Λένε πως λίγο πριν από τη μεγάλη μάχη, στην πεδιάδα του Μαραθώνα, πολλοί πίστευαν ότι η νίκη ήταν δική τους πριν ακόμη ακουστεί η πρώτη πολεμική ιαχή. Άλλοι μετρούσαν στρατούς, άλλοι υπολόγιζαν συμμαχίες και άλλοι έβλεπαν ήδη τον εαυτό τους να μοιράζει λάφυρα.
Η ιστορία, βέβαια, έχει μια κακή συνήθεια. Σπάνια δικαιώνει όσους βιάζονται.
Κάπως έτσι μοιάζει και η σημερινή εικόνα στον Μαραθώνα.
Υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν ότι ο δρόμος προς τη διοίκηση του Δήμου είναι ανοιχτός μπροστά τους. Όμως κάθε φορά που μαζεύονται γύρω από το ίδιο τραπέζι, ανακαλύπτουν ότι η συμφωνία είναι πολύ δυσκολότερη από τη φιλοδοξία. Οι συζητήσεις περισσεύουν, οι υπολογισμοί επίσης. Οι αποφάσεις, λιγότερο. Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο περισσότερο φαίνεται ότι η κατάκτηση ενός στρατοπέδου είναι ευκολότερη από την ένωση πολλών μικρών βασιλείων.
Υπάρχουν και εκείνοι που κρατούν ακόμη τα κλειδιά της εξουσίας. Μόνο που τα κλειδιά βαραίνουν περισσότερο όσο περνούν τα χρόνια. Οι φρουροί κουράζονται, οι σύντροφοι γκρινιάζουν, οι λογαριασμοί συσσωρεύονται και οι βεβαιότητες γίνονται λιγότερες. Όσοι παρακολουθούν από κοντά βλέπουν ότι η μεγαλύτερη μάχη δεν δίνεται πλέον απέναντι στους αντιπάλους, αλλά συχνά μέσα στα ίδια τα τείχη.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά κινείται μια τρίτη δύναμη. Χωρίς τυμπανοκρουσίες. Χωρίς μεγάλες δηλώσεις. Χωρίς να θεωρεί τίποτα δεδομένο. Χτίζει, συζητά, οργανώνεται και προχωρά βήμα βήμα. Δεν έχει κερδίσει τίποτα ακόμη. Όμως, σε αντίθεση με άλλους, μοιάζει να καταλαβαίνει ότι οι μάχες δεν κερδίζονται από εκείνον που φωνάζει περισσότερο, αλλά από εκείνον που φτάνει στο πεδίο καλύτερα προετοιμασμένος.
Και έτσι, καθώς ο ήλιος δύει ξανά πάνω από την πεδιάδα του Μαραθώνα, εγώ παρατηρώ. Βλέπω επίδοξους στρατηγούς που ακόμη διαπραγματεύονται τις θέσεις τους πριν καν παραταχθούν. Βλέπω άρχοντες που ανακαλύπτουν ότι η εξουσία δεν είναι θρόνος αλλά βάρος. Και βλέπω κάποιους άλλους να προχωρούν αθόρυβα μέσα στη σκόνη.
Γιατί πολλές φορές στην ιστορία του τόπου αυτού, εκείνος που τελικά κέρδισε τη μάχη δεν ήταν αυτός που φαινόταν ισχυρότερος στην αρχή. Ήταν αυτός που κατάλαβε πρώτος ότι η ώρα πλησιάζει. Και φρόντισε να είναι έτοιμος όταν οι υπόλοιποι ακόμη συζητούσαν.
