Ξέρω ότι αρκετοί κοιτάζουν τους τραγουδιστές των «μεγάλων επιτυχιών», που έχουν παρουσία στην τηλεόραση και εμφανίζονται στις μεγάλες «πίστες» με κάποια περιφρόνηση. Τους θεωρούν «εμπορικούς» ή ακόμη και τους αντιμετωπίζουν ως απλά δημιουργήματα της βιομηχανίας του θεάματος.
Όμως, φοβάμαι ότι πολλές φορές απλώς δεν κάνουν τον κόπο να ακούσουν. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Δεν ακούν τα ίδια τα τραγούδια και δεν «ακούν» τις διεργασίες που υπάρχουν πίσω από το να είναι μια τραγουδίστρια ή ένας τραγουδιστής δημοφιλής, τα τραγούδια του να παίζονται, να είναι γεμάτο το μαγαζί που τραγουδάει, να γίνεται το όνομά του σύνθημα.
Όποιος νομίζει ότι όλα αυτά είναι αποτέλεσμα απλώς μάρκετινγκ, απλώς δεν καταλαβαίνει.
Γιατί όσο καλό και εάν είναι το μάρκετινγκ, όσο μεγάλη η προβολή, δεν αρκούν για να αγαπηθεί από το κοινό κάποιος τόσο πολύ.
Θα πρέπει να έχει κάτι και να πει. Και δεν αναφέρομαι απλώς σε κάποιο βαθυστόχαστο «μήνυμα». Δεν χρειάζεται να είναι «στρατευμένος» ένας καλλιτέχνης για να μπορεί να αγγίξει τους ανθρώπους.
Οι τρόποι του λαϊκού τραγουδιού, σε όλες τις παραλλαγές και τη συνεχή του εξέλιξη, είναι ιδιαίτεροι. Και ο ανταγωνισμός για το εάν θα ταυτίσεις τη χαρά σου, τον πόνο σου, την καψούρα σου με το ένα ή το άλλο τραγούδι είναι μεγάλος. Και αυτό το υποτιμούν όσοι προσπερνούν εύκολα τα «εμπορικά» τραγούδια. Συνήθως, μέχρι που κάποια στιγμή, σε μια δική τους εμπειρία, σε ένα βραδύ που αυτές ή αυτοί είναι στα πατώματα μετά από έναν χωρισμό, ή όποια άλλη αντίστοιχη εμπειρία, ανακαλύπτουν ότι τραγούδια που κάποτε περιφρονούσαν τους «εκφράζουν» και δεν μπορούν πια να ξεκολλήσουν.
Όμως. δεν είναι μόνο αυτό. Ένας καλλιτέχνης που αγαπιέται τόσο πολύ δεν το πετυχαίνει απλώς με τη «φωνή του». Το κάνει και με την παρουσία του και τη στάση του. Και δεν μιλώ μόνο με την παρουσία στην «πίστα», που είναι από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες.
Το λέω και για την όλη παρουσία του, για αυτό που εκφράζει, γι’ αυτό που εκπέμπει. Και εδώ πρέπει να έχουμε κάτι στο νου μας: το κοινό τα «αστέρια» ως τέτοια τα αντιμετωπίζει. Δεν περιμένει να είναι σαν τους «απλούς ανθρώπους». Δεν έχει πρόβλημα εάν μένουν σε μια έπαυλη ή εάν οδηγούν ακριβό αμάξι. Θέλει, όμως, να μην ξεχνούν και από πού ήρθαν.
Και ο Γιώργος Μαζωνάκης τα είχε όλα αυτά. Μεγάλο ταλέντο στη φωνή και την όλη σκηνική παρουσία, με μεγάλο εύρος ως προς το στυλ, χωρίς ποτέ να ξεχνά το «κλασικό» λαϊκό τραγούδι ως αφετηρία. Με μια λαϊκότητα αυθεντική, που έδινε την εγγύηση ότι όσα λεφτά και εάν έβγαλε, ποτέ δεν ξέχασε από πού ήρθε και σε ποιους ανθρώπους απευθυνόταν και σε τελική ανάλυση λογοδοτούσε. Παρέμεινε αυθεντικός και αντικομφορμιστής. Γι’ αυτό και όταν έπρεπε τα πράγματα τα ξεκαθάρισε: Κόντρα στη Χρυσή Αυγή, όταν άλλοι συνάδελφοί του «ξέπλεναν» τους ναζί, στο πλευρό των μεταναστών, όταν έπρεπε να μπει φραγμός στο ρατσισμό, στις φυλακισμένες γιατί και αυτές αξίζουν μια συναυλία. Και την ίδια στιγμή κανένα κόμπλεξ σε σχέση με «ταυτότητες» γιατί ήξερε καλά ότι η ζωή δεν υπακούει σε στερεότυπα. Ακόμη και την πραγματική ευαλωτότητά του δεν την έκρυψε και αυτό το κοινό του το εκτίμησε και με το παραπάνω.
Γιατί οι άνθρωποι θέλουν να ταυτιστούν με καλλιτέχνες που βγάζουν αλήθεια. Ανθρώπους με μεγάλο ταλέντο, ανθρώπους με ικανότητα να απογειώσουν ένα τραγούδι, αλλά και με ανθρώπους με γωνίες, με αδυναμίες, με τραύματα, που διαρκώς πέφτουν και διαρκώς καταφέρνουν να ξανασηκωθούν. Γι’ αυτό και ποτέ το κοινό δεν εγκατάλειψε τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Το νήμα κόπηκε νωρίς. Πολύ πιο νωρίς από ό,τι έπρεπε. Και σίγουρα πολύ άδικα.
Όμως, το προνόμιο των σπουδαίων τραγουδιστών, προνόμιο κατακτημένο με πολύ πόνο και προσπάθεια, είναι ότι τα τραγούδια τους μένουν, το χνάρι τους δεν σβήνει όταν σταματήσουν να ανασαίνουν, οι άνθρωποι συνεχίζουν να συγκινούνται, να ερωτεύονται, να αγωνιούν, να πονούν και τελικά να ελπίζουν ακούγοντάς τα.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη τιμή στην οποία μπορεί να ελπίζει κάποιος…
