Δεν είναι πρωταπριλιάτικο. Και δεν έχει καν πλάκα.
Γιατί όταν στην ίδια διοίκηση συνυπάρχουν δύο τόσο διαφορετικές εικόνες, το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό, είναι καθαρά πολιτικό.
Από τη μία, ένας αντιδήμαρχος που όπως και να το πεις, είναι εκεί. Όχι απλώς παρών. Σχεδόν μόνιμα σε επάλξεις. Αν όχι 24 ώρες το 24ωρο, σίγουρα τις… 16-17 τις βαράει άνετα. Με τα καλά του, με τα στραβά του, με τον χαρακτήρα του που μπορεί να σηκώνει κουβέντα αλλά δουλεύει. Και αυτό δεν κρύβεται.
Από την άλλη, μια σκιά. Ένας άνθρωπος που εδώ και δυόμιση χρόνια αγνοείται. Πληρώνεται κανονικά, 40.000 ευρώ και βάλε άνετα τα έχει στη τσέπη, αλλά η παρουσία του είναι… θεωρητική. Και το χειρότερο; Δεν είναι μόνο η απουσία. Είναι και η στάση. Γιατί όταν δεν προσφέρεις, τουλάχιστον δεν προκαλείς.
Δήμαρχε, βλέπεις; Δεν βλέπεις;
Φανταζόμαστε πως βλέπεις. Δεν μπορεί να μη βλέπεις.
Και αν βλέπεις, δεν μπορείς να τα εξισώνεις. Δεν μπορείς να ανέχεσαι και τον έναν και τον άλλον σαν να πρόκειται για την ίδια περίπτωση. Δεν είναι.
Κάποια στιγμή, η διοίκηση δεν είναι ισορροπία… ανοχών. Είναι επιλογές…
