Θα μου πεις, ό,τι δεν βλέπεις δεν υπάρχει; Θα σε εκπλήξω αλλά η απάντησή μου είναι ναι. Θα πεθάνουμε και θα έχουμε κατανοήσει το ένα εκατοστό της ύπαρξης, θα έχουμε γνωρίσει το ένα δισεκατομμυριοστό των ανθρώπων του πλανήτη, θα έχουν δει τα μάτια μόνο μερικά ταξίδια ενός επιμερισμένου κόσμου.
Πριν από πολλά χρόνια οδηγώντας, πηγαίνοντας για Πειραιά με μία φίλη, χάθηκα και περάσαμε μέσα από συνοικίες των Πετραλώνων και αργότερα της Κοκκινιάς. Δρόμοι και σπίτια ξεχασμένα στην ταινία «Συνοικία το όνειρο», παιδιά στον δρόμο με αυτοσχέδια παιχνίδια και λιγάκι ταλαιπωρημένα.
Με ρώτησε γιατί την είχα φέρει από αυτά τα μέρη, της απάντησα πως δεν το έκανα επίτηδες, είχα χαθεί, αλλά τι κακό έχουν αυτά τα μέρη; Μου απάντησε πως αυτές είναι εικόνες που δεν τις θέλει στην ζωή της. Γνωρίζει πως υπάρχουν αλλά η δική της ζωή πολύ δύσκολα θα διασταυρωθεί μαζί τους και δεν βρίσκει τον λόγο να περνάει από τέτοια μέρη.
Ο πατέρας της με ιδιωτική κλινική, όντως το πιθανότερο ήταν πως δεν θα διασταυρωνόταν η ζωή της μαζί τους. Δεν το έλεγε με καμμιά διάθεση υπεροψίας ή ελιτισμού, αντιθέτως, έλεγε πως αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα, τι νόημα έχει να τα βλέπω;
Έχω ανακαλέσει στο μυαλό μου αυτήν την συζήτηση πολλές φορές τα τελευταία χρόνια με αφορμή τα social media. Υποψιαζόμασταν αλλά δεν ξέραμε. Και τώρα πού ξέρουμε, τί;
Δηλαδή μέσες άκρες γνωρίζαμε πως διαφωνούμε, φαινόταν άλλωστε και στα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων. Με αρκετούς βρισκόμασταν στους ίδιους χώρους και διαφωνούσαμε δια ζώσης. Ως εκεί.
Είναι φορές που δεν ξέρω πού ακριβώς με βοηθάει να γνωρίζω πως εκεί έξω είναι πάρα πολλοί που έχουν πάει τις μορφές ζωής σε πρωτόγνωρα ύψη. Σε τι ακριβώς με βοηθάει να διαβάζω ειρωνείες για τους γονείς των Τεμπών, ψόφο στους μετανάστες, εμέσματα για τους διακόσιους της Καισαριανής, κυνισμούς και απανθρωπιές μεταμφιεσμένους σε πολιτικό ρεαλισμό για τα πνιγμένα παιδιά στο Αιγαίο, στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους ομοφυλόφιλους, απαγόρευση αμβλώσεων και χίλια δυο άλλα; Με κάνουν σοφότερο σε κάτι; Σε τι; Μου μαθαίνουν την εποχή μου και τους ανθρώπους της και δεν με αφήνουν στο συννεφάκι μου; Με προετοιμάζουν για το ποιους έχουμε να αντιμετωπίσουμε; Οκ, παρακάτω. Θα πρέπει να υπάρχει και κάποιο παρακάτω.
Η έκπληξη, ο θυμός και η απόγνωση – με αυτήν την σειρά ανάπτυξης – έχουν γίνει μοτίβο καθημερινότητας. Τι διαφορετικό θα έκανα, πόσο διαφορετικά θα ζούσα αν δεν τα ήξερα όλα αυτά;
Δεν έχω απαντήσεις, μεγαλώνοντας μού λιγοστεύουν, και παίρνουν την θέση τους κάποιες παραδοχές που δεν τιμάνε καθόλου τα όνειρα που είχα πιτσιρικάς.
Θα μου πεις, ό,τι δεν βλέπεις δεν υπάρχει; Θα σε εκπλήξω αλλά η απάντησή μου είναι ναι. Θα πεθάνουμε και θα έχουμε κατανοήσει το ένα εκατοστό της ύπαρξης, θα έχουμε γνωρίσει το ένα δισεκατομμυριοστό των ανθρώπων του πλανήτη, θα έχουν δει τα μάτια μόνο μερικά ταξίδια ενός επιμερισμένου κόσμου.
Ο θυμός σε παραλύει, δεν είναι καλός σύμβουλος. Αντιθέτως έχει «μυθριδατικά» αποτελέσματα. Γίνεται κανόνας με πολύ ύπουλο τρόπο.
Το έχω γράψει κι άλλες φορές, πως προσπαθώ εδώ και χρόνια να ημερεύω τους όποιους φανατισμούς μου, να μην λειτουργώ διχαστικά, να μην απαξιώνω ανθρώπους και να ψάχνω την καλή τους πλευρά, το έχω ανάγκη. Προσπαθώ επίσης να είμαι, όχι επίπλαστα ευγενικός αλλά οι εκφράσεις μου να διαπνέονται από ευπρέπεια, κυρίως στον δημόσιο λόγο. Όμως κι αυτό πώς θα γίνει; Με τόσο σκατό που κυκλοφορεί εκεί έξω;
