Μια από τις σημαντικότερες στιγμές για τον ελληνικό αθλητισμό των τελευταίων ετών εκτυλίχθηκε το βράδυ της Τρίτης στο Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο Σχοινιά. Η επίσημη παράδοση της εγκατάστασης στο Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού σηματοδότησε το τέλος μιας μακράς περιόδου εγκατάλειψης και την αρχή μιας νέας εποχής για έναν χώρο που δημιουργήθηκε για να υπηρετεί τον αθλητισμό και όχι να θυμίζει μια ακόμη χαμένη ολυμπιακή κληρονομιά.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, ο Αναπληρωτής Υπουργός Αθλητισμού Γιάννης Βρούτσης, οι βουλευτές Ανατολικής Αττικής Μάκης Βορίδης και Βασίλης Οικονόμου, η περιφερειακή σύμβουλος Βίκη Καβαλλάρη, ο Δήμαρχος Μαραθώνα Στέλιος Τσίρκας με αντιδημάρχους του, o Άρης Παπουτσής, αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Μαραθώνα, πρόεδροι αθλητικών ομοσπονδιών, εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης, καθώς και σπουδαίες προσωπικότητες του ελληνικού αθλητισμού.
Το παρών έδωσαν ο Πύρρος Δήμας, η παγκόσμια πρωταθλήτρια του βάδην Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, κορυφαίοι Ολυμπιονίκες της κωπηλασίας, ενώ ξεχώρισε η ιδιαίτερα ουσιαστική και συγκινητική ομιλία των Ολυμπιονικών της κωπηλασίας Στέφανου Ντούσκου και Ζωής Φίτσιου.
Ιδιαίτερη σημασία είχε και η ανακοίνωση ότι το Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο θα αποτελέσει πλέον εκτός από έδρα της Ομοσπονδίας Κωπηλασίας και την έδρα της Ομοσπονδίας Τριάθλου. Μια σημαντική εξέλιξη για ένα άθλημα που γνωρίζει διαρκή ανάπτυξη στη χώρα μας και προσελκύει ολοένα περισσότερους ανθρώπους που επιλέγουν έναν απαιτητικό τρόπο άθλησης και ζωής, παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να διαθέτει περιορισμένη παρουσία στις μικρές αναπτυξιακές ηλικίες, λόγω της δυσκολίας αλλά και του υψηλού κόστους του.
Πέρα όμως από τις επίσημες παρουσίες και τις ανακοινώσεις, η πραγματική εικόνα της βραδιάς βρισκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα.
Παιδιά να προπονούνται. Αθλητές μέσα στο νερό. Οικογένειες να απολαμβάνουν έναν χώρο που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αποτελούσε παράδειγμα εγκατάλειψης. Χαμόγελα. Ζωή. Ένα Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο που επιτέλους θυμίζει ξανά τον λόγο για τον οποίο κατασκευάστηκε.
Αυτό ήταν το μεγαλύτερο μήνυμα της χθεσινής ημέρας.
Φυσικά, από μια τέτοια πολιτική εκδήλωση δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι γνωστοί… αυλικοί. Εκείνοι που εμφανίζονται σε κάθε κυβερνητική παρουσία, αναζητώντας μια φωτογραφία, μια χειραψία ή λίγα δευτερόλεπτα δημοσιότητας δίπλα στην εκάστοτε εξουσία. Μια εικόνα γνώριμη, που πλέον δύσκολα προκαλεί εντύπωση.
Εκεί όπου, όμως, δημιουργήθηκαν οι περισσότερες συζητήσεις ήταν στις ομιλίες.
Η τοποθέτηση του Κυριάκου Πιερρακάκη κινήθηκε σε θεσμικό πλαίσιο και επικεντρώθηκε στη σημασία της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας και των ολυμπιακών εγκαταστάσεων.
Αντίθετα, η ομιλία του Αναπληρωτή Υπουργού Αθλητισμού προκάλεσε προβληματισμό σε αρκετούς ανθρώπους του αθλητισμού που παρακολούθησαν την εκδήλωση. Η αίσθηση που κυριάρχησε ήταν ότι δεν αναδείχθηκε στον βαθμό που άξιζε η πραγματική διαδρομή αυτού του έργου και οι άνθρωποι που το οραματίστηκαν, το διεκδίκησαν και το υλοποίησαν.
Γιατί η ιστορία της αναγέννησης του Ολυμπιακού Κωπηλατοδρομίου δεν ξεκίνησε με τη χθεσινή τελετή.
Ξεκίνησε πριν από πολλούς μήνες, όταν η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, με μπροστάρη τον πρόεδρό της Ισίδωρο Κούβελο, πήρε την πρωτοβουλία να μην αποδεχθεί την εικόνα εγκατάλειψης ενός εμβληματικού ολυμπιακού έργου. Ήταν εκείνος που πίστεψε ότι ο Σχοινιάς μπορεί να ξαναζήσει, αναζήτησε λύσεις, εξασφάλισε τη συνεργασία με την Alpha Bank και συνέβαλε καθοριστικά ώστε να βρεθεί η χρηματοδότηση που επέτρεψε την πλήρη ανακαίνιση της εγκατάστασης.
Χωρίς αυτή την πρωτοβουλία, χωρίς τη χρηματοδότηση της Alpha Bank και χωρίς τη συστηματική δουλειά της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, η χθεσινή τελετή απλώς δεν θα υπήρχε.
Η παράδοση της εγκατάστασης στο Υπουργείο αποτελεί ασφαλώς μια σημαντική θεσμική εξέλιξη. Όμως η αναγέννηση του Κωπηλατοδρομίου είχε ήδη συντελεστεί. Και αυτό είναι κάτι που οφείλει να αναγνωρίζεται με σαφήνεια κάθε φορά που γίνεται αναφορά σε αυτό το έργο.
Γιατί πάνω από τις πολιτικές παρουσίες, τις ομιλίες και τα πρωτόκολλα, χθες κυριάρχησε μία εικόνα.
Ένας ολυμπιακός χώρος που για χρόνια παρέμενε ξεχασμένος, να γεμίζει ξανά με αθλητές, παιδιά και ζωή.
Και αυτό είναι, τελικά, η μεγαλύτερη επιτυχία όλων όσοι πραγματικά πίστεψαν ότι ο Σχοινιάς άξιζε μια δεύτερη ευκαιρία.
