Από τη Monopoly και το Taboo μέχρι τα παιχνίδια στρατηγικής, μυστηρίου και ρόλων: πέντε νέοι εξηγούν γιατί τα επιτραπέζια επιστρέφουν στις παρέες τους.
Για μια γενιά που μεγάλωσε με smartphones, κοινωνικά δίκτυα, streaming και videogames, η επιστροφή στα επιτραπέζια παιχνίδια μοιάζει εκ πρώτης όψεως παράδοξη. Κι όμως, τα επιτραπέζια έχουν ξαναμπεί δυναμικά στις παρέες των νέων, όχι μόνο ως παιδική ανάμνηση αλλά ως ένας σύγχρονος τρόπος κοινωνικοποίησης.
Και αν κάποτε «επιτραπέζιο» σήμαινε κυρίως Monopoly, Scrabble ή Taboo, σήμερα η επιλογή είναι πολύ μεγαλύτερη. Παιχνίδια στρατηγικής, συνεργασίας, μυστηρίου, γνώσεων, μπλόφας, ρόλων και αφήγησης βρίσκουν τη θέση τους στα τραπέζια των νεότερων.
Πέντε άνθρωποι της Gen Z μιλούν για τα επιτραπέζια που προτιμούν, εκείνα που έχουν γίνει μέρος της βραδινής τους διασκέδασης και τι είναι αυτό που τους κάνει να αφήνουν για λίγο το κινητό στην άκρη.
«Μπορεί να ξεκινήσουμε με Catan και να καταλήξουμε σε Dixit» – Φοίβος, 22 ετών, φοιτητής και barista
«Για μένα τα επιτραπέζια ξεκίνησαν με τα κλασικά. Monopoly, Uno, Taboo, Trivial Pursuit. Τα είχαμε παίξει όλοι μικροί. Τα τελευταία χρόνια όμως ανακάλυψα ότι υπάρχει ένας τεράστιος κόσμος που δεν γνώριζα.
Το πρώτο παιχνίδι που με έκανε να κολλήσω ήταν το Catan. Μου άρεσε γιατί δεν βασίζεται μόνο στην τύχη. Πρέπει να κάνεις ανταλλαγές, να σκεφτείς τι χρειάζεσαι και να καταλάβεις τι θέλουν οι υπόλοιποι. Και φυσικά όλοι λένε ότι θα κάνουν μια “δίκαιη” ανταλλαγή μέχρι να καταλάβεις ότι σε έχουν κοροϊδέψει.
Μετά ανακάλυψα το Dixit, που είναι τελείως διαφορετικό. Δεν έχει την ίδια στρατηγική. Έχει εικόνες, φαντασία και πολύ περισσότερο συζήτηση. Μου αρέσει γιατί βλέπεις πώς σκέφτονται οι φίλοι σου.
Παίζουμε επίσης Ticket to Ride, Carcassonne, Azul, Exploding Kittens, αλλά και πιο απλά παιχνίδια όταν είμαστε μεγάλη παρέα και δεν θέλουμε να διαβάζουμε κανόνες για μισή ώρα.
Νομίζω ότι αυτό είναι που αρέσει σήμερα στους νέους. Υπάρχει ένα επιτραπέζιο για κάθε διάθεση.
Αν θέλεις κάτι ανταγωνιστικό, έχεις. Αν θέλεις να συνεργαστείς με τους φίλους σου, έχεις. Αν θέλεις κάτι πιο χαλαρό, πάλι έχεις.
Και υπάρχει και κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό: τα επιτραπέζια μας δίνουν μια αφορμή να συναντηθούμε.
Μπορεί να στείλεις στην παρέα “πάμε σπίτι μου για επιτραπέζια;” και ξαφνικά έχεις κανονίσει ολόκληρο βράδυ.
Στην καθημερινότητα είμαστε συνέχεια με το κινητό. Οπότε είναι ωραίο να υπάρχει κάτι που σε κάνει να το αφήσεις κάτω.
Και το καλύτερο είναι ότι μετά από ένα καλό παιχνίδι πάντα υπάρχει μια ιστορία να θυμόμαστε.»
«Έχω αγαπήσει τα παιχνίδια μυστηρίου και συνεργασίας» – Μελίνα, 24 ετών, γραφίστρια
«Δεν είμαι τόσο του ανταγωνιστικού επιτραπέζιου. Αν είναι ένα παιχνίδι όπου πρέπει να καταστρέψω τους φίλους μου για να κερδίσω, συνήθως βαριέμαι. Προτιμώ τα παιχνίδια συνεργασίας και μυστηρίου.
