Ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα περιστατικό κατά τη διάρκεια μιας πεζοπορίας ή άλλης υπαίθριας δραστηριότητας, όπου ο ένας σύντροφος, συνήθως άνδρας, εγκαταλείπει τον άλλον — ο οποίος είναι συνήθως λιγότερο έμπειρος και πιο ευάλωτος — σε απομονωμένο και δυνητικά επικίνδυνο περιβάλλον.
Η συζήτηση εντάθηκε εν μέρει λόγω μιας πολύκροτης υπόθεσης στην Αυστρία νωρίτερα φέτος, όπου ένας ορειβάτης καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία από αμέλεια και του επιβλήθηκε ποινή με αναστολή, αφού άφησε τη σύντροφό του μόνη στο βουνό Grossglockner, την υψηλότερη κορυφή της χώρας, υποστηρίζοντας ότι πήγε να ζητήσει βοήθεια. Εκείνη πέθανε από το κρύο.
Κατά τη διάρκεια της δίκης, γυναίκες άρχισαν να μοιράζονται τις δικές τους ιστορίες στο διαδίκτυο. «POV: πας για πεζοπορία μαζί του στο βουνό αλλά σε αφήνει μόνη σου και συνειδητοποιείς ότι δεν του άρεσες ποτέ εξαρχής», έγραψε μια γυναίκα σε βίντεο στο TikTok που δείχνει την ίδια μόνη σε απομονωμένο ορεινό μονοπάτι και έχει συγκεντρώσει σχεδόν 5 εκατομμύρια προβολές.
Σε ανάρτηση στο X, μια άλλη γυναίκα δημοσίευσε βίντεο από πεζοπορία στα σκωτσέζικα Highlands, γράφοντας: «Αυτό είναι ένα βίντεο από την πεζοπορία μου στα σκωτσέζικα Highlands προσπαθώντας να κάνω το καλύτερο ταξίδι μου, ενώ ο τύπος με τον οποίο είχα ένα“situationship” ήταν χιλιόμετρα μπροστά μου». Το βίντεο έχει 1,9 εκατομμύρια προβολές.
Πώς γεννήθηκε το #ΑlpineDivorce
Ο όρος, που προέρχεται από διήγημα του 1893 του σκωτσέζου-καναδού συγγραφέα Robert Barr για έναν σύζυγο που σχεδίαζε να σκοτώσει τη γυναίκα του στις ελβετικές Άλπεις, δεν αποτελεί επίσημο ή νομικά αναγνωρισμένο όρο. Ωστόσο, η ψυχολόγος συμπεριφοράς και σύμβουλος σχέσεων Jo Hemmings ανέφερε ότι οι δυναμικές που περιγράφει είναι αναγνωρίσιμες.
Σύμφωνα με την Hemmings, οι δράστες συχνά απομακρύνονται συναισθηματικά και σωματικά υπό πίεση αντί να αντιμετωπίζουν την κατάσταση.
«Τείνουν να στερούνται ενσυναίσθησης και συμπόνιας και αποφεύγουν τη σύγκρουση – προτιμώντας να απομακρύνονται», είπε. «Βλέπω συχνά τέτοιες συμπεριφορές στα ιατρεία μου – σύντροφο, συνήθως άνδρα, που αποσύρεται όταν δέχεται ερωτήσεις ή εγκαταλείπει εντελώς τη διαδικασία».
Αν και δεν είναι ένα συχνό φαινόμενο, η Hemmings θεωρεί ότι η βασική ιδέα είναι οικεία σε πολλές γυναίκες. «Όχι λόγω του ορεινού περιβάλλοντος, αλλά επειδή η συναισθηματική απόσταση ή ακόμη και η εγκατάλειψη μέσα σε μια σχέση είναι σχετικά συνηθισμένη».
Το ορεινό περιβάλλον όμως προσθέτει μια επιπλέον διάσταση, καθώς δημιουργεί άμεση ιεραρχία: ποιος προηγείται, ποιος καθοδηγεί και ποιος ορίζει τον ρυθμό.
«Το να προχωρά κάποιος μπροστά και να αρνείται να προσαρμοστεί μπορεί να είναι ένας διακριτικός τρόπος επιβολής ή ελέγχου», είπε η Hemmings.
