Η Ελλάδα χειροκρότησε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, τον άνθρωπο που δάκρυσε με τη σημαία στο στήθος. Η ίδια όμως πολιτεία νομοθετεί σήμερα με τρόπο που, αν ίσχυε τότε, θα τον είχε διώξει ή φυλακίσει.
Ο νόμος Πλεύρη καταργεί τη νομιμοποίηση μεταναστών μετά την 7ετία, ποινικοποιεί την παραμονή χωρίς χαρτιά, προβλέπει μέχρι και φυλάκιση. Δηλαδή, ό,τι ακριβώς έζησαν οι γονείς Αντετοκούνμπο στα Σεπόλια τη δεκαετία του ’90, πριν βρεθεί λύση για να δοθεί η ελληνική ιθαγένεια.
Σήμερα η κυβέρνηση υμνεί τον “Έλληνα Γιάννη” και πανηγυρίζει για το χάλκινο μετάλλιο. Αν όμως οι διατάξεις αυτές ίσχυαν τότε, δεν θα υπήρχε Έλληνας Γιάννης. Δεν θα υπήρχε εθνική με τα αδέρφια του. Δεν θα υπήρχε ο μύθος των Σεπολίων.
Η διγλωσσία είναι προφανής, άλλοι νόμοι για τα χειροκροτήματα, άλλοι νόμοι για την πραγματική ζωή. Το ερώτημα είναι απλό, θέλουμε μια χώρα που τιμά τους Αντετοκούνμπο μόνο όταν φέρνουν μετάλλια; Ή μια χώρα που δίνει σε όλα τα παιδιά της γειτονιάς τους το δικαίωμα να γίνουν κομμάτι της;
