Υπάρχει ένας στίχος του Διονυσίου Σολωμού που μιλά για τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους». Αν τον έγραφε σήμερα, ίσως να μην κοιτούσε προς το Μεσολόγγι. Ίσως να κοιτούσε προς τη Ραφήνα.
Μια πόλη που κάθε μέρα δίνει τη δική της μάχη. Όχι με όπλα, αλλά με ατελείωτες ουρές αυτοκινήτων, κορναρίσματα, καυσαέρια και μια καθημερινότητα που έχει γίνει αφόρητη.
Η διαδρομή από το λιμάνι μέχρι τη διασταύρωση είναι μόλις τρία χιλιόμετρα. Κι όμως, χρειάζεσαι μισή ώρα. Και ίσως λέμε και λίγο.
Κάποτε λέγαμε ότι το πρόβλημα εμφανίζεται τα καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα ή τις Παρασκευές της εξόδου. Σήμερα δεν υπάρχουν πλέον εξαιρέσεις. Το πρόβλημα είναι καθημερινό. Το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ. Ακόμα και στο ρεύμα προς το λιμάνι. Χάος παντού!
Και το πρωί; Από τις έξι και μέχρι σχεδόν τις οκτώ παρά, η Ραφήνα είναι μια πόλη αποκλεισμένη. Δεν μπορείς να πλησιάσεις. Δεν μπορείς να φύγεις. Δεν μπορείς να κινηθείς. Χιλιάδες αυτοκίνητα, ατελείωτες ουρές και μια πόλη που μοιάζει να έχει παραδοθεί στην κυκλοφοριακή ασφυξία.
Στο λιμάνι τα πλοία περιμένουν αρόδο, γιατί οι θέσεις δεν επαρκούν. Στους δρόμους τα αυτοκίνητα περιμένουν γιατί το οδικό δίκτυο έχει ξεπεράσει εδώ και χρόνια τα όριά του.
Και μέσα σε όλα αυτά, οι κάτοικοι συνεχίζουν να ζουν με τον θόρυβο των αεροπλάνων πάνω από τα κεφάλια τους, με τα καυσαέρια των πλοίων, με την αδιάκοπη κυκλοφορία και με την αίσθηση ότι η πόλη τους έχει πάψει να τους ανήκει.
Η κατάσταση αυτή δεν δημιουργήθηκε χθες. Οι υπηρεσίες το γνωρίζουν εδώ και χρόνια. Το γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν περάσει έστω μία φορά από την πόλη μέσα στο καλοκαίρι και ακόμα και αυτοί αδυνατούν να κατανοήσουν την τραγική αυτή κατάσταση.
Και ξαφνικά ακούμε ότι… «του χρόνου» θα συζητηθεί η μεταφορά μέρους της ακτοπλοϊκής κίνησης, εφόσον αυτό επιθυμούν οι κάτοικοι. Του χρόνου; Γιατί του χρόνου; Γιατί όχι σήμερα; Αν το πρόβλημα αναγνωρίζεται, γιατί πρέπει να περιμένει άλλη μία τουριστική περίοδο; Αν πράγματι υπάρχει πολιτική βούληση, γιατί να μη ληφθούν άμεσα μέτρα; Και επιτρέψτε μας και μία απορία.
Μέχρι σήμερα δεν είχαν ακούσει τις φωνές του Λιμεναρχείου, των υπηρεσιών, των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται καθημερινά στη Ραφήνα; Τώρα θα ακούσουν ξαφνικά τους κατοίκους; Γιατί τώρα; Επειδή πλησιάζουν εκλογές; Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλες υποσχέσεις με ημερομηνία λήξης. Χρειάζονται λύσεις.
Η Ραφήνα δεν αντέχει άλλο να λειτουργεί ως η πίσω αυλή της Αττικής. Δεν μπορεί να σηκώνει μόνη της ένα βάρος που ξεπερνά τις δυνατότητές της. Δεν γίνεται μια ολόκληρη πόλη να θυσιάζει καθημερινά την ποιότητα ζωής της, επειδή επί χρόνια κανείς δεν τόλμησε να πάρει τις δύσκολες αποφάσεις.
Οι κάτοικοι της Ραφήνας δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν το αυτονόητο. Να μπορούν να πάνε στη δουλειά τους. Να γυρίσουν στο σπίτι τους. Να ανοίξουν το παράθυρό τους χωρίς να πνίγονται από καυσαέρια. Να ζήσουν σε μια πόλη που θα υπηρετεί πρώτα τους ανθρώπους της και μετά τα υπόλοιπα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο λιμάνι δεν είναι αυτό με τα περισσότερα πλοία. Είναι αυτό που μπορεί να συνυπάρχει με την πόλη που το φιλοξενεί. Και σήμερα, δυστυχώς, η Ραφήνα δεν συνυπάρχει με το λιμάνι της. Ζει κάτω από αυτό.
