Το εκλογικό σώμα αναζητά έναν αξιόπιστο πόλο που να μην θυμίζει ούτε τη φθορά της εξουσίας ούτε την απελπισία της περιθωριακής αντιπολίτευσης. Θεωρητικά, το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο. Ομως δεν το καταφέρνει.Γιατί ο κόσμος το κοιτάζει με οικειότητα, αλλά όχι με ενθουσιασμό…
ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ
Σχεδόν 150.000 άνθρωποι πήγαν και έριξαν ψηφοδέλτιο στην εσωκομματική κάλπη για το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι μικρός αριθμός. Κάθε άλλο. Αν μάλιστα βάλεις στο ζύγι και τα εσωστρεφή περιστατικά που ταλαιπωρούν το κόμμα, τότε το πλήθος των κομματικών μελών δείχνει ακόμα μεγαλύτερο.
Και πίσω από αυτό το πλήθος κρύβεται ένα μεγαλύτερο. Εκείνο των εν δυνάμει ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί θυμίζουν φίλους μεγάλης ποδοσφαιρικής ομάδας που έχει χρόνια να σηκώσει κούπα. Παρακολουθούν από μακριά, γκρινιάζουν και δεν σκοπεύουν να πατήσουν στο γήπεδο εκτός και αν δουν κάτι συγκλονιστικό. Όμως δεν το βλέπουν.
Εντελώς μεταξύ μας, όλοι μας είμαστε λίγο-πολύ ΠΑΣΟΚ. Ακόμα και αν δεν έχουμε ψηφίσει ποτέ στη ζωή μας. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν μόνο κόμμα, το ξέρουμε. Ηταν και νοοτροπία. Μια ολόκληρη αφήγηση για το πώς ανεβαίνεις κοινωνικά, πώς διεκδικείς από το κράτος, πώς φαντάζεσαι την πρόοδο. Και όσο κι αν άλλαξαν τα χρόνια, όσο κι αν ήρθαν κρίσεις, μνημόνια και ανακατατάξεις, εκείνη η αφήγηση δεν εξαφανίστηκε. Απλώς έμεινε χωρίς πειστικό αφηγητή. Για αυτό και υπάρχει η παράξενη κατάσταση. Το κόμμα να ψάχνει το ακροατήριο του και το ακροατήριο να ψάχνει το κόμμα του.
Και εδώ βρίσκεται η μοναδική ελπίδα για το ΠΑΣΟΚ. Στο ακροατήριο που ψάχνει το κόμμα του. Λέγεται ότι η μεγάλη συμμετοχή στη διαδικασία για εκλογή συνέδρων αποδίδεται στις διάφορες τάσεις που προσπαθούν να συσπειρώσουν φίλα προσκείμενα μέλη. Ακόμα και αν ισχύει αυτό, δεν μπορεί να αγνοηθεί η δυναμική. Ζύμη υπάρχει. Αλλά δεν λέει να φουσκώσει.
Και να πεις ότι οι οιωνοί δεν είναι ευνοϊκοί; Στο εκλογικό σώμα εκδηλώνεται δυσφορία για την κυβέρνηση, ενώ η υπόλοιπη αντιπολίτευση, πλην ΠΑΣΟΚ, δεν διαθέτει προγραμματικό λόγο. Από αυτή τη διαπίστωση ξεκινούν και οι επιθέσεις του κυβερνητικού συστήματος προς τον Νίκο Ανδρουλάκη. Στο Μαξίμου γνωρίζουν ότι στο ΠΑΣΟΚ υπάρχει κάτι, όμως προσπαθούν να το κρατήσουν σε ύπνωση.
Όμως το θέμα μας είναι τι κάνει το ΠΑΣΟΚ, σωστά; το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να έχει επίγνωση του ακροατηρίου του, αλλά όχι ακόμη του ρόλου του. Ξέρει ότι υπάρχει ένας κόσμος που θα μπορούσε να επιστρέψει, αλλά δεν έχει καταφέρει να του δώσει τον λόγο για να το κάνει. Ούτε μια μεγάλη ιδέα, ούτε μια πολιτική αφήγηση που να υπερβαίνει τη διαχείριση της καθημερινότητας.
Και όμως, το παράθυρο είναι ανοιχτό. Η κοινωνία δείχνει κουρασμένη από μια πολιτική σκηνή που περιστρέφεται γύρω από τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες αντιπαραθέσεις. Το εκλογικό σώμα αναζητά έναν αξιόπιστο πόλο που να μην θυμίζει ούτε τη φθορά της εξουσίας ούτε την απελπισία της περιθωριακής αντιπολίτευσης. Θεωρητικά, το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο.
Μέχρι να εμφανιστεί αυτή η προοπτική, το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να κινείται μέσα σε μια παράξενη εκκρεμότητα. Με έναν κόσμο που το κοιτάζει με οικειότητα αλλά χωρίς ενθουσιασμό. Σαν παλιός γνώριμος που τον συναντάς στον δρόμο, λέτε δυο κουβέντες για τα παλιά, αλλά κανείς από τους δύο δεν είναι βέβαιος αν υπάρχει πραγματικός λόγος να ξαναβρεθείτε.
