Χρόνια κρατάει αυτή η κολόνια. Το άρωμα αλλάζει μπουκάλι, αλλά όχι μυρωδιά. Πρόσωπα μπαινοβγαίνουν, παρέες ανακατεύονται, φιλίες διαλύονται, έχθρες λησμονούνται και παλιές ιστορίες επιστρέφουν φρεσκοσιδερωμένες, έτοιμες να παρουσιαστούν ως κάτι πρωτόγνωρο.
Κανείς από παρθενογένεση. Όλοι κουβαλούν αποσκευές. Άλλοι ελαφριές, άλλοι ασήκωτες. Κουβέντες, επιλογές, συμμαχίες, συγκρούσεις, υποσχέσεις, διαψεύσεις. Πράγματα που ειπώθηκαν μεγαλόφωνα και άλλα που ψιθυρίστηκαν τόσο χαμηλά, ώστε θεωρήθηκε πως χάθηκαν.
Μόνο που και οι τοίχοι έχουν αυτιά. Και η μνήμη είναι άτιμο πράγμα. Δεν εντυπωσιάζεται από καινούργιες ταμπέλες, δεν συγκινείται από βαρύγδουπες διακηρύξεις και δεν υπογράφει πιστοποιητικά λήθης. Κρατάει ημερομηνίες, λόγια, χειραψίες, πόρτες που έκλεισαν, πόρτες που άνοιξαν και κυρίως εκείνα τα μεγάλα «ποτέ» που αργότερα γίνονται ένα μικρό, αμήχανο «οι συνθήκες άλλαξαν».
Οι δρόμοι είναι γνωστοί. Κάποιοι μάλιστα έχουν πατηθεί τόσες φορές, που δεν χρειάζονται πια ούτε χάρτη. Οι χθεσινοί συνοδοιπόροι γίνονται σημερινοί αντίπαλοι. Οι σημερινοί αντίπαλοι αυριανοί σύμμαχοι. Οι αχώριστοι χωρίζουν και οι ορκισμένοι εχθροί ανακαλύπτουν ξαφνικά πόσα πολλά τούς ενώνουν.
Το μεγάλο πλυντήριο της συγκυρίας δουλεύει ασταμάτητα. Πλένει παλιές κουβέντες, ξεβάφει κόκκινες γραμμές, μαλακώνει αγεφύρωτες διαφορές και παραδίδει τα πάντα καθαρά, μυρωδάτα και έτοιμα για νέα χρήση.
Ανακύκλωση προσώπων. Ανακύκλωση καταστάσεων. Ανακύκλωση λαθών. Και το εκπληκτικότερο, κάθε επανάληψη παρουσιάζεται ως πρεμιέρα. Η ανάγκη βαφτίζεται στρατηγική και η αναδίπλωση ωριμότητα. Η εμμονή συνέπεια και η αποτυχία εμπειρία. Η συγκυρία δικαίωση και η τύχη, όταν κρατήσει λίγο παραπάνω, γίνεται το πιο επικίνδυνο ναρκωτικό, πείθει τον τυχερό ότι έγινε ξαφνικά αλάνθαστος.
Κάπου εκεί αρχίζει και το καβάλημα. Το καλάμι στην αρχή είναι χαμηλό. Σχεδόν συμπαθητικό. Ύστερα παίρνει ύψος. Και όσο ανεβαίνει ο αναβάτης, τόσο αλλάζει η οπτική του. Οι άνθρωποι από κάτω μικραίνουν, οι συμβουλές ακούγονται σαν ενοχλητικός θόρυβος, η κριτική σαν προσωπική προσβολή και η πραγματικότητα σαν κάτι που αφορά κυρίως τους άλλους.
Μέχρι που ξεχνιέται μια μικρή λεπτομέρεια. Κανένα καλάμι δεν έγινε θρόνος και κανένας θρόνος δεν απέκτησε ρίζες.
Η ζωή έχει άλλωστε μια διεστραμμένη αίσθηση σκηνοθεσίας. Λατρεύει να επιστρέφει τους ανθρώπους στα ίδια σημεία. Να τους βάζει απέναντι από εκείνους που κάποτε εγκατέλειψαν, δίπλα σε εκείνους που κάποτε πολέμησαν και κάτω από τις ίδιες ταμπέλες που κάποτε ορκίστηκαν πως δεν θα ξαναπεράσουν.
Εκεί δοκιμάζεται η μνήμη και συνήθως αποδεικνύεται πολύ καλύτερη από όσο υπολόγιζαν οι πρωταγωνιστές. Γιατί ο χρόνος μπορεί να στρογγυλεύει γωνίες, αλλά δεν εξαφανίζει ίχνη.
Οι κύκλοι κλείνουν. Αυτή είναι η αδυσώπητη γεωμετρία τους. Όσο μακριά κι αν πάει κάποιος, όσες παρακάμψεις κι αν κάνει, όσες φορές κι αν αλλάξει συνοδοιπόρους, αφήγημα ή προορισμό, κάποια στιγμή η περιφέρεια τον φέρνει ξανά κοντά στην αφετηρία. Στο ίδιο μέρος και μπροστά στα ίδια βλέμματα.
Με τις παλιές κουβέντες ακόμη κρεμασμένες στον αέρα. Τότε δεν χρειάζονται φωνές, ούτε αποκαλύψεις , ούτε εξηγήσεις. Μερικές φορές η σιωπή γνωρίζει πολύ περισσότερα από εκείνους που μιλούν ασταμάτητα. Χρόνια κρατάει αυτή η κολόνια. Και οι τοίχοι έχουν αυτιά.
Το λάθος είναι να θεωρεί κάποιος ότι επειδή δεν μιλούν, δεν άκουσαν.
