Δεν φταίνε τα νησιά. Τα νησιά δεν είναι ένοχα. Τις πληγές τους τις άνοιξαν, τις βάφτισαν και τις ξεφτίλισαν όσοι ζουν και «κυβερνούν» εκεί.
Η Απάτη της Ακίνητης Περιουσίας
Στη Μύκονο, τη Σαντορίνη, την Πάρο και άλλα δημοφιλή νησιά, το κόστος στέγασης έχει εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα επίπεδα.
-
Το μέσο ενοίκιο για ένα μικρό διαμέρισμα 20-30 τ.μ. ξεπερνά τα 400-600 ευρώ το μήνα.
-
Την ίδια στιγμή, ο βασικός μισθός ενός αναπληρωτή δασκάλου στην Ελλάδα δεν ξεπερνά τα 776 ευρώ.
Αυτή η απόσταση μεταξύ ζήτησης και οικονομικών δυνατοτήτων κάνει τους εκπαιδευτικούς και τους νέους εργαζόμενους να αναγκάζονται να κοιμούνται σε αυτοκίνητα ή ακόμα και κοντέινερ.
Η κατάσταση γίνεται πιο ορατή όταν αναλογιστεί κανείς ότι το 70% των κατοικιών αυτών ανήκει σε ντόπιους που προτιμούν να τα νοικιάζουν βραχυπρόθεσμα μέσω Airbnb ή σε πλούσιους τουρίστες, αποφεύγοντας να τα διαθέσουν σε αυτούς που πραγματικά κρατούν ζωντανή την κοινωνία καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Η Δραματική Κατάσταση των Εργαζομένων και των Εκπαιδευτικών
Μιλώντας με αναπληρωτές δασκάλους που πέρασαν ή υπηρετούν στα νησιά, διαπιστώνουμε:
-
Πολλοί κοιμούνται σε αυτοκίνητα ή σε ακατάλληλους χώρους, καθώς δεν μπορούν να βρουν ενοίκιο σε προσιτές τιμές.
-
Υπάρχει συχνά μια ψυχρή αντιμετώπιση από τοπικούς παράγοντες και κατοίκους, με περιστατικά όπου δάσκαλοι αισθάνονται περιθωριοποιημένοι ή μη αποδεκτοί.
-
Παιδιά τοπικών οικογενειών μεγαλώνουν μέσα σε κλίμα αλαζονείας, με ελάχιστο σεβασμό προς τη γνώση και τον κόπο.
Ένας δάσκαλος που μίλησε υπό καθεστώς ανωνυμίας ανέφερε:
«Στην τάξη μου στη Σαντορίνη είδα παιδιά 12 χρονών να γνωρίζουν όλες τις τιμές των πιο ακριβών ρολογιών και επώνυμων brands, αλλά να μην μπορούν να εντοπίσουν βασικές γεωγραφικές περιοχές της χώρας. Τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν με λανθασμένες αξίες – κι αυτό ξεκινάει από τις οικογένειες τους.»
Η Καβαλημένη Ξεφτίλα που Σκοτώνει τον Τόπο
Η υπεροψία, η αδιαφορία και η εμμονή στην κερδοφορία έχουν μετατρέψει αυτά τα νησιά σε χώρους κοινωνικής αποσύνθεσης.
Παραδείγματα:
-
Νέες επιχειρήσεις που προσπάθησαν να στεγαστούν ή να λειτουργήσουν σε λογικές τιμές αναγκάστηκαν να κλείσουν λόγω υπερβολικών ενοικίων ή έλλειψης στήριξης από τις τοπικές κοινότητες.
-
Οι ντόπιοι αρνούνται να συνεργαστούν με επαγγελματίες και εργαζόμενους που δεν ανήκουν στον «κύκλο» τους, διατηρώντας κλειστές κοινωνικές δομές που αποτρέπουν την κοινωνική ανάκαμψη.
Το αποτέλεσμα είναι να απομακρύνονται νέοι άνθρωποι, να συρρικνώνεται η τοπική οικονομία, και τα νησιά να γίνονται χώροι αποκλειστικής χρήσης μιας ελίτ που ζει αποκομμένη από την πραγματικότητα.
Η Ευθύνη Είναι Δική τους
Τα νησιά δεν φταίνε. Η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει τους ίδιους τους ντόπιους, που με τις επιλογές και τη στάση τους αποξένωσαν και ξεφτίλισαν τον τόπο τους. Μόνο με ειλικρινή αυτοκριτική, αλλαγή νοοτροπίας και πράξεις αλληλεγγύης προς όλους όσοι ζουν και εργάζονται εκεί, μπορεί να επιτευχθεί μια βιώσιμη κοινωνική ανάκαμψη.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
