Το βράδυ του Σαββάτου στο Ηράκλειο της Κρήτης, ο πρώην υπουργός και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Μάκης Βορίδης, δειπνούσε με την οικογένειά του και φίλους σε γνωστό εστιατόριο, όταν ομάδα δεκάδων ατόμων, με καλυμμένα πρόσωπα, επιτέθηκε με αυγά, πέτρες και ύβρεις.
Η ένταση κράτησε λίγα λεπτά αλλά προκάλεσε αναστάτωση τόσο στους θαμώνες όσο και στους θαραλλέους “πρωταγωνιστές” που αποχώρησαν όπως ήρθαν — μέσα στο σκοτάδι και την οργή. Ο Βορίδης, η σύζυγός του και η 12χρονη κόρη του φυγαδεύτηκαν προσωρινά στο υπόγειο παρακείμενου καταστήματος μέχρι να καταφθάσει η αστυνομία.
Στην ανάρτησή του στα social media, ο πρώην υπουργός έκανε λόγο για «χουλιγκάνους της ακροαριστεράς», προσθέτοντας ότι «δεν τον φοβίζουν ούτε τον εκπλήσσουν οι άθλιες πρακτικές τους» και ότι «έχουμε δρόμο ακόμα μέχρι να ξεριζώσουμε την ακροαριστερή βία».
Κυβερνητικά στελέχη έσπευσαν να καταδικάσουν το περιστατικό, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη να μιλά για «τη χειρότερη μορφή φασισμού» και τον υπουργό Άμυνας Νίκο Δένδια να χαρακτηρίζει το γεγονός «όνειδος για τη δημοκρατία».
Ένα συμβάν που ξεπερνά το ίδιο το επεισόδιο
Η επίθεση στον Μάκη Βορίδη δεν είναι απλώς ένα περιστατικό βίας — είναι ένα γεγονός που φέρνει ξανά στην επιφάνεια τα ακραία αντανακλαστικά της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
Από τη μία, καμία μορφή βίας δεν μπορεί να γίνει ανεκτή ή να “δικαιολογηθεί”. Από την άλλη, η ίδια η πολιτική διαδρομή του Μάκη Βορίδη δεν είναι άμοιρη ευθυνών για το πώς η κοινωνία τον αντιλαμβάνεται.
Ο Βορίδης υπήρξε ενεργός στην ακροδεξιά σκηνή ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια, πρόεδρος της ΕΦΕΕ της ΝΔ, αλλά και ιδρυτής του εθνικιστικού κόμματος «Ελληνικό Μέτωπο», πριν ενταχθεί στο ΛΑΟΣ και στη συνέχεια μεταπηδήσει στη Νέα Δημοκρατία.
Η πολιτική του πορεία είναι γεμάτη ιδεολογικές μετατοπίσεις, αλλά όχι απαραίτητα μεταμέλεια. Ο ίδιος δηλώνει «εθνικολιμπεράλ», υπέρ της τάξης, της ασφάλειας και της αυστηρής μεταναστευτικής πολιτικής — θέσεις που συχνά φλερτάρουν με τη ρητορική της άκρας δεξιάς.
Οι σκιές του ΟΠΕΚΕΠΕ
Τους τελευταίους μήνες, το όνομα του Μάκη Βορίδη έχει βρεθεί εκ νέου στο προσκήνιο, αυτή τη φορά με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ο Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων ερευνάται για επιδοτήσεις “μαϊμού” και σκιώδεις συναλλαγές που φέρονται να έγιναν επί των ημερών του. Η υπόθεση βρίσκεται στα χέρια της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ενώ ο ίδιος έχει διαψεύσει κάθε εμπλοκή. Ωστόσο, η πολιτική φθορά είναι ήδη γεγονός — και δεν αφορά μόνο τον ίδιο, αλλά και το αφήγημα της “αριστείας” που επί χρόνια προβάλλει η Νέα Δημοκρατία.
Για πολλούς στη δεξιά παράταξη, ο Βορίδης παραμένει ένας αποτελεσματικός πολιτικός, ευφυής ρήτορας, και “σκληρός παίχτης” του πολιτικού στίβου. Για άλλους, συμβολίζει τη θεσμική νομιμοποίηση της ακροδεξιάς κουλτούρας που μετακόμισε σταδιακά στο κέντρο της εξουσίας.
Η επίθεση στην Κρήτη, όσο καταδικαστέα κι αν είναι, δεν τον μετατρέπει αυτόματα σε θύμα συνείδησης. Η πολιτική του στάση, οι δηλώσεις του και η διαχρονική του επιλογή να εκφράζει τη σκληρή δεξιά, έχουν αφήσει ισχυρό αποτύπωμα — και γι’ αυτό κάθε “θύμα” στην πολιτική δεν είναι ποτέ μόνο του περιστατικού του.
Όταν τα όρια σβήνουν
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη ούτε από κουκουλοφόρους εκδικητές ούτε από υπουργούς που θεωρούν τη βία μονόδρομο – απλώς από την άλλη πλευρά. Το πραγματικό ζητούμενο είναι η επαναφορά της ψυχραιμίας, της πολιτικής ευθύνης και της αλήθειας. Και αυτή περνάει μέσα από το ξεκαθάρισμα: κανένας δεν δικαιούται να μιλά για “βία των άλλων” όταν οι δικές του πολιτικές έχουν ποτίσει τη δημόσια σφαίρα με πόλωση, φόβο και διχασμό.
Η επίθεση στον Μάκη Βορίδη είναι δείγμα ενός εκρηκτικού πολιτικού κλίματος.
Αλλά είναι επίσης και καθρέφτης μιας κοινωνίας που δεν έχει ακόμα βρει τον τρόπο να συζητά χωρίς να πετά πέτρες — κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Ο Βορίδης δεν είναι “θύμα” ούτε “τέρας”. Είναι το σύμπτωμα μιας εποχής όπου η εξουσία ταυτίζεται με το δίκιο του ισχυρού και η πολιτική με το θυμικό. Και εκεί κάπου, ανάμεσα σε σπασμένα τραπέζια και μεγάλα λόγια, χάνεται κάθε ίχνος σοβαρότητας — κι αυτό, τελικά, είναι το πιο επικίνδυνο.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
