Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι όσα λέγονται πίσω από κλειστές πόρτες, σε πηγαδάκια, σε τηλεφωνήματα και σε «έμπιστους» συνομιλητές, μένουν για πάντα εκεί.
Δεν είναι έτσι. Γιατί οι τοίχοι έχουν αυτιά. Και κυρίως γιατί οι άνθρωποι έχουν κρίση. Και πολλές φορές, αυτοί στους οποίους εκμυστηρεύεσαι τις σκέψεις σου, τα παράπονά σου, τις υπερβολές σου και τις κακίες σου, είναι οι ίδιοι που λίγο αργότερα μεταφέρουν με ακρίβεια όσα ειπώθηκαν.
Όταν ένας άνθρωπος συνηθίζει να μιλά διαφορετικά σε κάθε τραπέζι και σε κάθε παρέα, αργά ή γρήγορα οι αντιφάσεις τον προδίδουν.
Γι’ αυτό λίγη προσοχή δεν βλάπτει. Όχι επειδή φοβίζουν αυτά που λες, αλλά επειδή εκθέτουν εσένα. Ιδίως όταν η αλήθεια αρχίζει να χάνεται μέσα στην υπερβολή, στις εμμονές και στις ιστορίες που αλλάζουν ανάλογα με το ακροατήριο.
Κάποια στιγμή καλό είναι να θυμόμαστε ότι η αξιοπιστία χτίζεται δύσκολα και γκρεμίζεται εύκολα. Και όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που σε ακούνε γίνονται οι μάρτυρες των λόγων σου, τότε δεν χρειάζονται αντίπαλοι για να σε διαψεύσουν.
Αρκούν οι κουβέντες σου.
