Τι σημαίνει στην πραγματικότητα το ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή που πρότεινε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και γιατί θα διπλασιάσει τα ρουσφέτια.
Μια παρελκυστική πολιτική συζήτηση έχει προκαλέσει το διάγγελμα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος προκειμένου να ανταπεξέλθει στον σάλο που έχουν δημιουργήσει οι δικογραφίες για το «Σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ» κατέθεσε την πρόταση για την θεσμοθέτηση ασυμβίβαστου ανάμεσα στην ιδιότητα του υπουργού και αυτή του βουλευτή.
Αν θελήσει κανείς να αναλύσει τους λόγους που οδήγησαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε μια τέτοιου είδους φραστική πρωτοβουλία, η οποία φαίνεται να δημιουργεί αναταραχή και στο εσωτερικό της Ν.Δ, 3 είναι στα στοιχεία που φαίνεται να αναδεικνύονται:
Τα μέτρα όμως που προτείνει εμφανώς δεν έχουν καμία σχέση με το «τώρα». Παραπέμπει την περίφημη πρότασή του για το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού σε ένα θολό μετεκλογικό τοπίο έναν χρόνο αργότερα. Άλλωστε στις δηλώσεις του ξεκαθάρισε πως αυτή η συζήτηση αφορά το πολιτικό σκηνικό μετά τις εκλογές του 2027. Επίσης ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να προσθέσει πως η μεταρρύθμιση αυτή θα σχετιστεί τόσο με τις συζητήσεις που θα γίνουν στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας όσο και με την Συνταγματική Αναθεώρηση. Με λίγα λόγια η πρόταση που κατέθεσε στον δημόσιο διάλογο ο πρωθυπουργός είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα μπορέσει ποτέ να εφαρμοστεί, αφού αυτό θα εξαρτηθεί από τις μετεκλογικές συνθήκες και συσχετισμούς που – για την ώρα- παραμένουν άγνωστοι.
Το δεύτερο και εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την πρόταση που κατέθεσε μοιάζει να αναφέρεται όχι σε θεσμικές αλλά σε… πολιτειακές αλλαγές. Όπως καταγγέλθηκε από τα περισσότερα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης η θέση για ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού παρέχει στον εκάστοτε πρωθυπουργό την δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να αλλάζει την σύνθεση της Βουλής! Πρόσωπα που επιλέγονται για το κυβερνητικό σχήμα θα παραιτούνται από την βουλευτική τους θέση για να αναπληρωθούν από τον δεύτερο κατά σειρά στο ψηφοδέλτιο που… επίσης θα έχει καταρτίσει ο πρωθυπουργός.
Στην πραγματικότητα οι αρμοδιότητες που επιφυλάσσει για τον εκάστοτε πρωθυπουργό η πρόταση του Μεγάρου Μαξίμου όχι μόνον αλλάζουν τις ισορροπίες μεταξύ της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση) και της νομοθετικής (Βουλή) αλλά προσομοιάζουν με ένα σύστημα προεδρικής και όχι προεδρευόμενης δημοκρατίας. Άλλωστε ο Παύλος Μαρινάκης στις δεν έκρυψε ότι η έμπνευση του Κυριάκου Μητσοτάκη προήλθε από το περίφημο «γαλλικό μοντέλο». Δηλαδή μια πολιτειακή δομή που βρίσκεται σε χρόνια κρίση αντιπροσώπευσης όπως προκύπτει από τα τελευταία χρόνια της προεδρίας του Εμμανουέλ Μακρόν στην Γαλλία.
Παράλληλα αξίζει να επισημάνουμε ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επισήμανε πως η εφαρμογή των προτάσεων του πρωθυπουργού πιθανότητα σημαίνει μείωση των κοινοβουλευτικών εδρών. Πράγμα που σημαίνει ένα μικρότερο και ως εκ τούτου πιο πρόσφορο για χειραγώγηση κοινοβουλίου.
Το τρίτο και αποκαλυπτικό στοιχείο είναι πως ενώ οι προτάσεις αυτές κατατέθηκαν ως μέτρα αντιμετώπισης της πρακτικής τους ρουσφετιού, μια απλή ανάλυσή τους καταδεικνύει ότι θα επιτύχουν ακριβώς το αντίθετο: Τον πολλαπλασιασμό του. Αυτή ήταν μία κοινή ανάγνωση των θέσεων που διατύπωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Όπως περιεγράφηκε από πολλά κοινοβουλευτικά στελέχη της αντιπολίτευσης αυτό πρακτικά θα συμβεί ένα ποτέ εφαρμοστούν αυτά τα μέτρα είναι το εξής: Σε μία εκλογική περιφέρεια που εκλέγει έστω έναν βουλευτή αυτός θα γίνεται υπουργός. Πράγμα που θα αναβαθμίσει την δυνατότητά του για κάθε λογής «εξυπηρετήσεις». Πρακτική ιδιαίτερα χρήσιμη εφόσον επιθυμεί να διατηρήσει στο μέλλον την κοινοβουλευτική του έδρα στην οποία θα επιστρέψει μετά την υπουργική θητεία του.
Στην ίδια περιφέρεια όμως θα προκύψει και νέος βουλευτής από τον ίδιο σχηματισμό: Ο πρώτος επιλαχών που θα αντικαταστήσει τον βουλευτή που έγινε υπουργός. Αυτός με την σειρά του έχει κάθε κίνητρο για την περιορισμένη θητεία του να ασκήσει ρουσφετολογικές πρακτικές και μάλιστα σε καθεστώς ανταγωνισμό με τον προκάτοχό του που έγινε υπουργός. Μια συνθήκη δηλαδή που όχι μόνον δεν καταπολεμά τέτοιου είδους φαινόμενα αλλά αντιθέτως δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τον διπλασιασμό ή και τον πολλαπλασιασμό τους.
