Επεισόδιο 7
Στον Λογοπόταμο δεν υπήρχαν παρατάξεις.
Υπήρχαν παρέες.
Τρεις μεγάλες παρέες, τρία καφενεία και μία πλατεία, όπου στο τέλος της ημέρας όλοι κατέληγαν στο ίδιο σημείο για να εξηγούν γιατί δεν έγινε τίποτα.
Οι παλιοί έλεγαν πως, αν ήθελες να μάθεις τι συμβαίνει στο χωριό, έπρεπε να περάσεις και από τα τρία καφενεία. Το μόνο σίγουρο ήταν πως, όταν θα έφευγες, θα ήσουν πιο μπερδεμένος απ’ όταν μπήκες.
Στο πρώτο καφενείο εμφανίστηκε ένας καινούριος θαμώνας.
Μπήκε με ύφος ανθρώπου που είχε ήδη κερδίσει.
Δεν ρώτησε ποιος είναι ποιος.
Δεν κάθισε να ακούσει.
Στάθηκε στη μέση και είπε:
«Από εδώ και πέρα, εγώ μπροστά. Όποιος θέλει, ακολουθεί.»
Οι υπόλοιποι κοίταξαν ο ένας τον άλλον.
Ένας γέρος τον ρώτησε ήρεμα:«Και γιατί να ακολουθήσουμε εσένα;»
Εκείνος χαμογέλασε. «Θα το καταλάβετε στην πορεία.»
Και από εκείνη τη μέρα άρχισε να κάνει τον γύρο του χωριού. Χαιρετούσε τους πάντες, χτυπούσε πλάτες, έπινε καφέδες και επαναλάμβανε την ίδια φράση:
«Ελάτε μαζί μου.» Το μόνο που ποτέ δεν εξήγησε ήταν… γιατί.
Στο δεύτερο καφενείο επικρατούσε απόλυτη ηρεμία.
Όχι επειδή όλα πήγαιναν καλά. Αλλά επειδή κανείς δεν είχε αποφασίσει αν ήθελε πραγματικά να σηκωθεί από την καρέκλα του. Οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι καφέδες, οι ίδιες κουβέντες.
«Να μπούμε;»
«Να περιμένουμε;»
«Μήπως δεν είναι ακόμη η ώρα;»
Κάθε εβδομάδα έβγαζαν το ίδιο συμπέρασμα:
«Ας το ξαναδούμε την άλλη εβδομάδα.»
Ο καφετζής είχε σταματήσει να τους ρωτά. Τους έφερνε τον καφέ πριν καν τον παραγγείλουν. Ήξερε πως τίποτα δεν θα άλλαζε. Μόνο το ημερολόγιο στον τοίχο γυρνούσε σελίδα.
Στο τρίτο καφενείο, αντίθετα, δεν προλάβαινες να παρακολουθήσεις τις εξελίξεις.
Δύο που μέχρι χθες δεν αντάλλασσαν ούτε καλημέρα, τώρα έπιναν τσίπουρο στο ίδιο τραπέζι. Ένας άλλος είχε καταφέρει να τσακωθεί… μόνος του.
Κάποιοι έψαχναν καινούριες παρέες… Κάποιοι παλιές δικαιολογίες. Και οι περισσότεροι είχαν το βλέμμα στραμμένο προς τη μεγάλη πύλη του χωριού. Από εκεί περνούσαν καθημερινά χιλιάδες ταξιδιώτες. Οι άμαξες είχαν γίνει ατελείωτες ουρές. Όσοι κάποτε έφταναν στην πλατεία σε μισή ώρα, τώρα υπολόγιζαν δύο.
Στο λιμανάκι του χωριού τα καράβια είχαν γεμίσει τη θάλασσα.
Άλλα περίμεναν έξω μέχρι να αδειάσει μια θέση. Άλλα περίμεναν να αποφασίσει κάποιος τι θα γίνει. Και όλοι μαζί περίμεναν… κάτι. Κάποιος τόλμησε να ρωτήσει: «Πότε θα καθίσουμε να βρούμε μια λύση;» Ένας από τους σοφούς του χωριού χαμογέλασε. «Από του χρόνου…»
Στον Λογοπόταμο, το «από του χρόνου» ήταν η πιο αγαπημένη ημερομηνία.
Δεν την έλεγχε κανείς.
Δεν την κυνηγούσε κανείς.
Και δεν ερχόταν ποτέ.
Έτσι οι άμαξες συνέχιζαν να κορνάρουν, οι ταξιδιώτες να αγανακτούν, τα καράβια να περιμένουν έξω από το λιμάνι και οι κάτοικοι να αναρωτιούνται αν τελικά το χωριό υπηρετούσε το λιμάνι ή το λιμάνι είχε καταπιεί το χωριό.
Το βράδυ, όπως κάθε βράδυ, οι τρεις παρέες συναντήθηκαν όλες στην πλατεία.
Ο πρώτος εξακολουθούσε να ζητά να τον ακολουθήσουν.
Ο δεύτερος συνέχιζε να σκέφτεται αν θα σηκωθεί.
Ο τρίτος έλεγε πως όλα θα λυθούν… από του χρόνου.
Οι γέροι του χωριού κοιτάχτηκαν, χαμογέλασαν και ο πιο ηλικιωμένος είπε:
«Τελικά, στον Λογοπόταμο δεν λείπουν ούτε οι αρχηγοί, ούτε οι σύμβουλοι, ούτε οι σωτήρες.»
«Τι λείπει τότε;» τον ρώτησαν.
Σήκωσε το ποτήρι του, ήπιε μια γουλιά και απάντησε:
«Κάποιος να πει “σήμερα”. Γιατί εδώ όλοι υπόσχονται το αύριο… μέχρι να γίνει μεθαύριο.»
