Επεισόδιο 13: Έφαγαν πόρτα, έκαναν σύσκεψη και αποφάσισαν ότι… όλα πάνε περίφημα
Μετά την έναρξη των σχολείων, στον Λογοπόταμο συνέβη κάτι πραγματικά ανησυχητικό. Όχι πλημμύρα, όχι διακοπή ρεύματος, ούτε εξαφανίστηκε κανένα έργο.
Κάτι πολύ χειρότερο. Κανείς δεν τους έδινε σημασία.
Έκαναν αναρτήσεις. Τίποτα. Έγραψαν βαρυσήμαντες ανακοινώσεις. Τίποτα. Πέταξαν κάτι απειλές, κάτι «θα τα πούμε σύντομα», κάτι «έρχονται αποκαλύψεις», κάτι «η υπομονή τελείωσε»…
Τίποτα.
Μέχρι και φωτογραφίες ανέβασαν με ύφος ανθρώπων που μόλις γύρισαν από τη Γιάλτα.
Δεκαεπτά likes. Τα τέσσερα από συγγενείς.
Ο κόσμος, εν τω μεταξύ, πήγαινε τα παιδιά σχολείο, πήγαινε στη δουλειά του, πλήρωνε λογαριασμούς και συνέχιζε κανονικά τη ζωή του, λες και δεν είχε ενημερωθεί ότι στον Λογοπόταμο γράφεται Ιστορία κάθε Τρίτη και Πέμπτη στο Facebook.
Κάπου εκεί αποφάσισαν ότι το πρόβλημα ήταν σοβαρό. Έγιναν λοιπόν συναντήσεις. Πήγαν στον έναν. Ήπιαν καφέ, μίλησαν, πρότειναν, ανέλυσαν, άφησαν και κάτι υπονοούμενα για «μεγάλη κοινή πορεία». Η απάντηση ήταν ευγενική. «Όχι.» Πήγαν στον δεύτερο. Περισσότερη ανάλυση, μεγαλύτερο σχέδιο, ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. «Να προχωρήσουμε μαζί.» «Όχι.» Πήγαν και στον τρίτο. Εκεί άλλαξαν τακτική. «Δεν ήρθαμε να σου προτείνουμε κάτι. Μια κουβέντα κάνουμε.» Έκαναν την κουβέντα. Στο τέλος πρότειναν κάτι. «Όχι.»
Τρεις συναντήσεις, τρεις καφέδες, τρία όχι.
Στον Λογοπόταμο αυτό δεν ονομάζεται απόρριψη.
Ονομάζεται «πρώτος κύκλος διερευνητικών επαφών».
Επέστρεψαν λοιπόν στο καφενείο προβληματισμένοι.
«Πώς πήγε;» ρώτησε κάποιος.
«Πολύ καλά.»
«Συμφώνησαν;»
«Όχι.»
«Τότε τι πήγε καλά;»
«Το κλίμα.»
Αυτό το περίφημο «καλό κλίμα» στον Λογοπόταμο είχε σώσει περισσότερες αποτυχημένες συναντήσεις κι από όσες είχε σώσει ομπρέλες μια ξαφνική μπόρα.
Μετά από όλα αυτά, συγκλήθηκε η μεγάλη σύσκεψη.
Παρόντες οι απαραίτητοι. Οι πολύ απαραίτητοι. Οι απολύτως απαραίτητοι. Και φυσικά ο υφιστάμενος, ώστε να υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος στο δωμάτιο που θα συμφωνούσε με όλους.
«Δεν μας ακούνε», είπε ο πρώτος.
«Σωστά», είπε ο υφιστάμενος.
«Δεν αντιδρούν στις αναρτήσεις.»
«Σωστά.»
«Οι συναντήσεις δεν απέδωσαν.»
Ο υφιστάμενος σκέφτηκε λίγο.
«Κι αυτό σωστό.»
«Μας είπαν όχι.»
«Σωστά έκαναν… συγγνώμη, σωστά το θέτετε.»
Εκεί παραλίγο να λήξει πρόωρα η καριέρα του.
Το μεγάλο ερώτημα μπήκε επιτέλους στο τραπέζι:
«Μήπως πρέπει να αλλάξουμε τακτική;»
Πάγωσε η αίθουσα.
Κάποιος κοίταξε το ταβάνι.
Άλλος ανακάτεψε τον καφέ.
Ο υφιστάμενος έκανε ότι έψαχνε κάτι στο κινητό.
Η πρόταση θεωρήθηκε υπερβολικά ριζοσπαστική.
Ύστερα από βαθιά σκέψη, ανάλυση των δεδομένων και μια μικρή διακοπή για κουλουράκια, πάρθηκε η ιστορική απόφαση:
Θα συνεχίσουν ακριβώς τα ίδια. Απλώς πιο δυνατά.
Περισσότερες αναρτήσεις. Περισσότερες φωτογραφίες. Περισσότερα «έρχεται». Περισσότερα «θα δείτε». Περισσότερες συναντήσεις με ανθρώπους που τους έχουν ήδη πει όχι, μήπως την πέμπτη φορά κουραστούν και πουν ναι για να φύγουν.
Και φυσικά, μετά από κάθε συνάντηση θα ανακοινώνεται ότι «η συζήτηση έγινε σε εξαιρετικό κλίμα».
Ακόμη κι αν τους κλείσουν την πόρτα.
Στο μεταξύ, ο Μεγάλος καθόταν λίγο πιο πέρα και παρακολουθούσε.
Δεν έγραφε.
Δεν απειλούσε.
Δεν έκανε συσκέψεις.
Έπινε τον καφέ του και γελούσε.
Ο γέρος του χωριού τον πλησίασε.
«Τι γελάς;»
«Τους βλέπω.»
«Και;»
«Πήγαν σε τρεις, άκουσαν τρία όχι και γύρισαν πιστεύοντας ότι απέκτησαν τρεις καινούριους συμμάχους.»
Ο γέρος κούνησε το κεφάλι.
«Αυτό δεν είναι πολιτική.»
«Τι είναι;»
«Πρόγραμμα επιβράβευσης. Στα δέκα όχι, παίρνεις ένα ναι δώρο.»
Και κάπως έτσι τελείωσε ακόμη μία κρίσιμη εβδομάδα στον Λογοπόταμο.
Έκαναν αναρτήσεις που δεν συγκίνησαν κανέναν, απείλησαν ανθρώπους που δεν τρόμαξαν, πρότειναν συνεργασίες που δεν προχώρησαν, έφαγαν πόρτες που βαφτίστηκαν «εποικοδομητικές συναντήσεις» και στο τέλος κάθισαν όλοι μαζί για να αποφασίσουν τι πρέπει να αλλάξει.
Και αποφάσισαν ομόφωνα ότι πρέπει να αλλάξουν… οι άλλοι.
Ο γέρος πλήρωσε τον καφέ του, σηκώθηκε και είπε:
«Καλά πάμε. Σε λίγο δεν θα τους λένε όχι.»
«Θα λένε ναι;»
«Όχι. Δεν θα σηκώνουν το τηλέφωνο.»
Ε, ρε γλέντια στον Λογοπόταμο…
