Μια χώρα που θέλει να αποκαλείται «κυρίαρχο ευρωπαϊκό κράτος» το 2026, ξύπνησε και έμαθε πως ψαράδες στη Λευκάδα βρήκαν μέσα σε σπηλιά ένα στρατιωτικού τύπου θαλάσσιο drone, με τη μηχανή σε λειτουργία, εξοπλισμένο με αισθητήρες, κεραίες και –σύμφωνα με ειδικούς– με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε ουκρανικό MAGURA V5.
Και τώρα τι ακριβώς μας λένε;
Ότι ένα πιθανό πολεμικό μη επανδρωμένο σκάφος, το οποίο χρησιμοποιείται σε επιχειρήσεις στη Μαύρη Θάλασσα, βρέθηκε να κόβει βόλτες στο Ιόνιο και το αντιλήφθηκαν… ψαράδες;
Αν αυτό δεν είναι εθνικός εξευτελισμός, τότε τι είναι;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε ούτε για υποκλοπές, ούτε για ΟΠΕΚΕΠΕ, ούτε για κάποιο ακόμα “επικοινωνιακό στραβοπάτημα” μιας κυβέρνησης που έχει μάθει να θάβει τα πάντα κάτω από χαλιά, non paper και λίστες. Εδώ μιλάμε για κάτι πολύ βαρύτερο:
Μιλάμε για πιθανή παρουσία στρατιωτικού επιχειρησιακού μέσου αγνώστου αποστολής μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα.
Και υπάρχουν μόνο δύο ενδεχόμενα.
Ή η κυβέρνηση δεν είχε ιδέα τι κυκλοφορούσε στο Ιόνιο, πράγμα που σημαίνει ότι η χώρα είναι ένα ξέφραγο αμπέλι χωρίς στοιχειώδη έλεγχο θαλάσσιου χώρου. Ή ήξερε. Και αν ήξερε, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σκοτεινά. Και αν γνώριζαν όλοι, τότε γιατί παριστάνουν τους έκπληκτους;
Γιατί αφήνουν τη χώρα να εκτίθεται διεθνώς σαν μια αποθήκη ξένων επιχειρήσεων; Γιατί συμπεριφέρονται σαν να είναι φυσιολογικό να εμφανίζονται πολεμικά drones στις ελληνικές θάλασσες και να τα ανακαλύπτουν πολίτες με καΐκια; Και αν δεν γνώριζαν, τότε τι ακριβώς διοικούν;
Μια κυβέρνηση που είτε δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε τα νερά της, είτε έχει αποφασίσει να λειτουργεί σαν σιωπηλός διαχειριστής ξένων σχεδιασμών. Ο δε Υπουργός Εθνικής Άμυνας;
Αν ήταν ενημερωμένος και το αποδέχεται, τότε αναλαμβάνει τεράστια πολιτική ευθύνη.
Αν δεν ήταν ενημερωμένος, τότε η κατάσταση είναι ακόμα πιο επικίνδυνη. Γιατί σημαίνει ότι κάποιοι λειτουργούν παράλληλα, έξω από θεσμούς, έξω από ιεραρχίες, έξω από κάθε δημοκρατικό έλεγχο.
Και μέσα σε όλα αυτά, η κοινωνία καλείται απλώς να συνηθίσει.
Να συνηθίσει τις παρακολουθήσεις.
Να συνηθίσει τα σκάνδαλα.
Να συνηθίσει την αδιαφάνεια.
Να συνηθίσει τώρα και τα πολεμικά drones στα νερά της χώρας.
Μόνο που υπάρχει ένα όριο.
Γιατί μετά την επταετία, η Ελλάδα δεν ξαναέζησε τόσο έντονα την αίσθηση πως κάποια πράγματα συμβαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες, χωρίς ενημέρωση, χωρίς λογοδοσία, χωρίς κανέναν θεσμικό φραγμό.
Και αυτό είναι που τρομάζει περισσότερο.
Όχι το drone.
Αλλά η σιωπή.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
