Μιλώντας στη Βουλή, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης υποστήριξε ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα αναρωτηθεί γιατί η «πατριωτική δεξιά» αρνείται να ψηφίσει τη συνταγματική προστασία της γλώσσας και της ελληνικής σημαίας. Το ενδιαφέρον με αυτή την αποστροφή είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν θεώρησε απαραίτητο να εξηγήσει γιατί χρειάζεται προστασία η σημαία. Απλώς, υπογράμμισε το πώς θα αξιοποιήσει προεκλογικά την μη υπερψήφιση των σχετικών διατάξεων σε μια προσπάθεια να περιορίσει τις διαρροές προς τα δεξιά.
Και ίσως ο λόγος που μίλησε έτσι είναι γιατί γνωρίζει ότι η ελληνική σημαία μάλλον δεν χρειάζεται προστασία.
Με αυτό εννοώ ότι η σημαία του κράτους, η μορφή της οποίας αποσαφηνίστηκε με τον νόμο 851/1978, έχει ήδη επαρκή προστασία από τον Ποινικό Κώδικα.
Στην ισχύουσα εκδοχή του ο ΠΚ προβλέπει ότι «όποιος δημόσια αφαιρεί, καταστρέφει, παραμορφώνει ή ρυπαίνει την επίσημη σημαία του κράτους ή έμβλημα της κυριαρχίας του ή ηχητικά παρεμποδίζει τη δημόσια ανάκρουση του εθνικού ύμνου, και έτσι εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο (2) έτη ή χρηματική ποινή.».
Η διατύπωση φροντίζει να κάνει σαφές ότι η φθορά ή παραμόρφωση της σημαίας θα πρέπει να θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη. Με αυτό τον τρόπο δεν τίθεται θέμα εάν κάτι γίνει κατά λάθος ή εάν πρόκειται για μια την όποια χρήση της σημασίας εντός σάτιρας ή ακόμη και πολιτικής διαμαρτυρίας. Δεν εμπεριέχει μια καθολική προστασία της ελευθερίας έκφρασης σε σχέση με τη σημαία, όπως π.χ. στη συχνά αναφερόμενη κατοχύρωση στις ΗΠΑ ότι ακόμη και η πυρπόληση της σημαίας για λόγους διαμαρτυρίας προστατεύεται από την ελευθερία του λόγου, όμως επιτρέπει αρκετά περιθώρια στην καλλιτεχνική έκφραση, όπως βέβαια και τη χρήση της σημαίας σε πολιτικές ή αθλητικές εκδηλώσεις.
Αναρωτιέται κανείς γιατί πρέπει να υπάρξει επιπλέον προστασία της σημαίας και σε συνταγματικό επίπεδο. Ιδίως μάλιστα, όταν θυμηθούμε ότι το Σύνταγμα δεν είναι νόμος και άρα ακόμη και μια «διάταξη προστασίας» θα παραπέμπει σε νόμο που θα υλοποιεί, κάτι που ήδη υπάρχει.
Από την άλλη, είναι σαφής ο πολιτικός υπολογισμός της όλης κίνησης. Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να διεκδικήσει τα πρωτεία μιας σύγχρονης εθνικοφροσύνης και για αυτό αναζητά ευκαιρίες να αποδείξει ότι είναι η μόνη «εθνικά σκεπτόμενη» δύναμη ενώ οι υπόλοιπες είναι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αντεθνικές.
Με αυτό τον τρόπο θα προσπαθήσει να προσθέσει άλλη μια διαιρετική γραμμή στο ρεπερτόριό της. Πλάι στη διαίρεση ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν τη σταθερότητα και αυτούς που θέλουν περιπέτειες (μια διαίρεση που συχνά την ανάγει στη διαίρεση ανάμεσα στο «ναι» και το «όχι» στο δημοψήφισμα, αλλά καταλήγει να τη μετρά ως τη διαίρεση ανάμεσα σε όσους έχουν θετική γνώμη για την κυβέρνηση και όσους αρνητική), τώρα έρχεται να προστεθεί κα αυτή ανάμεσα στα «εθνικά» και τα «αντεθνικά» στοιχεία.
Ενδεικτικό και αυτό του πώς μια κυβέρνηση που καταδικάζει την «τοξικότητα» και τις «διχαστικές» λογικές επιστρέφει σε μια ρητορική που παραπέμπει στις χειρότερες εποχές μετεμφυλιακού διχασμού.
in.gr
