Στο Δημοτικό Συμβούλιο της 26ης Φεβρουαρίου έθεσα το ζήτημα της αποπεράτωσης του δημοτικού κτιρίου δίπλα στο Νεκροταφείο Ραφήνας, ενός ακινήτου που παραμένει για χρόνια ημιτελές και αναξιοποίητο. Πρόκειται για κτίριο που, βάσει του συμφωνητικού μίσθωσης με την ανάδοχο εταιρία, αποτελεί αντιστάθμισμα της δωρεάν παραχώρησης δημοτικού οικοπέδου για εργοταξιακή χρήση κατά την εκτέλεση των έργων διευθέτησης του Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας.
Σύμφωνα με τις ισχύουσες χρήσεις γης και με δεδομένη την υπαγωγή του κτιρίου στον Νόμος 4495/2017 πριν την αγορά του, είναι απολύτως εφικτή η έκδοση οικοδομικής άδειας αποπεράτωσης για χρήση κατοικιών. Ο Δήμος οφείλει άμεσα να προχωρήσει στην έκδοση της σχετικής άδειας μέσω της ΥΔΟΜ και να υποχρεώσει την εταιρεία στην αποπεράτωση του κτιρίου, όπως ρητά προβλέπεται από τη συμφωνία.
Παράλληλα, ο Δήμος μπορεί και πρέπει να κινηθεί στρατηγικά: στο πλαίσιο της τρέχουσας διαδικασίας σύνταξης του Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο Ραφήνας, να προτείνει αλλαγή χρήσεων γης στο συγκεκριμένο σημείο, ώστε με την ολοκλήρωσή του να προβλέπεται και η χρήση γραφείων. Με αυτόν τον τρόπο, ένα γιαπί που σήμερα μαραζώνει μπορεί άμεσα να αποπερατωθεί και, σε δεύτερο χρόνο, με κατάλληλη διαμερισμάτωση, να φιλοξενήσει δημοτικές υπηρεσίες ή άλλες ανάγκες του Δήμου.
Και εδώ ακριβώς ξεκινά το δεύτερο, κρίσιμο σκέλος του ζητήματος.
Το θέμα του Τοπικού Πολεοδομικού Σχεδίου δεν το θέτω για πρώτη φορά. Έχω ήδη επανειλημμένα καταθέσει ερωτήματα στο Δημοτικό Συμβούλιο και έχω δημόσια τοποθετηθεί με αναλυτικό άρθρο μου, στο οποίο επισημαίνω τις σοβαρές ελλείψεις και τις χαμένες ευκαιρίες του σχεδιασμού.
Σε μια πόλη που εδώ και 50 χρόνια διψά για χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό, το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο Ραφήνας αποτελεί τη σημαντικότερη πολεοδομική πράξη των τελευταίων δεκαετιών. Ένα σχέδιο που θα καταλήξει σε Προεδρικό Διάταγμα και θα καθορίσει τη Ραφήνα μέχρι το 2075. Κι όμως, μετά και την πρόσφατη απάντηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, προκύπτει ότι δεν έχουν κατατεθεί ουσιαστικές προτάσεις από τη Δημοτική Αρχή, ούτε έχει προηγηθεί πραγματική δημόσια διαβούλευση με τους πολίτες.
Με πρόσχημα τον «υπερκείμενο» σχεδιασμό της Ζώνη Οικιστικού Ελέγχου Μεσογείων ΠΔ 2003, η μελέτη διατηρεί παρωχημένες και σε πολλά σημεία λανθασμένες χρήσεις γης, χάνοντας τη μοναδική ευκαιρία που δίνει το ΤΠΣ να διορθώσει και να βελτιώσει τον σχεδιασμό του παρελθόντος.
Ταυτόχρονα, παρατηρείται απουσία τεκμηριωμένων κυκλοφοριακών δεδομένων, μη υπολογισμός της φέρουσας ικανότητας της πόλης σε σχέση με το Λιμάνι, ελλείψεις στον σχεδιασμό διαφυγής και πολιτικής προστασίας. Ένας σχεδιασμός τέτοιου βεληνεκούς δεν μπορεί να γίνεται πρόχειρα, ούτε ερήμην της κοινωνίας.
Η Ραφήνα χρειάζεται έναν σοβαρό, τολμηρό και επιστημονικά τεκμηριωμένο σχεδιασμό. Μια πόλη δεν χτίζεται αποσπασματικά. Σχεδιάζεται με όραμα, ευθύνη και συμμετοχή. Και αυτή η ευθύνη είναι σήμερα απολύτως πολιτική.
Άρθρο του Σάββα Αραπκιλή στην Εφημερίδα POLIS
