Υπάρχουν συνεδριάσεις Δημοτικών Συμβουλίων που παράγουν λύσεις. Υπάρχουν και συνεδριάσεις που απλώς επιβεβαιώνουν ότι κάποιοι αρνούνται να παραδεχθούν το προφανές.
Η χθεσινή συνεδρίαση για την οδό Ναρκίσσου στον Νέο Βουτζά ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία.
Περισσότερες από τρεις ώρες συζήτησης αφιερώθηκαν στο πρώτο μόλις θέμα της ημερήσιας διάταξης. Ένα θέμα που έφτασε στο Δημοτικό Συμβούλιο έπειτα από πρωτοβουλία κατοίκων, οι οποίοι αξιοποίησαν τη δυνατότητα που τους δίνει το άρθρο 15 παρ. 2 του Πρότυπου Κανονισμού Λειτουργίας των Δημοτικών Συμβουλίων.
Όσο όμως περνούσε η ώρα, τόσο γινόταν φανερό ότι η ουσία της υπόθεσης ήταν πολύ πιο απλή από τις ατελείωτες τοποθετήσεις. Το ιστορικό είναι γνωστό.
Με πρωτοβουλία συγκεκριμένου αντιδημάρχου της δημοτικής αρχής τοποθετήθηκαν απαγορευτικές πινακίδες κυκλοφορίας στην οδό Ναρκίσσου. Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι υποστήριξαν ότι όχι μόνο δεν έλυνε τα προβλήματα της γειτονιάς, αλλά δημιουργούσε νέα.
Οι κάτοικοι δεν έμειναν στις διαμαρτυρίες. Ακολούθησαν προσφυγές και ενστάσεις, με αποτέλεσμα η υπόθεση να φτάσει στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί από τους ίδιους τους κατοίκους και τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Νέου Βουτζά, η εξέλιξη υπήρξε καταλυτική, οδηγώντας ουσιαστικά στην ανατροπή της αρχικής δημοτικής επιλογής. Και κάπου εδώ αρχίζει το παράδοξο.
Γιατί η χθεσινή συζήτηση δεν αφορούσε μια νέα κυκλοφοριακή πρόταση. Δεν αφορούσε μια καινούργια μελέτη. Δεν αφορούσε κάποια διαφορετική λύση που θα έδινε διέξοδο στο πρόβλημα. Αφορούσε, στην πραγματικότητα, την άρση ενός μέτρου που η ίδια η δημοτική αρχή είχε εφαρμόσει.
Με απλά λόγια, επί τρεις και πλέον ώρες μια συζήτηση για το πώς θα αναιρεθεί μια απόφαση που είχε ήδη αποδειχθεί αδιέξοδη. Και όσο οι ώρες περνούσαν, τόσο μεγάλωνε η απορία. Αφού οι πινακίδες τελικά απομακρύνονται… Αφού η αρχική επιλογή δεν μπορεί να σταθεί… Αφού η ίδια η δημοτική αρχή οδηγείται στην άρση του μέτρου… Τότε γιατί χρειάστηκαν περισσότερες από τρεις ώρες για να φτάσουμε σε αυτό το συμπέρασμα; Τι ακριβώς προσπαθούσαν να υπερασπιστούν; Την ουσία της απόφασης; Το αποτέλεσμά της; Ή απλώς το γεγονός ότι κάποτε την πήραν;
Η πολιτική, άλλωστε, δεν κρίνεται από το πόσο πεισματικά υπερασπίζεται κανείς ένα λάθος. Κρίνεται από το πόσο γρήγορα το αναγνωρίζει και το διορθώνει.
Και αυτό ίσως είναι το πραγματικό συμπέρασμα της χθεσινής συνεδρίασης. Όχι ότι φεύγουν οι πινακίδες. Αλλά ότι μια ολόκληρη πόλη παρακολούθησε επί τρεις ώρες μια διοίκηση να προσπαθεί να εξηγήσει γιατί έκανε κάτι που τελικά αναγκάζεται να πάρει πίσω.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί ξηλώνονται σήμερα οι πινακίδες της Ναρκίσσου.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ απλούστερο:
Για ποιο λόγο μπήκαν εξαρχής;