Έχουμε παίξει αρκετά παιχνίδια τύπου Unlock!, όπου πρέπει να λύσεις γρίφους και να βρεις στοιχεία, και μου αρέσει πολύ το Mysterium. Υπάρχει μια ιστορία, προσπαθείς να καταλάβεις τι έχει συμβεί και όλοι μαζί προσπαθούμε να βρούμε τη λύση.
Έχουμε παίξει επίσης Pandemic, όπου δεν ανταγωνίζεσαι τους υπόλοιπους αλλά συνεργάζεστε για να αντιμετωπίσετε μια κοινή απειλή.
Αυτό είναι κάτι που βλέπω να αρέσει αρκετά στους φίλους μου. Δεν θέλουμε πάντα να υπάρχει ένας νικητής και τέσσερις χαμένοι. Μερικές φορές θέλουμε να νικήσουμε όλοι μαζί.
Φυσικά παίζουμε και πιο εύκολα παιχνίδια. Uno, Dobble, Exploding Kittens, Cards Against Humanity όταν είμαστε συγκεκριμένη παρέα και έχουμε διάθεση για κάτι πιο χαοτικό.
Και υπάρχουν βράδια που απλώς βγάζουμε ένα παλιό Taboo και γελάμε σαν να είμαστε πάλι στο σχολείο.
Αυτό είναι το ωραίο με τα επιτραπέζια. Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος να τα απολαύσεις.
Μπορείς να περάσεις τρεις ώρες παίζοντας ένα πολύ σύνθετο παιχνίδι στρατηγικής ή να παίξεις ένα γρήγορο παιχνίδι καρτών για είκοσι λεπτά.
Για μένα το σημαντικότερο είναι ότι δεν είμαστε παθητικοί. Συμμετέχουμε όλοι.
Και αυτό μάλλον εξηγεί γιατί έχουν επιστρέψει τόσο πολύ στις παρέες μας. Μετά από τόσες ώρες που περνάμε μπροστά από οθόνες, είναι ωραίο να έχεις κάτι που απαιτεί από εσένα να είσαι παρών.»
«Εγώ θέλω στρατηγική, ακόμα κι αν χρειαστεί να παίξουμε τέσσερις ώρες» – Άλκης, 21 ετών, φοιτητής πληροφορικής
«Εγώ είμαι ξεκάθαρα ο τύπος που θα διαβάσει όλους τους κανόνες πριν ξεκινήσει το παιχνίδι.
Μου αρέσουν τα παιχνίδια στρατηγικής. Catan, 7 Wonders, Terraforming Mars, Carcassonne, Azul. Θέλω να υπάρχει κάτι να σκεφτώ.
Το Terraforming Mars, για παράδειγμα, μπορεί να κρατήσει αρκετές ώρες, αλλά αυτό ακριβώς μου αρέσει. Ξεκινάς με έναν συγκεκριμένο στόχο και σταδιακά χτίζεις τη στρατηγική σου.
Μου αρέσει επίσης το 7 Wonders γιατί έχει διαφορετικό ρυθμό και μπορεί να παιχτεί από αρκετά άτομα.
Αλλά δεν παίζουμε μόνο βαριά παιχνίδια. Όταν είμαστε δέκα άτομα, δεν γίνεται να βγάλεις ένα παιχνίδι που χρειάζεται δύο ώρες για να μάθεις τους κανόνες. Τότε παίζουμε Codenames, Dixit ή κάποια παιχνίδια γνώσεων και μπλόφας.
Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που έχουν κάνει τα επιτραπέζια πιο δημοφιλή στους νέους. Υπάρχει τεράστια ποικιλία.
Και πλέον τα ανακαλύπτεις πολύ εύκολα. Βλέπεις ένα παιχνίδι στα κοινωνικά δίκτυα, κάποιος φίλος το έχει αγοράσει, το βλέπεις σε ένα βίντεο και μετά θέλεις να το δοκιμάσεις. Υπάρχει ολόκληρη κοινότητα γύρω από αυτό.
Για μένα, πάντως, το πιο ωραίο είναι ότι ένα επιτραπέζιο δεν είναι ποτέ ακριβώς το ίδιο. Μπορεί να παίξεις το ίδιο παιχνίδι με τους ίδιους ανθρώπους δέκα φορές και κάθε φορά να γίνει κάτι διαφορετικό. Και ναι, μπορεί να τσακωθούμε για έναν κανόνα. Αλλά αυτό είναι μέρος της εμπειρίας.»
«Το Dixit και τα παιχνίδια γνώσεων είναι αυτά που βγαίνουν πιο συχνά στο τραπέζι» Δανάη, 22 ετών, φοιτήτρια Νομικής
«Εγώ έχω πολύ μεγάλη ποικιλία στα επιτραπέζια που παίζω. Δεν έχω ένα αγαπημένο είδος.
