Επεισόδιο 14: Τρεις τόποι, τρεις ιστορίες και μία τεράστια έκπληξη
Μεγάλα πράγματα συμβαίνουν πάλι στον Λογοπόταμο. Τόσο μεγάλα, που αυτή τη φορά έφτασαν μέχρι και… στάσεις.
Ναι, στάσεις λεωφορείων. Κανονικές.
Και μαζί με τις στάσεις εμφανίστηκαν και τα μπλε λεωφορεία. Άλλοι τα κοιτούσαν, άλλοι τα φωτογράφιζαν, άλλοι έψαχναν ποιος τα έφερε και κάποιοι, πιο παραδοσιακοί, άρχισαν αμέσως να τσακώνονται για το ποιος πρέπει να πάρει τα εύσημα.
Ο γέρος του καφενείου, βέβαια, είχε άλλη απορία:
«Ωραίες οι στάσεις. Μόνο μια ερώτηση.»
«Τι;»
«Σταματάει και λεωφορείο ή θα καθόμαστε εκεί να συζητάμε τις εκλογές;»
Γιατί στον Λογοπόταμο τίποτα δεν είναι απλώς αυτό που φαίνεται. Μια στάση μπορεί να γίνει πολιτικό γεγονός, ένα λεωφορείο προεκλογικό επιχείρημα και, αν βρεθούν δύο άνθρωποι να κόψουν κορδέλα, μέχρι το βράδυ μπορεί να έχει αποκτήσει και ανάδοχο.
Αυτή όμως είναι μόνο η πρώτη ιστορία.
Γιατί ο Λογοπόταμος είναι ένα χωριό, αλλά έχει τρεις τόπους που μοιάζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο θέλουν να παραδεχτούν. Και στον δεύτερο τόπο υπάρχει πλέον ένα άλλο μεγάλο νέο.
Έχουν υποψήφιο. Ανεκδιήγητο μεν, υποψήφιο δε. Το ξέρει ο ίδιος, Το ξέρει το καφενείο, το ξέρουν οι εργαζόμενοί του και, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η είδηση εξετάζεται σοβαρά να επεκταθεί και στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ο ίδιος πάντως θεωρεί ότι υπάρχει «μεγάλη δυναμική». «Με ξέρει πολύς κόσμος», είπε.
«Ποιος;»
«Πολύς.»
«Ναι, ποιος;»
«Ε, τώρα θα μετράμε έναν έναν;»
Έγινε μια πρόχειρη καταμέτρηση και πράγματι προέκυψε ότι τον ξέρουν αρκετοί. Οι μισοί δουλεύουν μαζί του και οι άλλοι μισοί ήταν εκεί όταν κέρασε. Παρά ταύτα, οι προετοιμασίες συνεχίζονται. Γίνονται κουβέντες, επαφές, αναλύσεις και κυρίως συζητήσεις για το πώς θα πειστεί ο κόσμος ότι περιμένει με αγωνία έναν υποψήφιο που ακόμη δεν ξέρει ότι υπάρχει.
Και κάπου εκεί μπήκε στην ιστορία και ο πάτερ.
Ο πάτερ δίνει συμβουλές.
Και πολύ καλά κάνει.
Τον πλησιάζει ο ένας: «Πάτερ, τι λες;»
Του λέει.
Έρχεται ο άλλος: «Πάτερ, πώς το βλέπεις;»
Του λέει κι αυτού.
Έρχεται τρίτος: «Πάτερ, να προχωρήσω;»
Ο πάτερ πλέον έχει ακούσει τόσα σχέδια, τόσους συνδυασμούς και τόσους μελλοντικούς δημάρχους, που σε λίγο αντί για εξομολόγηση θα χρειάζεται γραμματεία υποψηφιοτήτων.
Μόνο που ο πάτερ έχει ένα πλεονέκτημα. Ακούει. Και επειδή ακούει τους πάντες, έχει καταλάβει κάτι που στον Λογοπόταμο θεωρείται σχεδόν υπερφυσικό: άλλο τι λέμε εμείς για τον εαυτό μας και άλλο τι λένε οι άλλοι για εμάς.
