Η Βουλή ψηφίζει για την άρση της ασυλίας βουλευτών που αναφέρονται στις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες. Άλλο η ωμή παρανομία, άλλο η αποκατάσταση μιας «αδικίας». Και θα δούμε κάτι σουρεαλιστικό: άνθρωποι που εκλέγονται μέσα από ένα σύστημα συναλλαγής, θα στείλουν στη Δικαιοσύνη συναδέλφους τους επειδή έκαναν ακριβώς το ίδιο.
Υπάρχει ένας υπουργός που δεν κάνει ρουσφέτια. Δεν δέχεται καν να ακούσει αίτημα για «εξυπηρέτηση», ούτε καν για μια διευθέτηση χαμένη μέσα στη γραφειοκρατία. Μόνο που είναι εξωκοινοβουλευτικός. Δεν έχει πολιτικό γραφείο. Δεν τον περιμένει κανείς στην πόρτα.
Για τους υπόλοιπους δεν ισχύει το ίδιο. Ούτε για τους υπουργούς, ούτε για τους βουλευτές της συμπολίτευσης, ούτε για εκείνους της αντιπολίτευσης. Όλοι έχουν το κινητό γεμάτο μηνύματα. Από ένα καλύτερο δωμάτιο στο νοσοκομείο μέχρι μια θέση στο ταμείο ή στην αποθήκη ενός σούπερ μάρκετ. Και βέβαια τα διόδια αποτελούν διαχρονικό σουξέ, ιδίως στην περιφέρεια.
Πείτε το ρουσφέτι. Η ουσία δεν αλλάζει. Είναι ένας από τους βασικούς μηχανισμούς λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος. Μια συναλλαγή: ψήφος έναντι εξυπηρέτησης.
Σήμερα η Βουλή καλείται να ψηφίσει για την άρση της ασυλίας βουλευτών που αναφέρονται στις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες. Άλλο η ωμή παρανομία, άλλο η αποκατάσταση μιας «αδικίας». Η δυσφορία που καταγράφεται στη ΝΔ δεν οφείλεται μόνο σε αυτό. Οι βουλευτές ξέρουν ότι αύριο μπορεί να δουν το δικό τους όνομα σε μια κάλπη για άρση ασυλίας.
Η ψηφοφορία θα περάσει. Ακόμα και αν η συνείδηση πολλών δεν συμπίπτει απολύτως με τη γραμμή, στο τέλος θα ευθυγραμμιστεί. Και κάπως έτσι θα δούμε το εξής παράδοξο: άνθρωποι που εκλέγονται μέσα από ένα σύστημα συναλλαγής, θα στείλουν στη Δικαιοσύνη συναδέλφους τους επειδή έκαναν ακριβώς το ίδιο.
Θα πείτε ότι έτσι πρέπει να γίνει. Και σωστά. Από τη στιγμή που ένα όνομα περιλαμβάνεται σε δικογραφία, η υπόθεση πρέπει να ελεγχθεί. Υπάρχει και ζήτημα ηθικής τάξης. Το ρουσφέτι παράγει ανισότητα. Αυτός που έχει πρόσβαση σε πολιτικό γραφείο προηγείται εκείνου που περιμένει στην ουρά.
Και όμως, η απαξία βαραίνει σχεδόν αποκλειστικά τον πολιτικό. Ο πολίτης παραμένει στο απυρόβλητο. Εμφανίζεται ως ο αδύναμος που «προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του». Δεν κατηγορείται όταν ψάχνει τη χαραμάδα, όταν περνάει μπροστά, όταν χρησιμοποιεί το τηλέφωνο του βουλευτή. Ναι, θα πει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Αναγκάζεται. Γιατί το κράτος και οι πολιτικοί του κάνουν τη ζωή δύσκολη. Λες και το κράτος είναι ξένο και οι πολιτικοί ψηφίζονται από αλλοδαπούς.
