Όλα θα γίνουν….
Εσείς το έχετε ζήσει αυτό το οικείο, το καθησυχαστικό «όλα θα γίνουν»; Εκείνο το οικογενειακό, το καθημερινό το «ναι, ναι, θα το κρεμάσω το κάδρο», που λέγεται με τόση σιγουριά, σαν να έχει ήδη γίνει. Και μετά περνάνε μέρες, εβδομάδες, εποχές. Το κάδρο ακουμπάει ακόμα στον τοίχο. Αλλά η υπόσχεση παραμένει ζωντανή, σαν φυτό που ποτίζεται μόνο με λόγια.
Χθες, σε μια κουζίνα που μύριζε καφέ και ανεκπλήρωτες δουλειές, άκουσα πάλι το ίδιο: «Όλα θα γίνουν». Και το είπα κι εγώ, για να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα. Κι ύστερα πήγα να φτιάξω μόνη μου το ράφι, γιατί κάποια πράγματα δεν αντέχουν άλλη αναμονή.
Και μετά, όπως γίνεται πάντα, η κουβέντα ξέφυγε από τα κάδρα και τα ράφια και πήγε στα «μεγαλύτερα». Όχι με φωνές, ούτε με στόμφο, αλλά με εκείνη τη χαλαρή οικειότητα που έχουν οι άνθρωποι όταν μιλούν για πράγματα που υποτίθεται πως έρχονται. Κάτι για σχέδια που προχωρούν, κάτι για αλλαγές που «είναι στον δρόμο», κάτι για μέρες που «θα φανούν». Λόγια που κυλούν εύκολα, σαν να έχουν ειπωθεί πολλές φορές πριν, και σαν να ξέρουν πως δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα.
Κι εγώ, ανάμεσα σε καφέδες και μικρές παύσεις, ένιωσα εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι μιλάμε για ένα μέλλον που μένει πάντα λίγο πιο πέρα. Όχι από κακή πρόθεση αλλά από συνήθεια. Μια συνήθεια να μετακινούμε τα πράγματα μπροστά, ώστε να μην χρειαστεί να τα αγγίξουμε τώρα.
Γιατί το «όλα θα γίνουν» είναι σχεδόν τελετουργικό. Το λένε με αυτοπεποίθηση, με εκείνη τη βεβαιότητα που δεν στηρίζεται σε πράξεις, όμως τα πράγματα μένουν ίδια. Και οι ανάγκες μένουν ίδιες. Και οι υποσχέσεις ανακυκλώνονται σαν πλαστικές σακούλες.
Και τότε καταλαβαίνεις κάτι απλό, σχεδόν αστείο: όταν κάποιος σου λέει «όλα θα γίνουν», συνήθως εννοεί «όλα θα γίνουν… όχι τώρα βρε αδερφέ ….λίγο αργότερα ….όχι κατά ανάγκην τώρα…..».
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
