Ο ελληνικός λαός είναι πολύ θυμωμένος. Και έχει κάθε λόγο να είναι.
Του υποσχέθηκαν ανάπτυξη και αυτό που βλέπει είναι μια κρίση κόστους ζωής χωρίς τέλος, με την κατάσταση να επιδεινώνεται ολοένα και περισσότερο λόγω στεγαστικής κρίσης. Του υποσχέθηκαν «κανονικότητα» και αυτό που βλέπει είναι φαινόμενα διαφθοράς, αδιαφάνεια και αδικία, αναπαραγωγή όλων των παθογενειών που κρατούν την κοινωνία και την οικονομία καθηλωμένες.
Οι αριθμοί του ΑΕΠ ευημερούν, αλλά εξίσου, ίσως και περισσότερο ευημερούν και οι δείχτες φτώχειας και ανισότητας.
Τα παχιά λόγια για εκσυγχρονισμό και επενδύσεις στις υποδομές ακούγονται σχεδόν κυνικά όταν όλοι μας μετά τα Τέμπη έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας το «από τύχη ζούμε», μια αίσθηση που έχει πολύ βαθύτερες αιτίες και συνδέεται άμεσα με την απόλυτη ανασφάλεια σε κρίσιμους τομείς.
Η κυβέρνηση αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε πολιτική ευθύνη, πετώντας διαρκώς την μπάλα στην εξέδρα των διαχρονικών προβλημάτων – ξεχνώντας ότι κυβερνά ήδη αρκετά χρόνια ώστε να είχε αλλάξει τη χώρα εάν ήθελε. Από τη διεκδίκηση ασυλίας για τα Τέμπη μέχρι την άρνηση παραδοχής ενοχής για το όργιο παραβατικότητας γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, περνώντας από το σκάνδαλο των υποκλοπών που επισήμως ήταν «ιδιωτική υπόθεση», παρότι πανθομολογουμένως ήταν «υπόθεση Μεγάρου Μαξίμου».
Υπουργοί με κυνισμό και αλαζονεία βγαίνουν και συστηματικά λοιδορούν και προσβάλλουν κάθε κοινωνική διεκδίκηση και κάθε κοινωνικό κίνημα, όταν δεν χαϊδεύουν τα χειρότερα ακροδεξιά αντανακλαστικά, από την οπλοκατοχή μέχρι τον ρατσισμό.
Όλα αυτά σε μια Ευρώπη όπου η κρίση ηγεσίας είναι τόσο έντονη, που είναι ως εάν να έχουν θέσει τον πήχη όσο πιο χαμηλά γίνεται και παρ’ όλα αυτά οι επίδοξοι ηγέτες περνούν από κάτω.
Όλα αυτά γεννούν θυμό, γεννούν αγανάκτηση, ενίοτε αποστροφή, από παντού ακούς λέξεις οργής και βλέπεις έντονες αντιδράσεις.
Ο πειρασμός ότι αυτός ο θυμός μπορεί να είναι η αφετηρία για πολιτικές κινήσεις είναι μεγάλος για πολλούς.
Γιατί όντως κάποιος πρέπει αυτόν τον θυμό να τον εκπροσωπήσει, έναν θυμό που αφορά την κυβέρνηση αλλά αγκαλιάζει και όλο το πολιτικό σύστημα.
Μόνο που εκπροσωπώ τον θυμό δεν σημαίνει φτιάχνω ένα «κόμμα του θυμού».
Ούτε βέβαια σημαίνει διαμορφώνω δρόμους ώστε διάφοροι καιροσκόποι να διεκδικήσουν να είναι εκπρόσωποι του θυμού.
Γιατί τα κόμματα του θυμού, από τη φύση τους, ούτε μέλλον έχουν ούτε κάνουν τον λαό πρωταγωνιστή. Είναι συμπτώματα μιας βαθιάς κρίσης, αλλά όχι απάντηση σε αυτή την κρίση. Ακόμη χειρότερα με τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία, στα οποία συνήθως επιδίδονται, μπορούν να γίνουν καταλύτες για εξελίξεις κάθε άλλο παρά προοδευτικές. Τον θυμό και την επιθυμία για τιμωρία και εκδίκηση εμπορεύεται η ευρωπαϊκή ακροδεξιά σε διάφορες παραλλαγές εκμεταλλευόμενη τη βαθιά πολυκρίση και προγραμματική αφωνία του προοδευτικού χώρου.
Η πολιτική και πρωτίστως η προοδευτική, η δημοκρατική πολιτική, η πολιτική «για τους πολλούς», δεν μπορεί να είναι απλώς ένα αντηχείο της οργής, να επενδύει μόνο στην απογοήτευση και την απελπισία.
Πρέπει να δίνει διέξοδο στην οργή αλλά και να την μετουσιώνει σε πολιτική, προσφέροντας μια προοπτική, που μειώνει τους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι είναι οργισμένοι.
Που τους κάνει να έχουν ξανά ελπίδα. Που τους δίνει ξανά μέλλον.
Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε σχηματισμούς, ολοκληρωμένες σοβαρές προτάσεις, ηγεσίες που να μπορούν να ακούσουν την κοινωνία, να νιώσουν βαθιά και με σεβασμό την οργή και το θυμό της, να κατανοήσουν τους λόγους αυτού του θυμού και σε αυτή τη βάση να προτείνουν πολιτικές που να μπορούν όντως να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και να αλλάξουν τα πράγματα. Με περισσότερη δημοκρατία και δικαιοσύνη. Και περισσότερη αλήθεια απέναντι στα πολλαπλά ψέματα της εξουσίας.
Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε πολιτικές, σχηματισμούς και ηγεσίες που να μπορούν να πάρουν αυτόν τον θυμωμένο αλλά και κατακερματισμένο και αποπροσανατολισμένο συχνά λαό και να τον κάνουν να πιστέψει ότι έχει τη δύναμη και ότι μπορεί να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις, και να βάλει πλάτη σε ένα καλύτερο μέλλον.
Αυτή είναι η πρόκληση σήμερα και όχι απλώς να εκφραστεί ο θυμός και να εκτονωθεί η οργή.
in.gr