«Πάτερ, πιστεύω ότι με θέλει ο κόσμος.» «Παιδί μου, καλό είναι πρώτα να ενημερώσουμε και τον κόσμο.»
Αλλά η πραγματική αναστάτωση βρίσκεται στον τρίτο τόπο. Γιατί εκεί δεν περιμένουν λεωφορεία. Δεν περιμένουν ούτε τον ανεκδιήγητο. Εκεί περιμένουν ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ. Και όταν λέμε μεγάλη, εννοούμε τεράστια. Τόσο τεράστια, που κανείς δεν ξέρει ποια είναι.
«Έρχεται κάτι μεγάλο», ψιθύρισε ένας.
«Τι;»
«Δεν λέγεται.»
«Πότε;»
«Όταν πρέπει.»
«Ποιος το ξέρει;»
«Λίγοι.»
«Εσύ το ξέρεις;»
«Όχι.»
«Τότε πώς ξέρεις ότι είναι μεγάλο;»
«Αφού μου είπαν ότι είναι.»
Εδώ μιλάμε πλέον για πληροφορία αδιαμφισβήτητη.
Μέχρι και στο καφενείο σταμάτησαν το τάβλι.
Άλλος λέει ότι έρχεται πρόσωπο. Άλλος ότι έρχεται συνεργασία. Άλλος ότι θα αλλάξουν όλα. Κάποιος είπε ότι ξέρει αλλά δεν μπορεί να μιλήσει, γεγονός που στον Λογοπόταμο αποτελεί την ασφαλέστερη απόδειξη ότι πιθανότατα δεν ξέρει τίποτα.
Ο πάτερ άκουσε κι αυτά.
«Πάτερ, ξέρεις ποια είναι η έκπληξη;»
Χαμογέλασε.
«Ξέρω.»
Πάγωσαν όλοι.
«Ποια;»
«Ότι μέχρι να έρθει, θα την έχετε ανακοινώσει μόνοι σας δεκαπέντε φορές.»
Και κάπως έτσι ο Λογοπόταμος μπήκε στη νέα εποχή.
Στον πρώτο τόπο κάθονται στις καινούργιες στάσεις και περιμένουν τα μπλε λεωφορεία.
Στον δεύτερο περιμένουν να μάθει ο κόσμος ότι κατεβαίνει ο υποψήφιος.
Στον τρίτο περιμένουν τη Μεγάλη Έκπληξη.
Και στη μέση ο πάτερ, που τους ακούει όλους, τους συμβουλεύει όλους και πιθανότατα ξέρει περισσότερα από όλους — αλλά, ως άνθρωπος του Θεού, έχει αποφασίσει να μην κάνει μεγαλύτερη ζημιά.
Ο γέρος του καφενείου σηκώθηκε και πήγε προς τη στάση.
«Πού πας;» τον ρώτησαν.
«Να περιμένω το μπλε.»
«Και πού θα πας;»
«Όπου πάει.»
«Κι αν δεν έρθει;»
Ο γέρος γύρισε, κοίταξε τον υποψήφιο, κοίταξε αυτούς που περίμεναν τη Μεγάλη Έκπληξη και μετά κοίταξε τον πάτερ.
«Ε, τότε θα περιμένω εδώ. Παρέα θα έχω.»
Ο πάτερ χαμογέλασε.
«Υπομονή, τέκνον μου.»
«Πάτερ, για το λεωφορείο το λες ή για τις εκλογές;»
«Για όλα. Εδώ που μπλέξαμε, η ίδια ευχή κάνει για όλα.»
Και το μπλε λεωφορείο συνέχισε τον δρόμο του.
Γιατί στον Λογοπόταμο άλλοι περιμένουν στη στάση, άλλοι περιμένουν να τους μάθει ο κόσμος και άλλοι περιμένουν τη μεγάλη έκπληξη. Το μόνο που δεν περιμένει κανείς είναι να δει πρώτα τι πραγματικά συμβαίνει.
Ε, ρε γλέντια όταν ανοίξουν οι πόρτες…
