τούτων των (πολύ βασικών δοθέντων) ο εναγκαλισμός με την κυβέρνηση Νετανιάχου για το πρόγραμμα της “Ασπίδας” δεν συνιστά έξυπνη κίνηση. Το ότι το Ισραήλ βρίσκεται πλέον σε τροχιά ανοιχτής μονομαχίας με την Τουρκία δεν λέει πολλά πράγματα. Ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι αυτομάτως φίλος μου, η εξωτερική πολιτική δεν είναι περίπατος στο δάσος.
Αντιθέτως, η παγκόσμια κοινή γνώμη παρατηρεί ότι η Ελλάδα δίνει χείρα βοηθείας στο Ισραήλ σε μία πολύ δύσκολη συγκυρία γι’ αυτό και ενισχύει το ταμείο του με ζεστό χρήμα. Ξέρουμε που θα πάει το μεγαλύτερο μέρος αυτών των χρημάτων άλλωστε.
Αφήστε που αυτή η κίνηση είναι σαν να μας βάζει περισσότερο μέσα στο κυκλώνα των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή. Δεν μας έφτανε η συμμετοχή των ελληνικών πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία στις αναχαιτίσεις ιρανικών πυραύλων, τώρα θα γίνουμε και χρηματοδότες-αιμοδότες του Ισραήλ, την ώρα που μάλιστα οι Σαουδάραβες συμμάχησαν, ανερυθρίαστα, με τον Ερντογάν!
Ουδείς θέλει να σκέφτεται ότι το κυβερνητικό κίνητρο για επιλογές στη σκακιέρα της εξωτερικής πολιτικής υπαγορεύονται από ταπεινά κίνητρα εσωτερικών πολιτικών ανταγωνισμών στη δεξιά πολυκατοικία. Αυτό, αν ισχύει, συνιστά ύβρη. Αλλά σε κάθε περίπτωση οι επιλογές αυτές έχουν συνέπειες. Εξόφθαλμες συνέπειες.
Θα αναρωτηθεί ο μετριοπαθής αναγνώστης: Μα πως θα θωρακιστεί αμυντικά η χώρα; Δεν χωρά αμφιβολία ότι η Ελλάδα οφείλει να παίρνει τα μέτρα της αφού της έλαχε να υπάρχει γεωγραφικά σε ένα χώρο αυξημένης γεωπολιτικής σημασίας. Ομως, η Ελλάδα μπορεί να θωρακιστεί αμυντικά χωρίς να πετά στο κάλαθο των αχρήστων σχέσεις δεκαετιών (όπως αυτές με τον αραβικό κόσμο) και χωρίς να δίνει άλλοθι σε μία ακροδεξιά, επικίνδυνη, γενοκτονική κυβέρνηση όπως αυτή του Νετανιάχου.
Η χώρα δεν στερείται συμμαχιών. Δεν είμαστε μόνοι μας σ’ αυτό τον ανασφαλή κόσμο. Και έχουμε και διπλωματικές δυνατότητες σημαντικές, αν τις εκμεταλλευτούμε. Mόνοι μας όμως έχουμε αχρηστεύει πολύτιμα εργαλεία όπως πχ την αμυντική μας βιομηχανία, ίσως όντως για να φαντάζει μονόδρομος η καταφυγή στα ξένα χέρια (που μας στοιχίζει και περίπου 3 δις ευρώ).
Κάνουμε λάθη. Εύκολα λάθη. Ας ελπίσουμε να μην πληρώσουμε…
