Νόμιζε ότι είναι παράγοντας. Μετά άρχισε να το παίζει παράγοντας. Και στο τέλος το πίστεψε κιόλας. Κυκλοφορούσε με τον αέρα ανθρώπου που δεν τον ακουμπάει κανείς, γιατί όπως φρόντιζε να διαδίδει διαθέτει πολύ υψηλές γνωριμίες. Τόσο υψηλές, που μάλλον δεν μπορούσαν να σκύψουν για να δουν τι ακριβώς έκανε χαμηλά.
Και για ένα διάστημα το παραμύθι πουλούσε. Οι κοντινοί του, βέβαια, είχαν καταλάβει από νωρίς ότι πίσω από το ύφος του «ρυθμιστή των πάντων» κρυβόταν ένας κοινός φαφλατάς με περισσότερα λόγια απ’ όσα μπορούσε να σηκώσει. Κάποιοι άλλοι όμως δεν το είχαν αντιληφθεί. Το χειρότερο; Μερικοί από αυτούς κάθονταν και σε θέσεις-κλειδιά.
Μέχρι που ο άνθρωπος αποφάσισε να τους βοηθήσει να καταλάβουν. Και το έκανε με τον μοναδικό τρόπο που γνώριζε, άρχισε να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, χωρίς ανάσα, πρόγραμμα ή ίχνος αυτοσυγκράτησης. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τα έκανε “θάλασσα” σε τόσα διαφορετικά ζητήματα, που η στάση του έπαψε να αποτελεί άποψη και έγινε επίσημο αξιοθέατο.
Πλέον κατάλαβαν και οι πέτρες. Και μάλιστα χωρίς να χρειαστούν καμία από τις «υψηλές γνωριμίες» του.
Γιατί μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ καιρό και πολλούς για λίγο. Όλους για πάντα, όμως, δεν γίνεται. Κάποια στιγμή τελειώνει το παραμύθι, ανάβουν τα φώτα και ο μεγάλος «παράγοντας» αποδεικνύεται απλώς κομπάρσος που είχε μάθει να μπαίνει από την πόρτα των επισήμων.
