Οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν. Κάποια ραντεβού γίνονται δίπλα στη θάλασσα, κάποια πιο ψηλά με θέα τη θάλασσα — αλλά όλα έχουν κοινό σημείο το ίδιο θέμα, τι θα γίνει στις επόμενες δημοτικές εκλογές.
Κάποιοι λένε πως είναι νωρίς. Κάποιοι άλλοι λένε πως έχουν γνώση οι φυλακές.
Γιατί οι κουβέντες αυτές δεν σταματούν ποτέ — ούτε καν όταν υποτίθεται ότι “τίποτα δεν έχει ξεκινήσει”.
Όλοι δηλώνουν πρόθυμοι να βοηθήσουν, όλοι ενδιαφέρονται για τα κοινά, όλοι έχουν «μια ιδέα» ή «μια πρόταση». Κι όμως, στο τέλος, τίποτα δεν κλείνει.
Κι αυτό γιατί όλοι, μα όλοι, κρατούν μια “πισινή”.
Και ποια είναι αυτή;
Να δουν ποιος θα είναι μπροστάρης.
Δηλαδή ποιος θα έχει πάρει κεφάλι απέναντι στους αντιπάλους του για τη δημαρχία.
Γιατί —ας μην κοροϊδευόμαστε— οι περισσότεροι δεν ψάχνουν απλώς ποιον στηρίζουν. Ψάχνουν ποιον θα ακολουθήσουν για να είναι με τον νικητή.
Υπάρχουν, βέβαια, και οι λίγοι. Εκείνοι που είναι ήδη δίπλα, σταθεροί, χωρίς “αν” και “θα”.
Μπράβο τους. Οι υπόλοιποι… περιμένουν. Κοιτούν δεξιά, αριστερά, και κρατούν σημειώσεις.
Μέχρι τότε, οι καφέδες συνεχίζονται. Οι κουβέντες γίνονται πιο ψιθυριστές.
Και το “βλέπουμε” ακούγεται πιο συχνά κι από το “καλημέρα”.
Γιατί —όπως λέει κι ένας παλιός γνώστης—
Έχουν γνώση οι φυλακές —
κι ακόμα πιο πολλή οι δεσμοφύλακες της εξουσίας