Αν είμαστε τέσσερις ή πέντε φίλοι, μπορεί να παίξουμε Dixit, Azul ή Codenames. Αν είμαστε μεγαλύτερη παρέα, συνήθως προτιμάμε κάτι πιο γρήγορο, όπως Dobble, Uno ή ένα παιχνίδι γνώσεων.
Μου αρέσουν πολύ και τα παιχνίδια τύπου Time’s Up!, γιατί ουσιαστικά καταλήγουν πάντα σε πολύ γέλιο.
Τα τελευταία χρόνια έχω παρατηρήσει ότι πολλοί φίλοι μου έχουν αρχίσει να αγοράζουν επιτραπέζια όπως θα αγόραζαν ένα βιβλίο ή ένα videogame. Δεν το βλέπουν πλέον σαν κάτι που θα παίξουν μία φορά. Ένα καλό επιτραπέζιο μπορεί να γίνει μέρος μιας παρέας.
Υπάρχει επίσης μια αισθητική πλευρά που δεν είχαμε παλιότερα. Πολλά σύγχρονα επιτραπέζια έχουν πολύ ωραίο σχεδιασμό, εικονογράφηση και ολόκληρους κόσμους. Είναι αντικείμενα που θέλεις να έχεις στο σπίτι σου.
Και νομίζω ότι σήμερα οι νέοι ψάχνουν περισσότερο τέτοιες εμπειρίες. Δεν είναι απαραίτητα ότι βαρεθήκαμε το κινητό. Είναι ότι κάποια στιγμή θέλεις να κάνεις κάτι άλλο.
Εγώ μπορεί να έχω περάσει όλη την ημέρα δουλεύοντας σε υπολογιστή και μετά να ανοίξω Instagram. Το βράδυ, όμως, προτιμώ να βρεθώ με πέντε φίλους και να παίξουμε ένα επιτραπέζιο.
Το κινητό παραμένει εκεί. Απλώς για δύο ώρες δεν είναι το κέντρο της προσοχής μας. Και αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό.»
«Ακόμα και τα πιο απλά επιτραπέζια μπορούν να γίνουν ολόκληρο βράδυ» – Ραφαήλ, 23 ετών, μουσικός
«Εγώ είμαι περισσότερο των γρήγορων επιτραπέζιων. Δεν έχω υπομονή να διαβάζω 40 σελίδες κανόνες.
Μου αρέσουν πολύ τα παιχνίδια καρτών και αυτά που μπορούν να παιχτούν εύκολα με μια μεγάλη παρέα. Uno, Exploding Kittens, Sushi Go!, Dobble, Codenames και φυσικά Cards Against Humanity όταν είμαστε σε διάθεση για πιο μαύρο χιούμορ.
Αλλά μου αρέσουν και τα παιχνίδια που βασίζονται στη μπλόφα. Το The Resistance, για παράδειγμα, μπορεί να δημιουργήσει απίστευτη ένταση μέσα σε μια παρέα.
Το αστείο είναι ότι πολλές φορές το παιχνίδι τελειώνει και συνεχίζουμε να συζητάμε για το ποιος είπε ψέματα σε ποιον.
Αυτό είναι που μου αρέσει περισσότερο στα επιτραπέζια: δημιουργούν ιστορίες. Δεν χρειάζεται να είναι ένα παιχνίδι τεσσάρων ωρών με εκατό κομμάτια. Μπορεί να είναι ένα απλό παιχνίδι καρτών και να καταλήξει να το θυμόμαστε για μήνες.
Παίζουμε επίσης αρκετά videogames, οπότε δεν είμαι άνθρωπος που θέλει να επιστρέψει σε μια ζωή χωρίς οθόνες. Απλώς θεωρώ ότι τα επιτραπέζια έχουν κάτι που δεν μπορεί να αντικαταστήσει ένα online παιχνίδι.
Βλέπεις τον άλλον απέναντί σου. Ακούς τον τρόπο που γελάει όταν λέει ψέματα. Βλέπεις τη φάτσα του όταν καταλαβαίνει ότι χάνει. Του λες “δεν σε πιστεύω” και αρχίζει ένας ολόκληρος καβγάς.
Αυτό δεν γίνεται με τον ίδιο τρόπο όταν είσαι πίσω από μια οθόνη. Και ίσως τελικά αυτό είναι που ψάχνουμε περισσότερο σήμερα: όχι άλλο ένα πράγμα να βλέπουμε, αλλά κάτι στο οποίο να συμμετέχουμε όλοι μαζί.»
