Θεωρητικά, ένα καλοκαιρινό πρωινό στη Ραφήνα θα έπρεπε να σε ξυπνάει το κελάηδισμα των πουλιών, τα τζιτζίκια, η θαλασσινή αύρα και ο ήχος των κυμάτων. Στην πράξη, σήμερα το πρωί, το ξυπνητήρι ανέλαβαν οι κόρνες των πλοίων. Και όχι μία. Και όχι δύο. Όσες χρειάζονταν για να σηκωθεί όρθια σχεδόν ολόκληρη η πόλη και για περισσότερο από 40 λεπτά.
Ο ήχος απλώθηκε από τις Μαρίκες μέχρι το Κόκκινο Λιμανάκι και τα Σκουφέικα, χαρίζοντας σε χιλιάδες κατοίκους ένα ξύπνημα που σίγουρα δεν είχαν προγραμματίσει. Άλλοι πετάχτηκαν από το κρεβάτι, άλλοι βγήκαν στα μπαλκόνια, άλλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με το ίδιο βλέμμα: «Τι έγινε πάλι;»
Προφανώς οι κόρνες δεν ηχούν χωρίς λόγο. Όταν όμως ξυπνάει μια ολόκληρη πόλη, είναι μάλλον λογικό οι κάτοικοι να αναρωτιούνται για το τι ακριβώς συμβαίνει και να προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο πίνοντας τον πρώτο καφέ της ημέρας.
Η Ραφήνα ζει ήδη με το λιμάνι, την κίνηση, τα αεροπλάνα και τον καθημερινό θόρυβο. Δεν χρειάζεται να αποκτήσει και νέο τουριστικό αξιοθέατο: το «Πρωινό Κοντσέρτο Κορνών».
Κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθούν όλοι ότι γύρω από το λιμάνι υπάρχουν γειτονιές. Υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται, οικογένειες, ηλικιωμένοι, εργαζόμενοι που μόλις γύρισαν από βάρδια και παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα να ξυπνούν λες και γίνεται εκκίνηση αγώνα ταχύτητας.
Αν συνεχιστεί έτσι, ας το διαφημίσουμε κιόλας: «Ραφήνα. Η μοναδική παραθαλάσσια πόλη όπου το πρωινό πακέτο φιλοξενίας περιλαμβάνει κύμα, γλάρους και δωρεάν συναυλία από κόρνες πλοίων.» Τουλάχιστον να ξέρει ο επισκέπτης ότι εδώ το ξυπνητήρι είναι… all inclusive.
Πέρα όμως από την εύλογη απορία και το χιούμορ του άρθρου, όπως και των δεκάδων πρωινών σχολίων στα σόσιαλ – που κάποια ήταν και αρκετά σκληρά, οφείλουμε να αναφέρουμε και την πραγματική αιτία. Όπως πληροφορηθήκαμε, οι παρατεταμένες κόρνες των πλοίων ηχούσαν ως ύστατος φόρος τιμής σε έναν συνάδελφο ναυτικό που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Πρόκειται για μια βαθιά ριζωμένη ναυτική παράδοση, μια συμβολική πράξη σεβασμού, αδελφοσύνης και τελευταίου αποχαιρετισμού προς έναν άνθρωπο της θάλασσας. Μια συγκινητική χειρονομία που αξίζει τον σεβασμό όλων μας. Αιωνία του η μνήμη.
